De laatste 322 dagen van Trouw

Nog elf maanden en dan moet de beste club van Nederland zijn deuren sluiten. Tot zover niks nieuws, TrouwAmsterdam was vanaf dag één een tijdelijk project. Het pand aan de Wibautstraat was en is eigendom van een woningcorporatie en is verkocht aan een vastgoedondernemer. Dat we de unieke locatie met dito programmering gaan missen is een understatement. Creatief directeur Olaf Boswijk over de plannen voor het laatste jaar, hoogte- en dieptepunten en de onzekere toekomst.

Het einde is in zicht, dat lijkt me een vervelend gevoel?
[Lacht] Iedereen begint steeds maar over het einde, maar we hebben nog een heel jaar te gaan, hoor. Maanden waarin we ontzettend veel mooie dingen gaan doen.

Toen je begon was een van je doelstellingen: ‘Trouw een toevluchtsoord maken.’ We zijn nu vier jaar verder, is het gelukt?
Toevluchtsoord klonk wat ambitieus en misschien ook wel een beetje hoogdravend. Maar qua gevoel wilden we dat wel bereiken. Trouw is voor veel mensen wel een soort van thuis geworden. Een plek waar je graag komt om je vrienden en bekenden te zien. Je weet dat de sfeer altijd goed is en de muziek ook.

Is de sfeer voor jou belangrijker dan de muziek?
Muziek was en is altijd mijn drijfveer geweest. Ik kon er echt flink van balen als een DJ niet goed was of er niet genoeg bezoekers waren. Maar ik realiseer me nu dat de energie van een avond misschien nog wel belangrijker is. Wellicht is het ook mijn leeftijd. Dat ik daar iets gelatener in ben geworden. Ik kan me er makkelijker overheen zetten als iemand niet goed presteert. Als programmeur kan je allerlei randvoorwaarden creëren maar als iemand het dan laat afweten, tja dat kan ik er verder ook niet zoveel aan doen. Maar om antwoord te geven op je vraag: sfeer is minstens zo belangrijk.

Diversiteit qua publiek is altijd een belangrijk speerpunt geweest. Is Trouw de smeltkroes van mensen geworden die jij voor ogen had?
Nee, niet helemaal zoals ik dat het liefst zou willen. Ik denk wel dat je nog steeds verschillen hebt in het uitgaanspubliek. Wij bereiken qua leeftijd en afkomst een vrij breed publiek, maar als je over het algemeen naar het club en festival-landschap in Nederland en misschien ook wel Europa kijkt, is het relatief blank, hoog opgeleid en tussen de 18-35 jaar.

Maar je mist de excentriekelingen?
Die zien we hier ook nog wel, mensen die komen voor de vrije sfeer. Maar het zouden er meer mogen zijn.

Ik voel me hier tussen die kids weleens ongemakkelijk.
Dat valt mij ook altijd op als ik bijvoorbeeld in Berlijn ben. Het publiek is daar ouder. Uitgaan en dancemuziek zijn mainstream geworden. Het is niet meer zo dat je eerst op je achttiende de studentenkroeg ingaat en dan als mid-twintiger ontdekt dat er illegale raves zijn. Nee, op je zeventiende weet je al dat de Trouw bestaat. En zodra je kan, dan ga je. In Berlijn zitten zaken als uitgaan en überhaupt kunst en cultuur dieper in de Duitse identiteit. In Nederland word je weleens raar aangekeken als je met je 35 of 40 jaar nog naar de club gaat. Ik vind het soms ook wel jammer, maar als je door muziek gedreven wordt kan het nog steeds relevant en te gek zijn.

