Seefeel: dromerig debuut werd klassieker

Eigenlijk is het amper te bevatten dat Quique 25 jaar geleden gemaakt is. Het debuutalbum van Seefeel klinkt nog net zo fris en origineel als in 1993. Op het Utrechtse festival Le Guess Who? zal de Britse band het album vrijwel integraal spelen. 

Traag klotsend zeewater. Een wolkenlucht van langzaam voorbijglijdende effectpedalen. Een val in een konijnenhol waarbij je onderweg King Tubby, Mogwai en de Cocteau Twins tegenkomt.

Quique is een album dat je vrijuit laat associëren. Een plaat waarop je uren kunt verdwalen in de langgerekte gitaardrones, metalige percussie en laaghangende baslijnen. Liedjes staan er eigenlijk niet op. Er zit geen kop of staart aan de composities en de dromerige zang van Sarah Peacock is niet zozeer verhalend maar vooral sfeer verhogend. Het is shoegaze met een elektronische twist. Razend lekker en tijdloos bovendien, zo zou later blijken.

Uiteindelijk zou Seefeel tussen 1993 en 2010 vier albums maken en tussendoor twee keer in winterslaap vallen. Echt doorbreken deed de band nooit, maar hun platen verkopen nog steeds en inmiddels geldt Quique bij muziekliefhebbers als een klassieker. Een relatief onbekend album dat je aan al je vrienden gerust cadeau kunt geven. Zo’n sluimeraar die je jaar na jaar uit de kast trekt.

Quique kwam uit in een muzikaal turbulente tijd. Het housevirus overspoelde Europa en rolde new wave en disco aan de kant, waarna artiesten als LFO, Future Sound of London en Orbital het dancegenre een nieuwe en opwindende richting opduwden. Een hele generatie jongeren leerde plotseling dat popmuziek niet langs het vaste stramien brug-refrein-brug hoefde te lopen, maar dat het ook om mood mocht gaan. Een vroege en tamelijk briljante Aphex Twin remix van hun single ‘Time To Find Me’ hielp mee om Seefeel bij fans van elektronica op de kaart te zetten. 

“We werden beslist beïnvloed door de clubcultuur”, blikt bandleider Mark Clifford vanuit Brighton terug op die opwindende begintijd. “Het was niet zo dat ik mezelf onderdompelde in dansmuziek. Ik hoorde het vooral als ik uit was. We traden in die tijd wel veel op. Dus elektronische dansmuziek sijpelde bij ons binnen.” 

Belangrijker voor het dromerige geluid van Seefeel waren destijds de Cocteau Twins, vertelt Clifford. “Toen ik hun platen voor het eerst hoorde, heb ik bij wijze van spreken mijn hele platencollectie dezelfde dag nog bij het grofvuil gezet. Het blies me echt omver.” Ook dub was een belangrijke invloed. “De ruimtelijkheid en deconstructie van dub hoor je beslist terug in onze eigen muziek.”

Bovendien zorgde zijn kennismaking met de Cocteau Twins er uiteindelijk voor dat Clifford zelf een band zou beginnen. Hij zette in 1992 een advertentie, deed audities en koos zijn muzikanten vooral op sympathie. “Ik vond het belangrijker dat ik goed met ze kon opschieten dan dat ze technisch heel begaafd waren”, vertelde hij in 2003 in een interview aan Furious. Na een paar demo’s tekende de band uiteindelijk bij platenmaatschappij Too Pure, om later te verkassen naar Warp Records. 

Hoe kijkt Clifford eigenlijk terug op die begintijd? “Met een positief gevoel. Het was zomer, we hadden net een platencontract binnengesleept en alles zag er zonnig uit.” Wel was het budget voor het debuutalbum nogal beperkt. Maar het feit dat er geen geld was voor een echte drummer, pakte eigenlijk heel goed uit. “Het was voor mij heel belangrijk dat we geen rock-drumsound zou hebben. Daarbij had ik Kraftwerk als referentie. Hun drums waren ook heel vastomlijnd. Zo wilde ik bijvoorbeeld geen drum fills. Ik hechtte aan dat soort regels. Het zorgde ervoor dat we een eigen geluid kregen.”

