DJB Report: Eurosonic, donderdag 13 januari, Groningen

In Groningen spelen de helden van morgen. Twee nachten lang kun je op Eurosonic struinen langs poppodia en kroegen, op zoek naar jong talent, nieuwe vrienden en goedkoop bier. Verslag van dag één.

Tekst & foto's: René Passet

"Krrrrrrrkkkkt! Zfffrrpppppsss!". Arme James Blake. Zijn Europese livedebuut op Eurosonic wordt ontsiert door technisch malheur. Haperende monitors, krakende samplers en een zaal die maar niet stil wil worden. Het was ook te mooi. Amper twee maanden geleden kende vrijwel niemand het jonge talent uit Engeland. Maar sinds Limit To Your Love werd opgepikt door 3FM en een hit werd, hangt de naam James Blake op ieders lippen. Logisch dat Simplon vrijdagavond uit z'n voegen barst. Er spelen vanavond tientallen andere bandjes op Eurosonic, maar niemand uit de muziekbizz kan het zich veroorloven om ster-in-wording Blake te missen.

Eurosonic is immers het festival waar talenten ontdekt worden, waar je de Interpols en Editors van morgen kunt zien spelen. Voor anderhalve man en een paardenkop soms, maar jij was er toch maar mooi bij.  De nieuwe helden hebben namen als Pulled Apart By Horses, Treefight for Sunlight en My Awesome Mixtape. Voor het zelfde geld hoor je nooit meer wat van ze, maar in Groningen zijn ze eventjes popsterren.


Ben L'Oncle Soul

Hotelboten
Ook dit jaar was Eurosonic weer uitverkocht voordat je "ik wil misschien wel mee" kon zeggen. De tienduizenden gelukkigen rennen twee nachten lang langs de tientallen poppodia, kroegen en jongerencentra die meedoen aan het leukste festival van het noorden. Collega's van andere muzikbladen en -sites zijn ingevlogen uit heel Europa en verblijven deels op hotelboten, die deze week op het ontdooiende Groningse water dobberen. Je hoort Deens, Fins en Brits om je heen en scant in het voorbijgaan terloops de naambordjes die om de nekken bungelen.

"Jij nog iets moois gezien?", is de standaard openingszin. Nou reken maar. Zo begonnen we de donderdagavond in het sfeervolle Grand Theatre, waar de IJslandse Ólöf Arnalds - foto boven dit artikel -  weinig meer dan een gitaar en haar prachtige stem nodig heeft om de zaal stil te krijgen. Ze ziet er met haar knalrode jurk en lippen uit als een blonde ijsprinsesje. Zelfs haar iPhone is rood. Maar zingen kan ze. Eerder die avond deed het Deense gemengd duo Hundreds een dappere poging om in de voetsporen te treden van de Eurythmics. Omdat - afgezien van de zang en piano - alle beats op band bleken te staan, vielen we niet steil achterover.

Dat doen we later die avond wel bij Ben L'Oncle Soul, een kleurrijke Fransman die geboren is als popster. Hij heeft een strakke en uitgebreide band heeft meegenomen voor zijn daverende soul-revue. Ome Ben wordt geflankeerd door twee Prodent-negers die fantastisch kunnen dansen én zingen. Al na twee minuten weet je: dit wordt feest. En dat wordt het. Met gelikte, superstrak gespeelde covers in een Motown-jasje heeft ome Ben al snel het publiek in de zak. Ooit Barbie Girl van Aqua in een soulversie gehoord? Of Seven Nation Army met blazers? Het kan. En het mag. Het moet gek lopen willen we Ben L'Oncle Soul later dit jaar niet terug zien op North Sea Jazz en Lowlands.


Mount Kimbie

In de rij
Voor Simplon heeft zich inmiddels een indrukwekkende rij gevormd. Het optreden van James Blake is nog een uur weg maar nu al is het dringen. In de grote zaal zetten Blakes vrienden Mount Kimbie een degelijke show neer, waarbij opvalt hoeveel ze live doen. Hun fusie van dubstep en house hoorden we al vaker dit jaar en krijgt navolging in een jongen als SBTRKT, die vanachter z'n masker in de bovenzaal al even hard aan het werk is met samplers, keyboards en live percussie. Hij heeft een zwarte zanger meegenomen, die met onvaste stem R&B-achtige vocalen loslaat over de kronkelende baslijnen.

Als Blake om klokslag elf uur begint, kraken de speakers aanvankelijk vervaarlijk. Zijn stem blijft echter overeind en kent dezelfde snik die Limit To Your Love zo bijzonder maakt. De boomlange Brit speelt voornamelijk werk van z'n aankomende debuutalbum. Ingetogen, uiterst sobere popliedjes waarbij Blake z'n eigen stem soms in drie laagjes over elkaar heen drapeert nadat hij er met de autotune een knoop in heeft gelegd. Het resultaat klinkt bijzonder. Bovendien weet Blake van wanten met keyboard en piano. Maar de meerwaarde van de meegenomen drummer en gitarist ontgaat ons enigszins en het gekraak uit de boxen haalt de magie onderuit. Succes kan ook net te snel komen, soms.


SBTRK