…‘ Je hoeft niet voor commercie
te kiezen om commercieel te slagen’…

In hoeverre kan je dat sturen met deurbeleid?
Tot op zekere hoogte, maar je nummer één tool om te sturen is je programma. Je kan wel allemaal oude legendes neerzetten, maar op een gegeven moment houdt dat ook op. Dan is het niet actueel meer. Er zijn ook oude legendes die van hun troon zijn gevallen. Of ze kunnen het niet meer waarmaken of vragen teveel. Het moet strikt genomen ook niet uitmaken. Of er jonge mensen naast je staan of niet. Dat is juist de bedoeling van een club, dat je accepteert dat er zwart, geel, jong, oud, gay, hetero voor je staat.

Stoor jij je aan de prijzen van artiesten?
De inflatie van de DJ fees is absurd momenteel. Als gevolg gaat je ticketprijs omhoog. Dan merk je op een gegeven moment dat die kids dat helemaal niet meer kunnen betalen. Maar die heb je wel nodig. Ik vind het heel sympathiek dat je altijd voor acht euro binnen kan komen (8 voor middernacht, oftewel wie voor middernacht binnenkomt betaalt slechts acht euro, red.). En het werkt.

Je laat straks een leegte achter. Heb jij als boegbeeld inmiddels ook niet een bepaalde verantwoordelijkheid naar je publiek toe?
Heb ik dat ja? In welke zin?

Je hebt wekelijks een uitverkocht huis, de zaken gaan goed. Je kán er eigenlijk niet zomaar mee stoppen. Je zou op z’n minst je kennis door moeten geven aan een nieuwe generatie. Dat ben je verplicht aan al die mensen die wekelijks een kaartje kopen.
In principe is een van mijn doelstellingen dit jaar om de jonge mensen die hier intern werken op te leiden, zodat ze straks zelf ook iets soortgelijks kunnen opzetten. Vooral het gedachtegoed, het gevoel en de manier waarop we dingen doen moet overgedragen worden. Het hoeft geen kopie van Trouw te worden. Ik ben in mijn tijd ook geholpen door mijn oude werkgevers. De voorlopers van 11 en Trouw waren Club de Ville, de Gasfabriek en andere tijdelijke projecten. Daar had ik persoonlijk niks mee te maken maar zij hebben al een pad geplaveid waar wij profijt van hebben gehad.

Ik hoor dit best vaak. Die verantwoordelijkheid die ik zou hebben. En ik snap ook dat je het zegt, maar ik voel dat niet zo. Ik vind het wel belangrijk dat jonge mensen de kans krijgen om de dingen te doen die ik ook heb kunnen doen. Ik kan die deur wel voor ze op een kiertje zetten, maar ze moeten die deur zelf opentrappen.

Voor mijn gevoel heb ik jaren lang heel veel gedaan en gegeven en dat vergt veel van je lichaam en je privéleven. Nu kan en wil ik misschien wel iets heel anders doen. Een van die dingen is de nieuwe generatie helpen zelf iets te creëren. Dat is geen verplichting of verantwoordelijkheid, maar een wens.

Omschrijf het gedachtengoed van Trouw eens?
Dit bedrijf is vooral gebouwd op het feit dat we doen wat we te gek vinden en daarmee mensen willen inspireren. We wilden dingen doen die hopelijk over tien jaar nog herinnerd zullen worden. Doel was en is niet perse winst maken. Je hoeft niet voor commercie te kiezen om commercieel te slagen. De gedachte dat je heel commercieel moet denken om je geld te verdienen is een beetje in onze kapitalistische maatschappij geslopen.

Dat is helemaal niet waar. Ik denk dat wij dat bewijzen. We hebben er drie á vier jaar lang hard voor moeten knokken en bloeden, maar vooral het laatste jaar hebben we gezien dat het kan. 11 (voorloper van Trouw red.) had hetzelfde, die hadden het ook super zwaar de eerste twee jaar. Het is echt the hard way, maar uiteindelijk slaag je, als je bij je eigen visie blijft. Dan wordt het alleen maar krachtiger.Dus om bezoekersaantallen hoef jij je niet meer druk te maken?
Nee, het gaat erom dat we de goeie mensen binnenhalen. De mensen die de juiste verwachtingen hebben, die weten wie we zijn en wat we doen. En mensen die niet alleen maar op de hype of de naam Trouw afkomen. Dat is een paradox, want jarenlang wil je juist dat mensen komen voor die naam. Niet alleen voor de line-up. En als je dat punt eenmaal hebt bereikt, dan is dat tipping point zo groot. Dat er ineens massa’s mensen komen, waardoor het oude publiek denkt ‘wat is het hier druk en wat is iedereen jong’.

