In de voetsporen van Susumu Yokota 

We moeten het eerst even over Susumu Yokota hebben. De Japanse producer die in 2015 na een lang ziekbed overleed en als erfenis een indrukwekkende discografie achterliet. Yokota was een alleskunner. Hij maakte net zo makkelijk vlijmscherpe techno als wollige house of collage-achtige ambient. Bovendien bleek zijn muziek tijdloos. Eind vorig jaar nog was de heruitgave van zijn album Acid Mount Fuji (1994) wekenlang een bestseller in de Rotterdamse platenwinkel Clone. Zijn albums Magic Thread, Imagine 1983-1998 en Sakura behoren tot het beste wat Japan op het gebied van ambient te bieden heeft. 

Dus als er in 2019 schijnbaar uit het niets een artiest uit Japan opduikt die onmiskenbaar is geïnspireerd door Susumu Yokota dan lijkt me dat wel een alinea waard. Meet Meitei, een jongen uit Hiroshima met een langwerpig gezicht en sluik haar die een Tumblr vol mystieke foto’s en tekeningen bijhoudt. “I want to revive the soul of Japan that still sleeps in the darkness”, kondigt hij daarop aan.

Zijn album Komachi (opvolger van een vorig jaar verschenen en inmiddels peperdure cassette) is een wonderlijke auditieve trip vol met kleine, geknutselde composities waarop samples van stromend water, radiosignalen en krekels hand in hand gaan met verlegen melodieën vanaf de rechterkant van een piano.

Dankzij die combinatie van akoestische elementen, samples en klavier gaat er een grote meditatieve rust uit van Meitei’s muziek. Bovendien weet de Japanner te doseren. In minder kundige handen had de rollende branding in een track als ‘Nami’ al snel te kitscherig uitgepakt. 

Soms kiest Meitei voor een iets elektronischer koers. Zoals op het dromerige ‘Chouchin’ dat met zijn heldere klanken een beetje doet denken aan het vroege werk van Brian Eno. Of neem ‘Maboroshi’, waarop een lome en stoffige hiphopbeat een verwijzing lijkt naar J Dilla. 

Centraal in al zijn composities staat de melodie. Vaak zijn het er twee of drie tegelijk, die omzichtig in elkaar grijpen als bladen van een woekerplant. Dat mystieke natuurelement is verklaarbaar. Voor Komachi bezocht Meitei talloze tempels op het Japanse platteland. Wie de foto’s van overwoekerde en half ingestorte stenen trappen ziet, kan de geesten die daar ‘s nachts rondwaren er gemakkelijk bij verzinnen. 

Komachi laat je dromen met je oren. De erfenis van Susumu Yokota is bij Meitei in veilige handen, bewijst dit prachtige album.