Eco warrior Tripeo

Het nieuwe Tripeo-album is behalve een steengoede technoplaat ook een politiek pamflet. Als we iets willen veranderen, dan is het nu.

Onlangs opperde de Amsterdamse gemeenteraad om na de coronacrisis de zogenoemde donuteconomie te omarmen. Het model van de Britse econome Kate Raworth, waarin de samenleving circulair en bescheiden leeft en al het afval dat we produceren wordt hergebruikt. Er was een pandemie voor nodig om de urgentie van dat radicale model te laten inzien, dat wel. 

Met dit nieuws in gedachten zou je de Nijmeegse techno-dj en –producer Darko Esser bijna profetische krachten kunnen toedichten. Want een van de tracks op zijn tweede Tripeo-album heet: ‘The Dougnut Is Our Safespace’. En ook de rest van Green Is The New Red draait om een radicale verandering van de maatschappij: de opwarming van de aarde, de uitputting van grondstoffen en hoe we dat zo snel mogelijk stoppen. 

Zelf had de Esser niet kunnen bevroeden dat de lancering van zijn nieuwe plaat midden in een internationale crisis zou vallen. En dat klimaatverandering ineens een stofwolkje aan de horizon zou zijn. Wie heeft het nog over minder vliegen als de meeste chemtrails aan de horizon plotseling tot het verleden behoren?

Nee, ook Darko Esser stapt voorlopig niet in het vliegtuig. Zijn optredens in de beroemde Georgische technoclub Bassiani, dat onlangs zijn nieuwe langspeler uitbracht, liggen natuurlijk stil. 

Hoewel Esser al sinds 2003 platen maakt, is Green Is The New Red pas zijn derde album. De Nijmegenaar is meer een singlespersoon. Stoere, op Detroitse leest geschoeide technoplaten die vaak draaien rond concepten en thema’s. Zoals zijn Trip-serie die van 2012 tot 2017 liep en acht afleveringen kende. Of het goed ontvangen We Have Power In Numbers van vorig jaar, waarop hij zijn engagement ook al niet onder stoelen of banken stak.

Hoop
Green Is The New Red is een dansplaat over bewustwording. Over het verkleinen van je ecologische footprint. Over je leven anders inrichten. Tripeo voedt je die boodschap bijna ongemerkt terwijl je staat te dansen. 

Sleutelnummer van de plaat is ‘Shifting The Overton Window’, met een soepel Kenny Larkin-achtig keyboardloopje, prettig sissende hi-hats en een heerlijke drive. Maar wie de titel googelt leert over de bandbreedte die politici hebben bij nieuwe maatregelen die ze willen invoeren. Verdieping was nog nooit zo toegankelijk. 

Of neem openingsnummer ‘Hope In The Dark’, waarin de synth-sequenties van producers als Giorgio Moroder en Kaytlin Aurelia Smith samenkomen in een hoopvol kickloos intro. De titel blijkt tegelijkertijd een handboek voor moderne activisten, geschreven door de Amerikaanse schrijfster Rebecca Solnit.

En zo gaat het maar door. Langs de lichtvoetige electro met pads en tom-drums in het titelnummer, de Drexciyaanse electro op ‘Fridays For Future’ tot de hallucinant jachtige footwork-ritmes op ‘Ego versus Ego’. Green Is The New Red mag dan een geëngageerde plaat zijn, Essers’ activisme ging niet ten koste van de toegankelijkheid. Hooguit ligt de boodschap er soms iets te dik bovenop.

Nu maar hopen dat die donuteconomie er ook echt komt. En dat de strijd tegen klimaatverandering snel weer bovenaan de agenda verschijnt. Never waste a good pandemia, zou wat dat betreft een goede toekomstige titel kunnen zijn.  

Artiesten worden hard getroffen door de coronacrisis, als je het je kan veroorloven, geef dan een paar euro’s uit en koop hun muziek via Bandcamp, zo komt het rechtstreeks bij de makers terecht #supportyourlocalartistsandlabels <3 (maar vergeet ook de mensen achter de schermen niet)

@DarkoEsser