Dan ga je ten onder aan je eigen succes?
Ja, inderdaad. Want wat er dan vaak gebeurt is dat de mensen die je vanaf dag een binnen had, zich ervan afkeren.

Wat me opvalt qua programmering is dat er een vaste groep artiesten is die om de zoveel tijd in Trouw staat. Dan heb ik het niet perse over de residents, eerder over buitenlandse artiesten die 2 of 3 keer per jaar terugkeren. Klopt het dat jij liever DJ’s boekt waarmee je een klik hebt? Als ze de zaal afbreken is dat mooi meegenomen, maar dat is secundair.
Ik ben er wel met de jaren achter gekomen dat de meest leuke en succesvolle avonden, de avonden zijn met artiesten waarmee je op zoveel mogelijk vlakken het beste klikt. Met het publiek, natuurlijk ook de muziek, en artiesten die het leuk vinden om hier te eten. Die het waarderen dat ze in een oude Mercedes worden opgehaald in plaats van een shiny luxe BMW. Als een van die elementen wegvalt, dan wordt het al gauw een kille en zakelijke transactie. Daar zijn er al genoeg van in deze wereld.

…‘ Tien jaar lang waren de promotors
de grootste klootzakken van de dancemuziek. Die liepen er met het geld vandoor
en hebben jarenlang artiesten uitgebuit.
Dat is volgens mij compleet omgedraaid’…

Stoor jij je aan de sterallures van sommige artiesten?
Er is iets verloren gegaan. Sommige artiesten hebben een ‘wees blij dat je me kan boeken’ houding. En er moet aan allerlei eisen worden voldaan. Maar eigenlijk is het hele idee: iemand nodigt jou uit om je muziek te komen spelen. Die promotor en het publiek betalen daar voor. Vooral die promotor legt z’n ballen op het hakblok, betaalt heel veel geld en loopt risico zodat jij daar kan staan. Dat wordt onderschat en dat mechanisme is totaal uit balans. Tien jaar lang waren de promotors de grootste klootzakken van de dancemuziek. Die liepen er met het geld vandoor en hebben jarenlang artiesten uitgebuit. Dat is in sommige gevallen volgens mij compleet omgedraaid. Als je bepaalde agenten hoort, zijn promotors onbetrouwbaar en nemen ze bijvoorbeeld hun telefoon niet op. Met dat wantrouwen heb ik heel veel mee te maken. Het moet in balans zijn. Ik ben blij dat jij hier bent, jij bent blij dat ik hier ben. En als je dat hebt, dan klopt het.
zwz4WqC5.jpgEen opmerkelijk fenomeen in de wereld van promotors en festivaldirecteuren is de zogenaamde exclusiviteit. Een club of festival boekt een artiest, op voorwaarde dat diezelfde artiest een aantal weken voor en een aantal weken na het evenement geen andere boeking in Nederland aanneemt. Zo behoudt de organisatie ‘exclusiviteit’. Ook Trouw heeft hiermee te maken.

Leg jij artiesten exclusiviteit op?
Nee. Men verwijt mij dat weleens, maar ik doe het niet. Het is me ooit door Studio 80 verweten dat ze nooit Seth Troxler kunnen boeken. Maar dat is gewoon Seth Troxler zelf, die drie jaar geleden voor ons heeft gekozen toen we hem als resident vroegen. Dan zeggen hij en zijn agent tegen andere clubs in Nederland: ‘Nee, ik speel alleen in de Trouw.’ Dat is gewoon een keuze. Ik ben het ook juist een beetje aan het loslaten, die exclusiviteit. Zes weken ervoor en erna. Weet je, dat is echt een promotor-ego ding waar het publiek niks van weet. Als agenten van residents of buitenlandse artiesten vragen of ik er ok mee ben dat iemand ergens anders staat dan zeg ik vrijwel altijd ‘ja’.

