DJB Report: Eurosonic, vrijdag 14 januari, Groningen
Retestrakke techno uit de orkestbak, kan dat? Jazeker. Op dag twee van Eurosonic waren we er getuige van. Maar het was een gedrongen en verlegen pianist uit Duitsland die onze monden pas echt deed openvallen.

Tekst & foto's: René Passet

Glippen. Mooi woord is dat. Zeker als het om binnenglippen gaat. Vrijdag glipte ik als allerlaatste binnen bij Nils Frahm. Daarna was het Kruithuis, een intiem theaterzaaltje achter de Groningse Schouwburg, vol.

Want dat is ook Eurosonic: de teleurstelling van een volle zaal, van een kansloze rij voor de deur. Wie teveel wil op een avond wil zien, loopt onherroepelijk tegen gesloten deuren en onverbiddelijke portiers aan. "Jammer joh, had je maar eerder moeten komen".
 
Sesamstraat
Gelukkig is er twee of drie podia verderop ook genoeg moois te halen. Zolang je maar een spoorboekje met alternatieven hebt gemaakt kom je altijd wel ergens binnen. En loop je soms tegen leuke verrassingen aan. Zoals het pittige Bert on Beats.

Geen Sesamstraat in vierkwartsmaat maar een dampende kuduro-dj uit Estland die met twee (!) drummers en een kittige Ghaneese zangeres op naaldhakken aardig feest weet te maken in de Simplon-bovenzaal.  Niet voor niets heeft Man Recordings-baas Daniel Haaksman Bert en MC Anbuley ingelijfd in zijn uitdijende Baile Funk-karavaan.

Jammer dat Simplon maar matig gevuld is vanavond. Boosdoeners zijn de White Lies, die om de hoek in een uitpuilende 3FM-tent staan te spelen. Daar is er geen glippen meer bij. Wat die gasten op Eurosonic doen is ons trouwens een raadsel. Was Groningen niet voor beginnende talenten?
 
Jay Z
Ook het Franse Cocoon is geen beginnersgroepje meer. In Frankrijk trekt dit neo-folkduo makkelijk duizenden bezoekers. Toch telt de Machinefabriek nog wat lege plekken als dit schattige tweetal (vanavond aangevuld met drummer en bassist) begint. Hun mooie liedjes , inclusief een rake cover van Jay Z's Empire State of Mind, bijten niet maar de close harmonie-zang van gitarist Mark Damauil en pianiste Morgane Imbeaudis is vanavond onovertroffen. Geknipt voor Motel Mozaique, dit Franse gezelschap.

Dat er uit Duitsland goede techno komt is net zo'n vaststelling als dat Calve goede pindakaas maakt. Maar het Brandt, Brauer, Frick Ensemble is niet 'your average techno unit'. Geen samplers en drumcomputers voor dit trio maar pauken, marimba's en een harp, bespeelt door een compleet orkest. Zelfs een Aziatisch strijkje ontbreekt niet.. Tien man sterk staat er op het podium van de Stadsschouwburg. Allemaal spelen ze strakke lijntjes die bijeenkomen langs de vierkwartsmaat van clubmuziek. Want dat blijft het.

Waarom pauken en piano-akkoorden sampelen als je ze ook live kunt spelen, moet dit Duitse trio gedacht hebben. Het resultaat doet denken aan Herberts Big Band en klinkt werkelijk retestrak. Alsof het Metropole-orkest een nieuwe Âme-track speelt.

Om de hoek in het Kruithuis begint even later Nils Frahm. Een nerveuze, gedrongen gozer die zichzelf een hernia speelt achter de vleugel. Zijn improvisaties zijn adembenemend. Vooral als Frahm los gaat op de lage noten schudt zijn piano vervaarlijk heen en weer. Het instrument rolt langzaam van hem weg onder zoveel geweld, tot hilariteit van het publiek. Dat zit met open mond te kijken naar dit pianotalent, een generatiegenoot van Peter Broderick en iemand van we nog veel gaan horen de komende jaren. Precies het soort verrassing waar je op hoopt, tijdens Eurosonic.