Paula Temple: stukgaan, mediteren, doorgaan

Vuurspuwende machinegeweren, instortende flatgebouwen, wegscheurende bolides. Je slaat al snel aan het associëren op Edge of Everything, het intense debuutalbum van Paula Temple. Zo hoor je op het nummer ‘Post-Scarcity Anarchism’ een krijsende synthesizer die akelig dicht in de buurt komt bij het geluid dat een razend metro-onderstel maakt als het de zijkant van de rails raakt.  

Ongelooflijk eigenlijk, dat in Berlijn gevormde Britse techno-dj en producente nu pas debuteert op de lange baan. Het lijkt alsof ze er altijd al was. En in zekere zin is dat ook zo. Duitse clubbers zagen haar twintig jaar terug al achter de draaitafels staan. Eerst nog met vinyl, later met een hele batterij aan MIDI-kastjes en een laptop, waarmee ze een hybride stijl van eigen materiaal, edits en andermans techno boetseert.  Wat dat betreft zou je haar de vrouwelijke tegenhanger van Speedy J of Surgeon kunnen noemen. Een voorloper zelfs, want in 2001 al ontwikkelde ze de eerste MIDI-controler voor dj’s.

Qua stijl moet je haar techno ook in de gespierde hoek zoeken. Al schuurt Edge of Everything regelmatig harder dan wat je doorgaans in een gemiddelde Gashouder pleegt te horen.

Wat als eerste opvalt op Edge of Everything is de grote orkestrale kracht van veel tracks. Hoewel ieder geluid op het meedogenloze ‘Joshua And Goliath’ in het rood lijkt te clippen, houden prachtig melancholische akkoorden je bij de les. Sterker nog, ze raken je in het hart. Als dat tenminste openstaat voor duistere kwaliteitstechno. Het bewuste nummer belandde zelfs in twee versies op het album, en is daarmee een van de hoekstenen van Edge of Everything.

Rustpunten zijn er ook. Op ‘Don't Use Your Eyes Now’ geeft een Zenmeester je een handvol meditatie-instructies en op het aansluitende ‘Nicole’ is de drumcomputer ook even theedrinken. Lig je ineens horizontaal op de betonnen vloer.

Maar al snel razen we weer voort in een pittige en zweterige techno-work out, met onheilspellende dieptebommen als ‘Raging Earth’, ‘Cages’ en de hallucinante afsluiter ‘Dimension Jumping’. 

Er stroomde een hoop water door de Spree sinds Temple in 2002 debuteerde met haar The Speck Of The Future EP. Onderwijl gaf Temple haar donkere sound alle tijd om te rijpen. Ze verhuisde naar Amsterdam en vond daar blijkbaar de rust om uiteindelijk twaalf tracks te bundelen tot een verwoestend album. Veel intenser dan op Edge of Everything ga je techno dit jaar niet vinden.