Heb je er andersom last van? Dat jij een artiest wilt boeken? En dat Rocco Veenboer van Awakenings, berucht om zijn exclusivteitsdeals, zegt: ‘Dat gaan we niet doen Olaf.’
Ja, Rocco wel ja, haha. Dan zeg ik ook tegen hem: ‘Gast?! Je verkoopt ik weet ik niet hoeveel tickets en jij bent bang voor een clubshow van een artiest die €1000 euro krijgt en waar 500 man op afkomt? Waar hebben we het over?

En wat zegt hij dan?
‘Ja, nee, ik weet het gap, haha, bij jou, ja ik gun het je, maar ik moet één lijn trekken. Als ik bij jou een uitzondering maak, dan zijn alle schapen over de dam.’ En dat snap ik ook wel, hoor. Hij betaalt waarschijnlijk een absurd hoog bedrag voor een Marcel Dettmann en dan wil hij niet dat hij overal staat. Maar het klopt niet.

Het is denk ik ook een doodlopende weg. Ik zeg tegenwoordig tegen artiesten en bookers dat ze absoluut moeten doen wat ze willen. Artiesten willen zoveel mogelijk dingen aanpakken, veel draaien en geld verdienen, en dat is hun goed recht. Mijn standpunt is dat loyaliteit wordt beloond. En als jij een gig aanneemt drie weken later na je optreden in Trouw, of te vaak in Nederland staat, dan ga ik een volgende keer niet heel veel moeite doen. En dat is gewoon een nuchtere, realistische aanpak. Gelukkig zijn we vooral in het laatste jaar op een punt beland, dat mensen er gewoon nog een of twee keer willen staan.

Ik vind het vooral sneu voor de lokale jongens. Die mochten met ADE dan maar één avond spelen. Er zijn 500 feesten in de stad, niemand vindt het erg als een San Proper drie keer in de week draait. En er wordt geen kaartje minder om verkocht. Dus ik vind die hele exclusiviteit veel te ver gaan.

Is er een weg terug?
Hoe belangrijker al die line-ups worden voor festivals, hoe meer er wordt gesmeten met namen, des te meer ik daar niet mee bezig wil zijn. Er zijn meer manieren om een fantastische avond neer te zetten. Ik probeer weg te blijven van die inflatie van de hele DJ markt. Dat is sowieso een trend in ons programma van de laatste twee jaar. De reden waarom een Gerd Janson of dat soort mensen er nog steeds drie of vier keer per jaar staan, is omdat ze het gewoon nog verschrikkelijk goed doen als ze hier zijn. Net als onze lokale residents. Dat kun je niet altijd zeggen van de nieuwste populaire namen.

Ik wil scherp blijven programmeren. En de trend is dat artiesten soms met bepaalde eisen komen, ‘ik wil wel met die en niet met die, ik wil perse primetime van 02:00 tot 04:00, geen minuut langer, dit is mijn rider en dit is wat ik vraag’. Rollen lijken wel omgedraaid maar artiesten en agenten zijn geen programmeurs en programmeren is een vak. Ik denk dat je als programmeur nog steeds bijzondere combinaties kunt neerzetten die vernieuwend kunnen werken. Maar het heeft niet altijd zin om alleen maar vet grote namen op een line-up de zetten, dat werkt niet altijd.

