Tribe of Colin: muziek voor rituelen

Vertel eens, hoeveel platen heb je deze maand gehoord die je deden opveren? En hoeveel platen hoorde je die je simpelweg verbijsterden of omverbliezen? Dat zijn er vast niet veel. Vaak komen ze van muzikanten die het compromis uit de weg gaan en het experiment niet schuwen. Zo iemand is Tribe of Colin. Diens debuut op het smaakmakerlabel Honest Jon’s is in veel opzichten opzienbarend. Daarnaast is het misschien wel een van de beste en meest vernieuwende dansplaten van het jaar. Een album waarop elementen uit Jamaicaanse dub, Detroit techno en Afrikaanse electro in een smeulend amalgaan worden gegoten. Soundboy techno, noemen ze het in Londen.

Wie zijn vinger achter het enigma Tribe of Colin probeert te krijgen, verdwaalt op de socials al snel in een mist van spiritualiteit en mystiek. Van oude tweets leren we dat hij vroeger een radioshow had (of heeft) op Hoxton FM en NTS. Uit de collages op zijn Tumblr distilleer je dat Juan Atkins een held is en tevens dat oldschool Amerikaanse hiphop zijn warme aandacht heeft. 

Dat leverde tot nu toe een handvol releases vol spannende dansmuziek op. Zo bracht Tribe of Colin een cassette uit op het label van schemerproducer John T. Gast, slingerde daarna een zelfgebrande cd en wat singles op zijn Bandcampen tekende vorig jaar bij het Londense platenlabel Honest Jon’s

Daarop verschijnt nu zijn album Age of Aquarius, een plaat als een cybernetische riviertocht door het Congolese binnenland. Met zijn rauwe, compromisloze productie doet het album enerzijds denken aan de vroege Theo Parrish-singles (‘Creator God’, ‘Self/Distance’), Hieroglyphic Being en Morphosis en anderzijds aan eigenzinnige vernieuwers als Actress en Shackleton. Op tracks als ‘Alan’ en ‘Ogun Calling’ hoor je dezelfde bezwerende tribale ritmiek en is een ayahuasca-ceremonie niet ver weg. 

Sowieso is dit muziek voor rituelen. Na minutenlang gehypnotiseerd te zijn door sissende hand claps en stotende pads valt er op ‘Eye of Ra’ ineens een simpele melodie uit de lucht. Ook op het jachtige ‘Woman of Amazon’ worden er demonen bezworen en nieuwe geesten opgeroepen. Tribe of Colin zoekt met zijn beduimelde machines en bezeten drumcomputer geregeld de verbinding met het moederland, zo lijkt het. 

Het knappe van Age of Aquarius is bovendien dat de stuurman onderweg telkens subtiel de route aanpast. Totdat we uiteindelijk aankomen bij het dromerige hoogtepunt ‘Paradise Lost’ en de melancholieke afsluiter ‘Cradle To Sunset’, dat met zijn huilende strings een ode lijkt aan het vroege werk van Carl Craig. Een plaat met een verhaal en een prachtig slot. Wie zijn dansmuziek graag rauw, zwart en avontuurlijk heeft boekt subiet passage op dit schip naar the Heart of Darkness.