Sadar Bahar vinylambassadeur voor het leven

Theo Parrish noemt hem een van de beste Amerikaanse deejays die hij kent. Zijn platencollectie is even groot als vermaard. Dankzij de compilatie Soul in the Hole maakte Sadar Bahar vorig jaar gelukkig veel nieuwe vrienden. Toch was het jarenlang sappelen voor de innemende Amerikaan. ‘Chicago is een ruwe stad vol gangsters. Feesten geven is er een enorme uitdaging. Maar ik kan niet anders.’

Op Lowlands pakte Sadar Bahar afgelopen zomer iedereen in. Met een gloedvolle DJ-set boordevol obscure disco, heuptrekkende boogie en flarden gospel. Een set die soms veel weg had van een spirituele ervaring. Wie een nummer probeerde te Shazammen, kwam bedrogen uit. Nee, dansen moest je. Tot je T-shirt doorweekt was en je mondhoeken pijn deden van het glimlachen. Sadar Bahar is zo’n DJ die puur geluk brengt, als hij in vorm is. En dat was hij die avond.

Voor Bahar zelf zit het geluk in een platenhoes van zeven of twaalf inch. Vinyl. Iets anders draait hij niet. Van CD’s moet de zwarte Amerikaan met de gulle lach niets hebben en geheugensticks met MP3’s zijn al helemaal een gruwel. ‘Of wou je zeggen dat je dezelfde opwinding ervaart bij het downloaden van een muziekbestandje als dat je vroeger voelde toen je een felbegeerde plaat uit de bak viste?’ Nou dan.

Schatgraven
Vinyl. Zelfs de dromen van Sadar Bahar zijn in groeven te vatten. De platencollectie van de Amerikaanse dj is dusdanig groot dat de stapels niet meer in zijn eigen huis passen. Ook de kelder van zijn moeder staat vol. Van sommige platen heeft hij acht of negen kopieën. Overal ter wereld waar Bahar komt, bezoekt hij platenwinkels. Stoffige, oude zaken met overal dozen op de vloer zijn het beste. ‘Daar kun je nog schatgraven’, weet hij. Daar weet de eigenaar zelf ook niet meer wat hij allemaal in zijn winkel heeft staan. Urenlang met je oude spijkerbroek op de grond knielen en door platenbakken snuffelen, wie wil dat nou niet? Hij verheugt zich op het weerzien met Holland binnenkort. ‘Telkens loop ik de platenbeurs in Utrecht mis maar dit jaar zal ik er zijn’, glundert hij.

...'Telkens loop ik de
platenbeurs in Utrecht
mis maar dit jaar zal ik er zijn'...

Bahar heeft zich de laatste tijd gespecialiseerd in singeltjes, 7-inches. Hij merkt dat de bron begint op te drogen. Het is nu of nooit. ‘Een tijdje terug zat ik urenlang in de auto, onderweg naar een platenwinkel waar ik vroeger kind aan huis was. Kom ik daar, is het ‘no disco’. Blijkt de hele collectie opgekocht door een stel Japanners

Later, toen Bahar zelf in Japan was voor een optreden, snapte hij ook waarom. ‘Er zitten daar hele fanatieke discoverzamelaars. Hun platenwinkels zien er uit als die van ons in de jaren zeventig.’ Vrienden van Sadar Bahar zeggen tegen hem dat hij meer platen heeft dan hij ooit in zijn leven nog zal kunnen draaien. Hij weet dat ze gelijk hebben. Maar stoppen met verzamelen kan hij niet. ‘Het is een verslaving. Als ik een superfunky plaat hoor, dan moet ik hem zelf bezitten.’
Frankie Knuckles
Sadar Bahar (1968) begint op zijn dertiende met draaien. De techniek leert hij van DJ Charles Breckenridge, de magie van de dansvloer kijkt hij af bij Frankie Knuckles met wie hij later zij aan zij in Club Risque zal staan. In diens Music Box ontmoet hij bovendien Lee Collins, DJ en zielsverwant.

Met Collins gaat Bahar onder de vlag Goldmine Productions en later Soul In The Hole zelf dansfeesten geven in Chicago. De naam is afkomstig van een platenwinkel in Detroit waar het duo destijds wekelijks veel geld achterliet. We vroegen aan de eigenaar of we zijn naam mochten gebruiken voor ons DJ- en danscollectief. Hij zei: 'ik mix niet en ik dans niet, ik verkoop platen. Dus ga je gang.’

...'My soul runs deep'...