Waren er ook dieptepunten in de afgelopen jaren?
Waar ik wel heel veel moeite mee heb is de mensen die ik heb moeten ontslaan toen het water aan onze lippen stond en er harde keuzes gemaakt moesten worden. We hadden twee mensen op communicatie, twee mensen op programma, twee mensen op productie. Ga maar kiezen. Ik ben heel lang blind geweest voor die keuze. Ik wilde het koste wat het kost halen. Maar uiteindelijk hebben we toen dus moeten reorganiseren. Ik zie dat nog steeds als een van de grootste dieptepunten van Trouw.Is dat de keerzijde van de manier waarop jij je bedrijf runt? Op een niet-commerciële en heel persoonlijke manier?
Ja, dat is de charme maar ook wel de zwakke plek van Trouw. We zijn allemaal vrienden, het is een grote familie. En dat is te gek als het allemaal goed gaat. Als het moeilijk wordt dan is dat meer dan kut. Je kan elkaar dan ook beschadigen. Zo heb ik Job Jobse, een vriend en voormalig programmeur, moeten ontslaan.

Het mooie is wel; we zijn nog steeds vrienden. En hij is er sterker dan ooit uitgekomen. Ik was altijd vrij streng op zijn DJ carrière. Ik vond niet dat hij zichzelf teveel mocht programmeren hier, hij moest hier ’s nachts van mij zijn om DJ’s te ontvangen en om te kijken hoe het ging. En vanaf het moment dat hij weg is gegaan bij Trouw, is zijn DJ carrière sky high gegaan. Ik heb hem nog nooit zo gelukkig gezien. We zijn er uiteindelijk allemaal beter van geworden.

Ben jij zelf op een clubavond altijd aanwezig?
Nee, ik kom in principe elke week, minimaal een dag in het weekend. Maar ik ben er bijna niet meer tot het eind. Ik heb het jarenlang gedaan, doordeweeks en in het weekend, maar dat houd ik gewoon niet meer vol.

Dus programmeur van Trouw zijn kan vanachter je bureau?
Ja, dat is de paradox van dat ik vroeger in de muziek wilde werken en absoluut geen kantoorbaan wilde. Tien jaar later realiseer ik me dat ik acht uur per dag achter een laptop en in vergaderingen zit.

Heb je daar vrede mee?
Dat is oké, maar op een gegeven moment wil ik wel iets anders. Ik heb het er vaak met Darko Esser (programmeur van Doornroosje én drukbezet artiest red.) over gehad. Hoe doe je dat nou? Hoe kan je nou een label runnen, een DJ carrière hebben, live shows doen en toch Doornroosje blijven programmeren? Hij vertelde me dat ik er eigenlijk helemaal niet altijd hoefde te zijn. Je moet gewoon hele goeie mensen om je heen hebben, de nachtmanagers. Dan komt het helemaal goed, ik vind dat ook leuk. Vroeger kenden de DJ’s mij alleen als ze hier kwamen. Inmiddels kennen ze Twan, of Saar of Tijn, of de lichtman en de geluidsman.

Colors-14.jpg
Sta jij op dit moment voor de volle 100% achter iedere clubavond die momenteel in de Trouw plaatsvindt?
Ja.

Dus ook achter een Rauw, of een Joris Voorn die hier all night long staat?
Ja.

Ik vind die avonden minder goed bij Trouw passen.
Luister naar de laatste sets die Joris bij ons heeft gedaan, daar is muzikaal gezien echt niks op aan te merken. Sterker nog, dat zijn echt goede sets. De frequentie van die twee avonden gaan we wel iets terugschroeven het laatste jaar.

Waarom?
Omdat er een aantal avonden bij is gekomen die ik de ruimte wil geven, maar ook omdat veel jonge residents de kans hebben gekregen en het heel goed doen. En ik vind dat die avonden bijzonder moeten zijn. Ik vind dat Rauw nog steeds bestaansrecht heeft, maar niet een- of tweemaandelijks. Dat geldt ook voor een minder frequente avond als Ontrouw. Dat dwingt hen om scherper te zijn. Voor Joris geldt dat ook. Hij is een grote artiest geworden. Als hij twee of drie keer per jaar hier speelt dan gaat dat heel goed, maar het moet niet meer zijn dan dat zijn.

