Door de ochtendmist naar huis

Anthony Naples’ carrière had nogal een kickstart. Zo betekende zijn debuutsingle Mad Disrespect in 2012 tegelijkertijd de aftrap van het New Yorkse platenlabel Mister Saturday Night Records, dat al snel synoniem stond voor cool en essentieel. Niet lang daarna hing Four Tet aan de lijn. Of Naples geen remix voor hem wilde doen. 

Toch is de producer uit The Big Apple nooit echt doorgebroken. Zijn clubsingles op labels als The Trilogy Tapes, Rubadub en zijn eigen uithangbord Proibito bereikten een vaste schare liefhebbers van diepe house en trippy techno. Maar door zijn bescheiden output was van een steile curve in de business nimmer sprake. Twee jaar geleden trok hij zelfs de stekker uit Proibito.

Desondanks is er nu een nieuw album, opvolger van het sterke Body Pill (2015) en de vorig jaar verschenen mixtape Take Me With You. Op Fog FM combineert Naples de stijlen die hij het best beheerst en diept die vervolgens uit met een gereedschapstas vol precisie-instrumenten. Zo lijken tracks als ‘Lucys’ en ‘Benefit’ bij oppervlakkige beluistering tamelijk generieke dubtechno-tracks, maar na verloop van tijd komen er echter allerlei mooie details bovendrijven. 

Soms liggen die paaseieren wat dichter aan de oppervlakte. Zo liep ik tijdens het titelnummer naar het raam om te kijken of de buren soms aan het klussen waren, maar de snerpende ruis die af en toe opdook bleek gewoon afkomstig uit de speakers. 

Voor dj’s is ‘Purple Iris’ waarschijnlijk het prijsnummer van Fog FM. Hypnotiserende techno met cirkelende synthesizers, doffe kicks en een verdraaid knap ritme-arrangement. Daarnaast bewijst Naples met zijn interludes (op dit album ‘Channels’ gedoopt) nog maar eens een meester in sfeer te zijn. Vooral ‘Channel 3’ is prachtig, met z’n unheimische Alice In Wonderland-melodie in Boards of Canada-kleuren. Wil je daar liever een beat bij? Dan is het dromerige Huerco S-achtige slotnummer ‘Aftermath AM’ geknipt voor je. 

Fog FM is geen album dat je direct bij de strot grijpt. Het is zo’n zaadje in je ongetwijfeld overvolle playlist dat pas na verloop van tijd uitgegroeid tot iets moois. Een album dat je graag opzet als je door de ochtendmist naar huis rijdt na een memorabele clubnacht. Telkens weer.