King Midas Sound en de ultieme break up-plaat

Die inktzwarte dagen nadat je relatie is gecrasht. Iedereen is daar wel eens geweest. De wanhoop. Het intense verdriet. De verwijten over en weer. Niks lijkt nog zin te hebben, alles is kut. Het is een periode waarbij je het liefst wilt verdwijnen in het donkerste gat dat je kunt vinden, om er pas na weken weer uit te komen. Over die donkere dagen rond een uitdovende liefde schreef King Midas Sound een album, dat (niet toevallig) uitkwam op Valentijnsdag. Dat het geen vrolijke plaat is geworden, lijkt me evident. Maar zo intens en somber als op Solitude hoor je ze zelden.

Eerst even over King Midas Sound. Stuurman is Kevin Martin, die als bebaard basmonster The Bug de afgelopen jaren menig audicien aan het werk heeft gehouden. Tot voor kort was King Midas Sound een trio, maar nadat zangeres Kiki Hitomi de zijdeur nam, bestaat de band uit Martin en woordkunstenaar Roger Robinson. 

Hun voorlaatste album was een samenwerking met de Oostenrijkse muzikant Fennesz, wiens gemanipuleerde gitaren prima samengingen met Martins bassen en Robinsons rokerige bariton. Die laatste pakt dit keer de hoofdrol en schetst het verhaal van Solitude al in de eerste seconden. “You disappeared”, klinkt het. “Als de smeltende sneeuw die als tranen van boomtakken afdruppelt.’’ Zijn stem is berustend. Dit zat er blijkbaar al een beetje aan te komen.

De muzikale invulling is minimaal. Een ijl synthlijntje in mineur, wat kleine akkoorden en soms een dof en traag ritme aan de horizon. De subsonische bassen, toch het handelsmerk van Kevin Martin, blijven dit keer in de kast. Daardoor krijgen de filosofische en poëtische bespiegelingen van Robinson (wiens patois-accent een beetje aan The SpaceApe doet denken) ruim baan. Die verhaalt in rake zinnen over zijn angsten, twijfels en herinneringen.  “We were happy with everything except each other”, is er zo eentje. "We float through different parts of the house like a chess game” een andere.

De pijn van de mislukking sijpelt door alle nummers heen.

Zodra je weer single bent, gaan er ook nieuwe deuren open. En doe je dingen die je voorheen misschien nooit deed. Zoals de trein pakken naar Schotland om daar te kamperen en ‘s ochtends op blote voeten een meer in te lopen (‘In The Night’).

Gaandeweg wordt de toon zuurder en verwijtend en moet je als luisteraar je oordeel over de protagonist bijstellen. Die is zeker niet alleen maar slachtoffer. Sterker nog, hij blijkt nare stalkertrekken te vertonen als hij in ‘Who’ koeltjes verhaalt hoe hij post bij haar werk, terwijl hij zich ondertussen afvraagt met wie ze tegenwoordig het bed deelt. In het afsluitende  ‘X’, wordt de toon zelfs vilein, als hij mompelt over hoe leuk hij het eigenlijk heeft met al zijn exen behalve met haar. “Omdat jij het monster bent.’’

Solitude is wellicht een van de beklemmendste afscheidsplaten ooit gemaakt. Is je eigen relatie recentelijk gecrasht, blijf dan weg van deze peilloos diepe droevigheid. Hij zal je geen troost bieden, hoe prachtig dit album ook is. Maar ben je gelukkig in de liefde of happy single, dan heb je met Solitude iets bijzonders in handen.