''Destijds had ik een heel vertekend beeld van het vak popmuzikant''

Toen Quique in 1993 uitkwam, kreeg het album overwegend goede recensies, terwijl de debuutsingle nog met de grond gelijk was gemaakt door Melody Maker. “Maar tegen de tijd dat ons album uitkwam, waren mensen al wat meer gewend aan die elektronische, moody sound”, relativeert Clifford. “Bovendien wist ik dat we iets bijzonders hadden gemaakt.” Nog altijd krijgt hij brieven en mailtjes van mensen die beweren dat het album hun leven veranderd heeft. Er zijn baby’s op verwekt en zelfs ter wereld gebracht. Een school voor autistische kinderen in Liverpool bedankte Clifford voor het album omdat ze er hun leerlingen rustig mee kregen tijdens therapie. “Het is fijn om te horen dat je muziek iets doet met mensen. Dat het ze niet koud laat.” 

De kern van Seefeel bestaat tegenwoordig uit Mark Clifford en zangeres Sarah Peacock. Sinds de eerste reünie in 2010 zijn ook bassist IIda Kazuhisa en drummer Shigery Ishihara betrokken. Die laatste zou je trouwens kunnen kennen als DJ Scotch Egg. 

Mark van Hoen maakte ook ooit deel uit van Seefeel en drukte zijn stempel op vroege singles als Plainsong en Time To Find Me. Maar hij verliet de band al snel en woont tegenwoordig in de VS, waar hij duistere techno maakt. 

Hoewel Seefeel sinds 2011 weer in winterslaap verkeert, is de band nooit officieel opgedoekt en bleef Clifford al die tijd muziek maken. Hij deed projecten met Mira Calix, Simon Kealoha en meer recentelijk met Loops Haunt, met wie hij het duo Oto Hiax vormt. 

Ook is er sprake van nieuw Seefeel-materiaal, blijkt gedurende het interview. “Eerlijk gezegd liep ik al een tijdje rond met het idee om de band weer bij elkaar te brengen. Afgelopen zomer zat ik in een creatieve periode en maakte veel opnames. Dat materiaal heeft veel potentie om verder uit te werken voor Seefeel.”

Bang dat de sfeer op het podium snel verzuurt, zoals in de jaren negentig gebeurde, is Clifford niet. “Destijds had ik een heel vertekend beeld van het vak popmuzikant. Ik dacht dat touren heel glamoureus zou zijn. Maar onze eerste tournee was tamelijk crisis. Hard werken, sleur, slecht eten. Heel stressvol. Pas toen we samen met de Cocteau Twins optraden, kreeg het een beetje sjeu.” 

De laatste jaren lijkt het in de mode om de boer op te gaan met een integrale uitvoering van een iconisch album. Leftfield deed het met Leftism, Underworld ging op tour met Dubnobasswithmyheadman en Peter Hook reisde langs de concertzalen met een integrale uitvoering van het Joy Division-album Unknown Pleasures. Bij Clifford voel je enige terughoudendheid als je ernaar vraagt. “Het was niet mijn idee om het album integraal te spelen maar dat van IIda”, bekent hij. Bovendien is er geen sprake van een volwaardige tour. Seefeel zal Quiquevooralsnog alleen in Barcelona, Utrecht en Parijs spelen. “Daarom heb ik er niet zoveel problemen mee. Ik denk dat het anders had gevoeld als we niet bezig waren geweest met nieuw materiaal. Als dat niet zo was geweest, dan had onze terugkeer meer gevoeld als een cabaret-act. Maar nu ik weet dat er nieuw materiaal op de plank ligt, heb ik er vrede mee.”

Seefeel speelt Quique op donderdag 8 november tijdens Le Guess Who? In Utrecht