Swayzak - Some Other Country (!K7/PIAS)

In een periode waarin meer en meer minimal op elkaar gaat lijken, komt het Britse duo Swayzak met een album dat resoluut de vloer aanveegt met al het middelmatige plug-in gepriegel en een nieuwe standaard zet. Al vaker bewees Swayzak een fijne neus te hebben voor trends. Zo verscheen hun album Dirty Dancing (2002) tijdens het hoogtepunt van de electroclash gekte en maakten ze al minimal techno met dub invloeden toen jongens als Gui Boratto, DJ Koze en The Field hun eerste instrument nog moesten kopen.

Met Some Other Country is bij Swayzak na bijna tien jaar de cirkel rond. Op hun nieuwe album keren James Taylor en David 'Broon' Brown terug naar de peilloze dieptes die hun debuut Snowboarding In Argentina (1998) kenmerkten. Met een belangrijk verschil: zang. Sinds het duo een paar jaar terug Richard Davis ontdekte is diens trieste stem een constante in de producties van Swayzak. Luister naar No Sad Goodbyes en constateer dat Underworld al jaren niet meer zulke vette melancholie uit haar machines weet te persen.

Ook de new kids on the block Cassy (DJ in de hippe Berlijnse Panoramabar) en Les Fauves (uit Italië) mogen blijven. Hun vocale bijdrages op respectievelijk Quiet Life, Smile And Receive en het maffe Silent Luv geven de donkere beats van Swayzak smoel. Voor de technojocks die allergisch zijn voor vocalen, zijn er nummers als Claktronic (Detroit in Afrika), Pukka Bumbles (Carl Craig hi-hats onder een superdikke baslijn) en de ultradikke single So Cheap, waarin halverwege een accoord opduikt om van te watertanden. 

Swayzak veroorzaakt op Some Other Country een gruwelijk schitterende kettingbotsing tussen dub, deephouse en minimal. En geeft de concurrentie het nakijken.

Swayzak - Some Other Country (!K7/PIAS) verschijnt maandag 27 augustus