Hoe gaat zo’n gesprek met Joost van Bellen dan? Zeg je dan: ‘Hey Joost, het mag wel iets scherper allemaal?’
[Lacht] Dan geef ik aan dat ik anderen ook de ruimte wilt geven. En dat ik dichtbij de basis wil blijven van wat Trouw eigenlijk is. Wat dat betreft zit Rauw wel een beetje aan de buitenkant van het muzikale spectrum. Maar de relatie tussen mij en Joost gaat heel ver terug. Het is een fantastische man om mee te werken. Hij vindt het niet leuk, want hij vindt het hier helemaal te gek. Maar daar komen we wel uit.

Over die jonge talenten; er komen er weer een paar bovendrijven. Ik begrijp dat Jean Pierre Enfant zijn eigen vaste avond krijgt? Hij is nu al redelijk succesvol met Les Enfants Terribles (LET). Wat zie je in hem?
LET is een hele goeie, getalenteerde organisatie, maar dat zijn ook vier jongens bij elkaar die allemaal verschillende meningen hebben. Jan Pieter moet zich als DJ vaak aanpassen om binnen het grotere geheel van LET te blijven passen. En op een gegeven moment wil je als DJ ook een beetje je eigen ding creëren, dat vind ik ook heel gezond.

Eén van jouw andere protegés is Jan van der Lugt, vertel.
Jan zag ik hier al vaak als bezoeker en ik hoorde steeds meer berichten dat het een talent was om in de gaten te houden. Maar goed, ik kom bijna nergens anders dan hier, haha. Ik had wel setjes van hem geluisterd, die vond ik heel goed. Nuno dos Santos sprak ook heel lovend over hem. Toen heb ik hem gewoon een keertje neergezet en hij heeft het sindsdien supergoed gedaan.

Als een club eenmaal goed loopt, wordt het voor nieuwkomers makkelijk om in te stromen. Wat dat betreft is Jan echt met zijn neus in de boter gevallen. Elias Mazian is er ook zo een. Tim Hoeben, Jasper Wolff, Maarten Mittendorff, Interstellar Funk en Young Marco doen het ook super goed. Die kunnen het niveau aan. Het is een grote zaal.

…‘We hebben de komende vier jaar
nog een 24-uursvergunning,
we zijn nu aan het uitzoeken of we
die mee mogen nemen naar
een nieuwe locatie’…

Wat kunnen het komende jaar verwachten?
Qua randprogrammering komen er mooie dingen aan. Zo zijn we bijvoorbeeld bezig met een samenwerking met vier gerenommeerde musea: het Tate Modern (Londen), MoMa (New York), Palais de Tokyo (Parijs) en Beirut (Cairo).

Wat betreft nieuwe clubavonden Jean Pierre Enfant dus, maar ook Boris Werner en William Kouam Djoko starten ieder apart een eigen avond. Ontrouw komt er weer aan. De Raad van 11. These Guys, Tape en Soundmachine debuteren in de Verdieping. Er komt een reeks experimentele (elektronica)concerten in samenwerking met Atonal Berlin met onder meer het Moritz von Oswald Trio en er komen meer weekenders. Rush Hour en LET hebben beiden een weekender gehad en gaan een nog eentje doen. Een aantal andere internationale labels gaat weekenders doen.
Dus het bevalt, die 24-uursvergunning?
Ja, maar het gaat niet zonder horten en stoten. Het is voor het personeel ook wel heel heftig soms. Ik bedoel, als ik er ben is het vijf uur ‘s nachts dat ik de deur uitga, maar tegenwoordig gaan we vaak tot zeven of acht uur door. In een hele gekke bui wil me dat nog wel eens lukken, maar eigenlijk haal ik dat echt niet meer.