Eind jaren tachtig ontkiemt house in Chicago. Veel collega’s van Bahar schakelen over op het nieuwe en opwindende genre. Maar Bahar blijft zijn stijl van disco, soul en boogie trouw. ‘Ik heb het wel geprobeerd hoor’, verzucht hij. ‘Maar ik voelde het gewoon niet. Ik heb een drummer nodig en een zanger of zangeres die noten kan lezen. Die gezamenlijke energie van een band is iets wat mij heel erg aanspreekt. My soul runs deep.’

Stad van gangsters
Terwijl om hem heen house explodeert en razendsnel muteert in allerlei substijlen, blijft Bahar jarenlang zijn eigen ding doen. Gestaag bouwt hij aan een enorme collectie discoplaten, koopt collecties op en geeft zijn eigen feesten. Je zou denken dat het stadsbestuur van Chicago het imago als geboorteplaats van house zou exploiteren, maar Bahar en collega-promotors ondervonden de afgelopen twintig jaar niets dan tegenwerking. ‘Feesten geven is hier een enorme uitdaging. Om 2 uur ‘s nachts moet iedereen van de politie naar huis. Party’s van twaalf tot twaalf kun je eigenlijk alleen nog illegaal geven. Chicago is een stad van gangsters. Ieder eist zijn deel op. Ook de autoriteiten.’

Volgens Bahar is dat de belangrijkste reden waarom Clubs in ‘the windy city’ nooit lang stand hielden. ‘The Music Box, The Warehouse en mijn eigen Kings & Queens, allemaal werden ze na twee of drie jaar weer opgedoekt. Tegelijkertijd vraagt het stadsbestuur zich af waarom het aantal sterfgevallen in Chicago zo hoog is. Mensen zijn hier intens. Ze staan op klappen. Geef ze dan een uitlaatklep.’

...'Ik had genoeg van Chicago'...

Tegenwoordig wijst hij het merendeel van zijn Amerikaanse boekingen af. ‘Vaak zijn de lokale entrepreneurs meer bezig met de omzet dan met de muziek. Terwijl die juist centraal zou moeten staan.’ Liever draait hij in Europa en Japan, waar hij de afgelopen jaren een hecht netwerk van liefhebbers heeft opgebouwd dat hem graag ziet komen. ‘There’s a lot of disco heads out there’, lacht Sadar Bahar.

Hij woonde zelfs enige tijd in Nederland en was vastbesloten om zich hier permanent te settelen. ‘Ik had genoeg van Chicago. Ik werd te veel afgeleid door de bijzaken, kon me niet meer concentreren op mijn muziek.’ Uiteindelijk lukt het Bahar niet om een geschikte woning te vinden, mede doordat hij als buitenlandse DJ geen financiële zekerheid kon bieden aan banken. Tegenwoordig woont hij weer in de stad waarmee hij een haat-liefde relatie heeft opgebouwd.
Lollipop
Bahar is als DJ all the way old school. Niet alleen omdat hij louter met vinyl draait (inclusief twee schattige koffertjes waarin zijn singeltjes zitten) maar ook omdat hij zweert bij een Amerikaanse set up, als het op techniek aankomt. Een ‘lollipop’ als koptelefoon en een mengpaneel waarop geen schuiven maar draaiknoppen zitten, een zogenoemde rotary mixer. Spullen die vroeger in legendarische clubs als Paradise Garage en de Music Box ook al gebruikt werden, en die volgens Bahar onderdeel uitmaken van de vinylcultuur. ‘If it ain’t broke, don’t fix it’, klinkt het strijdlustig. Waarna een bulderende lach volgt.

...'Ook al kennen ze
mijn muziek niet,
ze snappen wat ik doe'...

Of hij over tien jaar nog hetzelfde doet? Natuurlijk. Ook al heeft hij tegenwoordig wat meer moeite met de kleine lettertjes op platenlabels en valt het reizen hem iets zwaarder dan vroeger. ‘Ik wist als kind al dat ik mijn hele leven DJ wilde zijn.’ Bahar ziet zijn DJ-werk als een roeping, nee: een evangelie. ‘Er is zoveel muziek die niet de waardering krijgt die het verdient. Gemaakt door muzikanten die er soms al niet meer zijn. Bovendien krijg ik op een goede avond veel terug van het publiek. Ook al kennen ze mijn muziek niet, ze snappen wat ik doe.’

Zo stond Bahar onlangs in de beroemde Berlijnse Panoramabar. Waar sommige mensen huilend van geluk naar huis gingen. En een enkeling flauwviel. ‘Dat optreden heeft me wel meer zelfvertrouwen gegeven. Als ik zelfs in een technoclub mensen kan ontroeren, doe ik blijkbaar iets goed.

Sadar Bahar draait zaterdagavond 23 november in Trouw, Amsterdam tijdens de On & On Weekender van Rush Hour. In 2014 verschijnt de compilatie Soul in the Hole 2.