DJB Report: Rewire Festival 2013

Is het Haagse ontdekkingsfestival Rewire met de verhuizing naar de binnenstad ook zijn charme kwijtgeraakt? Gelukkig niet, bleek afgelopen weekend. Binnen een vierkante kilometer vond je met wat geluk de ene na de andere ruwe diamant. Al moest je er soms een nat pak voor halen.

Wat een ontdekking. Je hele leven in Den Haag wonen en nog nooit in de Teresia van Avilakerk zijn geweest. Een droom van een kerk uit 1841, verstopt in een schattig hofje aan het Westeinde en een van de vier festivallocaties voor de derde aflevering van Rewire. In het imposante Rijksmonument is plek voor meer dan 300 mensen. En die komen ook, want zowel voor dubtechno-godfather Moritz von Oswald als Ricardo Villalobos is de aanloop vrijdag enorm. Beiden hebben een gastmuzikant meegenomen, waarmee ze op de eerste avond van het avontuurlijke muziekfestival Rewire een samenwerking aangaan. Spannend. Dit zijn de dingen waar je als bezoeker naar uitkijkt op een festival dat zich afficheert als vernieuwend en avontuurlijk.

'Bier in een sacrale kerk,
het voelt als heiligschennis.
Maar stiekem is het ook wel leuk'

Wat dat betreft heeft Rewire de afgelopen jaren een goede reputatie opgebouwd. Twee jaar terug was Vondelpark een van de ontdekkingen. Vorig jaar bewees Laurel Halo haar potentie en dit jaar wordt er veel verwacht van het jonge Britse duo Cloud Boat. Maar dat is morgen pas.

Voorlopig zitten we verwachtingsvol in de kerkbanken. De schuin aflopende houten plankjes waarop normaal gesproken de bijbel opengeslagen ligt, vullen zich nu met flesjes Vedett. Die vervaarlijk overhellen en soms op je broek kieperen als de persoon voor je zich iets te veel roert. Bier in een sacrale kerk, het voelt als heiligschennis. Maar stiekem is het ook wel leuk.

rewire2zeep.jpg
Zeepspugende machines
Helaas zijn de andere festivallocaties minder spannend. Het Paard van Troje: veilig. De muziekschool aan de overkant: prettig dichtbij. En dan is er nog de prikkelende Momentum-expositie in Gemak (beter bekend als de Vrije Academie), waar zeepspugende machines, kleurrijke overheadprojecties en een musicerende UFO de bezoeker minstens een uur geboeid houden.
In de vooravond kun je op Rewire terecht voor postpunk, neoklassiek en experiment, na middernacht regeert de kickdrum. Op vrijdag blaast Modeselektor het stof uit alle hoeken van het Paard met een intense dj-set. Het Berlijnse duo was een paar jaar terug een grote sensatie tijdens TodaysArt, iets wat het Haags publiek blijkbaar niet vergeten is. Want de grote zaal is afgeladen vol met fistpumpende zweethoofden.

rewire3fake.jpg
Zaterdagnacht is Nathan Fake (foto boven) de grote publiekstrekker. Als knulletje begonnen bij Holdens Border Community, inmiddels een grote meneer in dansland, mede dankzij sterke albums als Drowning in a Sea of Love (2006), Steamdays (2012) en z’n ijzersterke liveshows. Ook op Rewire straalt Fake, wiens caleidoscopische triptechno immer een scherp randje heeft.

'Na middernacht regeert de kickdrum'

Na hem dreigt de clubnacht even voortijdig te doven, als de Amerikaanse Traxx binnen twee nummers de grote zaal grotendeels leeg draait. Cabaret Voltaire en New Order na de regenboogbeats van Fake, dat slaat natuurlijk helemaal nergens op. Maar voor compromissen ben je bij de zwarte Amerikaan aan het verkeerde adres. Alles is intens aan zijn sets. Zijn fysiek, zijn platenkeuze (van jakkende Chicagobeats tot obscure electrowave) en zijn abrupte manier van mixen. Gelukkig herpakt Traxx zich en loopt de zaal weer vol met vers gearriveerd nachtvolk.

Vlammend
In de kleine zaal van het Paard regeren vrijdag de dames (waarbij vooral een vlammende Stellar Om Source indruk maakt), zaterdag is het daar mannenavond. Met vier artiesten op rij uit de R&S-stal. Cloud Boat ontpopt zich als de nieuwe James Blake, Lone laat verstek gaan wegens ziekte en beatvernieuwer en drum ’n bassoudgediende dBridge bewijst (na een valse start) dat je met lome hiphop een volle zaal gek kunt krijgen. Ook op prime time.

rewire1tape.jpg
Tape (foto). Nog zo’n hoogtepuntje. Drie verlegen en nerdy Zweden uit Stockholm met een snoerenfetisj. Ze verstoppen zich liever achter hun analoge synthesizers of gitaar dan contact te maken met het publiek. Dat keurig op stoeltjes zit en zijn mond houdt. Want Mooi schrijf je bij Tape met hoofdletters. Denk aan een ontmoeting tussen Mogwai, Isan en Air ergens ver buiten de dampkring. Tape’s wonderschone muziek is traag, zweverig en vol melodie.
Terug naar de kerk, naar het begin. Naar die samenwerkingen rond jazzlabel ECM en bekende technoproducers. Waar Ricardo Villalobos en Max Loderbauer (Sun Electric) hopeloos verstrikt raken in de spaghetti van gekleurde krulsnoeren en draden waarmee hun modulaire synths op elkaar zijn aangesloten. Hoe graag je ook wilt dat deze –op papier superinteressante- kruisbestuiving gaat werken, er is geen moment spanning in hun richtingloze gepriegel.

rewire4nils.jpg
Eerder op de avond lukt het Moritz von Oswald en trompettist Nils Petter Molvær (foto) wel om de Teresia van Avilakerk geboeid te houden. Ook al dient de traag voortslepende technodub van Von Oswald vaak slechts ter ondersteuning voor het ingetogen en specifieke muted horn-spel van de Noor.

Complimenten trouwens voor de lichtman in de kerk. Als het concert al drie kwartier onderweg is, laat hij de rook rond het podium optrekken, dooft het tegenlicht en wordt een prachtig altaar zichtbaar. Een visueel cadeautje in verreweg de aantrekkelijkste festivallocatie van Rewire 2013. Al is één toilet echt te weinig.

Gevaar
De intieme en relaxte sfeer waarmee Rewire de afgelopen jaren naam maakte is gelukkig niet verdwenen nu het festival groter is gegroeid. Wel dreigt met de keuze voor het Paard het gevaar voor inwisselbaarheid met vergelijkbare Haagse festivals als State X New Forms en TodaysArt. Daarom is het te hopen dat Rewire die nomadische zoektocht naar unieke festivallocaties voortzet. En in 2014 opnieuw monumenten bereid weet om de deuren te openen voor een even voorbeeldig als gretig publiek.