As One ter communie

Afgelopen zomer hield Kirk Degiorgio een crowdfunding-actie om de 25e verjaardag van zijn As One-debuutalbum Reflections te vieren met een heruitgave. Dat lukte. Sterker nog, na dertien jaar stilte rond As One is er nu zelfs een fonkelnieuw album. Op het Belgische platenlabel De:tuned, dat het afgelopen jaar al meer oude helden terug in het voetlicht duwde. 

Communion (naar de religieuze achtergrond van de titel is het vooralsnog gissen) is Degiorgio’s elfde album as As One. Zijn hele discografie omvat ruim dertig jaar en is zowel in de lengte als de breedte imponerend. Want Degiorgio is een alleskunner. Of het nou messcherpe Detroit techno (op Aplied Rhythmic Technology), soulvolle digitale boogie, ambient of future jazz is. Zelfs voor singer/songwriter-materiaal als lid van The Beauty Room draait de Brit zijn hand niet om. 

Toen dance nog house heette, deed Degiorgio al mee. Samen met B12, The Black Dog en de jongens van Evolution Records zette hij in de jaren negentig de steigers van de moderne Britse elektronische dansmuziek neer. Het was de periode waarin pure genres als Detroit techno en Chicago house muteerden tot iets nieuws, iets dat razend spannend en avontuurlijk klonk en gewoon uit de Europese achtertuin kwam. 

Neem alleen al de singles die destijds op zijn platenlabel Aplied Rhythmic Technology verschenen. Sommige gelden inmiddels als klassiekers en gaan voor idiote bedragen op Discogs van de hand. Gelukkig heeft Degiorgio Bandcamp ontdekt en draaien ook de platenpersen weer. Veel platen kregen onlangs een tweede leven, geremastered en wel. 

Maar laten we het over Communion hebben. Het album bevat alle elementen die As One’s muziek zo herkenbaar en tegelijkertijd zo tijdloos maken. Warm pulserende synth pads, gecompliceerde drumbeats en ragdunne ijle melodieën uit de Oberheim. Het heeft het DNA van techno maar de losse structuur van jazz. 

Zware kickdrums kloppen bij As One tevergeefs op de deur. Ook nu weer. Liever breekt de Brit zijn ritmes in honderd stukjes om ze vervolgens schuin over elkaar te plakken. Maar ook Degiorgio’s baslijnen houden zich lang niet altijd aan het vier-vierdogma. Neem ‘We Are But Shadow’, waarop een zoekende puls zich vastzuigt aan aarzelende hi-hats. Als een wiegende anemoon in de branding.  

Prachtig is ook ‘Irimias’, dat enerzijds het gejaagde van goede techno heeft maar anderzijds tot rust maant, dankzij de zachtjes opverende melodieën die As One om zijn ritmes vouwt. 

Goed, vernieuwend is het wellicht niet. Deze warme sound hanteert Degiorgio al jaren. Maar de kwaliteit is onmiskenbaar en constant. Wie wil horen waar actuele smaakmakers als Lone, Claro Intelecto en Daniel Avery hun mosterd halen kunnen ter communie bij As One.