En dan komen er allemaal mensen vanuit de hele stad aan fietsen, maar wij doen de deur dan gewoon vaak dicht. Het is een cadeau voor de mensen die binnen zijn. We houden niet altijd de kassa de hele nacht open, tenzij we echt tot zondag doorgaan. Dat vindt men weleens jammer. Maar ik zie die vergunning als een vrijheid, niet als een verplichting.

Je komt een beetje op het punt dat het ‘de laatste’ alles is. De laatste keer ADE. Wordt het de laatste avond Laurent Garnier of wordt het de laatste keer Harvey? Maar dat zal er nog een beetje om spannen, dat weten we allemaal nog niet.

Wanneer stoppen jullie er eigenlijk definitief mee?
Er is nog geen exacte einddatum. Dit pand is inmiddels door de huidige eigenaar, woningcorporatie Stadgenoot, verkocht aan Boelens & de Gruyter, een vastgoedpartij. Wij zijn slechts huurders. Die gaan hier een tweede vestiging van The Student Hotel beginnen, een hippe studentenhuisvesting voor zes tot twaalf maanden. Ze zijn vooral gericht op buitenlandse studenten. De huur loopt tot 31 december, dan moeten we de sleutels inleveren. En als je 1 januari moet opleveren moet je eigenlijk al 1 december stoppen. Dus nu proberen we voorelkaar te krijgen dat we pas 1 februari hoeven op te leveren zodat we door kunnen gaan tot 1 januari.

Die 24-uursvergunning hebben we in theorie de komende vier jaar nog. Maar de Gemeente weet nog niet precies hoe dat zit. Hoort de vergunning bij de locatie, of is het gekoppeld aan de ondernemers, of beide? Het is voor hen ook de eerste keer dat ze zoiets doen. Voor ons is het wel van belang om te onderzoeken of we op een andere plek in aanmerking kunnen komen voor die vergunning, of dat die verbonden was aan de locatie. Daar is nog geen duidelijkheid over. We hebben een paar maanden geleden een eigen evaluatie gemaakt en een rapport toegestuurd naar de gemeente. Wat wij vonden van het hebben van een 24-uursvergunning van Trouw. Misschien moet ik de burgemeester daar eerdaags even aan helpen herinneren. Maar ja, de man is druk. Wel een goeie vent trouwens.

Wat dat betreft is er denk ik wel een hoop veranderd in de verhoudingen tussen clubs en gemeente?
Totaal. Ik snap ook echt niet dat mensen nog steeds zeiken op Van Der Laan. Vind ik niet cool. Dat stadsgesprek van het Parool toen. Jezus. 10, 15 jaar lang hebben alle nachtburgemeesters en alle promotors en alle Stutterheims gevochten. Dan komt er eindelijk wat… Het is ook geen vinger hè, het is een handreiking.

Wij hebben altijd gezegd dat als wij dat goed doen, er andere clubs gaan volgen. En dat zie je volgens mij nu al gebeuren. Er worden veel meer vergunningen uitgedeeld. Dancecultuur is nog nooit zo serieus genomen door een burgemeester.

Wat zijn jouw persoonlijke ambities voor dit jaar?
Ik vind het steeds leuker worden, hoewel het af en toe superzwaar is geweest. Mijn doel voor dit jaar is nog meer plezier hebben. Meer loslaten, meer overlaten aan de jonge mensen, hen meer ruimte geven om leiding te geven, ervaring op te doen. Ik wil voor die gasten een situatie scheppen waarin ze misschien zelf wel iets te geks op kunnen bouwen. Zelf zou ik na Trouw weer nieuwe dingen willen ontdekken, wat dat betreft is het einde van deze plek ook een kans om weer iets heel anders te gaan doen en misschien wat tijd vrij te nemen. Maar voordat het zover is, wil ik wel een soort magie creëren in het laatste jaar. Iets waaraan mensen over vijf of tien jaar terug zullen denken. We hebben samen iets opgebouwd, en dat gaan we samen heel mooi afsluiten. Dat vind ik iets heel bijzonders.