Kelpe: zwevend rennen

In een wereld van overvloed kan het geen kwaad om af en toe een tandje terug te schakelen door minder spullen te kopen, je auto weg te doen of kleiner te gaan wonen. De Britse producer Kel McKeown koos er op zijn zevende Kelpe-album voor om het aantal instrumenten drastisch terug te brengen. Voor het filosofisch getitelde Run With the Floating, Weightless Slowness gebruikte hij slechts een piano, een polyfone synthesizer en viool, bespeeld door Galina Juritz. 

Heel wat anders dus dan de caleidoscopische elektronische dansplaten die hij eerder maakte en waaruit een grote liefde voor oude Warp-releases bleek. Vooral de semi-valse melodieën van Boards of Canada en Bibio doken geregeld op in Kelpe's discografie, terwijl er bij zijn live optredens juist meer nadruk was voor hotsende en botsende ritmes.

Maar sinds vorig jaar lijkt er wat te zijn veranderd. Hij begon een project wat hij Polymar doopte en waarin reductie de sleutel was. Minimale, meditatieve soundscapes waarin modulaire synthesizers vaak de hoofdrol hadden en de titels beperkt bleven tot een letter uit het alfabet. Het deed McKeown beseffen dat je voor een compositie niet veel nodig hebt, als het basisidee maar goed is. 

Diezelfde soberheid past hij toe op het op zijn eigen label Drut uitgebrachte Run With the Floating, Weightless Slowness. Een album met een grote cinematografische kracht waarin melancholie de boventoon voert, zonder dat de somberheid de overhand neemt. 

Neem een ingetogen nummer als ‘Weightless Slowness’, waarin doffe toetsen een droevige melodie ontsluiten, maar waarin tegelijkertijd een gevoel van hoop doorsijpelt. Of luister hoe subtiel de sax en een harp in ‘Meridian Palindrome’ komen bovendrijven. Het is dezelfde levenslust die de muziek van mannen als Carlos Nino en Miguel Atwood-Ferguson zo onweerstaanbaar maakt. 

Echt prachtig is de manier waarop Kelpe zijn strijkarrangementen vorm geeft. Albumhoogtepunt ‘A Year And A Day’ bevat alleen een orgel en steeds hoger spiralende violen en blijft met gemak overeind naast het materiaal van filmscoregiganten als Mica Levi en Oscarwinnares Hildur Guðnadóttir.

Met Run With the Floating, Weightless Slowness bewijst Kelpe dat het zin heeft om af en toe dingen weg te doen. Het is zijn mooiste album in jaren.