Donato Dozzy doet new wave 

Geheimen. Iedereen heeft ze. Ook Donato Dozzy. De Italiaanse techno-dj en producer blijkt een heimelijke liefde voor zwartgeverfde new wave uit de jaren tachtig te hebben. Een liefde die hij deelt met zijn Napolitaanse landgenoten Lino Monaco and Nicola Buono. Die laatste twee ken je wellicht als Retina.it, een duo dat al zo’n twintig jaar met hun analoge bakken alle hoeken van de vierkwartsmaat onderzoekt.

Generatiegenoten zijn het bovendien. De drie mannen waren tieners toen bands als Tuxedomoon, The Human League en Severed Heads met een oogpotlood grillige cirkeltjes tekenden van de new wave naar synth-pop en terug. Het is de muziek waarmee ze opgroeiden en die samen met italo-disco de opmaat zou vormen voor de latere house en techno.

Zo’n gezamenlijk verleden moet vroeger of later naar buiten. Na een eerste samenwerking op Dozzy’s label Spazio Disponibile zo’n twee jaar terug is er nu een heus album en heeft het beestje zelfs een eigen naam: Men With Secrets.

Dat de route dit keer via New York loopt, is opmerkelijk, want het technolabel Bunker NY lijkt niet direct een logische keuze voor dit retroproject. 

Alles op Psycho Romance and Other Spooky Ballads ademt respect voor de muzikale historie van de donkere jaren tachtig. Allereerst is de artiestennaam een onmiskenbare knipoog naar Richard Bone, een cultproducer uit New York die pakweg vijftig jaar terug al een minimaal soort electro-pop maakte. En het machinale ‘Cabaret Démodé’ kun je met gemak zien als een ode aan de sombere electro-funk van Cabaret Voltaire. Of de Canadese synth-popband Men Without Hats nog een rol speelde in dit verhaal, laat ik in het midden. 

Minimal wave noemen we het tegenwoordig: alle ingrediënten zijn daar: ijskoude synths die stijfjes moduleren, ijle, lekker nagalmende melodielijntjes op zwarte toetsen en droge, Dopplereffekt-achtige digitale drums. Soms aangevuld met hese zang. Ergo, dansmuziek die lichtjaren weg is van de psychedelische en hallucinante beats die Donato Dozzy normaliter de dansvloeren op slingert. 

Dit is muziek om bedachtzaam naar de grond te staren terwijl het net begint te miezeren. Om huilend naar huis te brommeren nadat je liefje het na drie maanden heeft uitgemaakt omdat je de verkeerde schoenen droeg. 

Toch, de toon mag dan donker en grimmig zijn, het artwork en de titels verklappen dat het Italiaanse trio stiekem veel lol heeft gehad bij het graven in hun gezamenlijke muzikale verleden. Hopelijk gaat het drietal komende zomer op tournee om hun spooky ballads naar de clubs te brengen.