John Roberts: ambient kunstenaar

In een vorig leven was John Roberts houseproducer. Tenminste, dat meen je toch te herinneren als je zijn eerste releases van zo’n tien jaar terug op labels als het Hamburgse Dial en Laid voor de geest haalt. 

De waarheid is, dat Roberts zich al vrij snel van het knellende korset van de vierkwarts verloste. Waarna kunstzinniger maar ook lastiger te doorgronden albums als Fences (2013) en Plum (2016) volgden. Die laatste plaat kwam uit op zijn eigen label Brunette Editions, waarop ook zijn vierde langspeler met de filosofische titel Can Thought Excist Without The Body verschijnt.

Opnieuw geen plaat die wilde verkoopcijfers zal gaan halen. Roberts beweegt zich in het smalle steegje waar popmuziek zich langs kunst wringt en waar de visualisatie van geluid bepaald niet achteraan in de rij staat. Want behalve muzikant is de in New York woonachtige Roberts ook filmmaker. Sterker nog, zijn label brengt niet alleen muziek maar ook Super 8mm-filmpjes uit.

Dat cinematografische element hoor je duidelijk terug op Can Thought Excist Without The Body, waarop trage pianoakkoorden worden uitgerekt als warme kauwgomdraden en de strijkarrangementen vaak tot enkele verlegen noten beperkt blijven. Een drumcomputer is in geen velden of wegen te bekennen. 

Nergens maakt Roberts haast. De nervositeit die Plum destijds tot een tamelijk bitter koekje maakte is op dit ingetogen album volledig afwezig. De meditatieve composities doen vooral denken aan de ambient van Eno en latere stijlgenoten als Biosphere en Ryuichi Sakamoto. Mede door de dominante rol die de piano inneemt. 

Jammer dat Can Thought Excist Without The Body een speelduur van slechts 25 minuten heeft. Zit je net lekker in de droom te kauwen op een antwoord, is-ie plotsklaps afgelopen.