Steffi Grafs Innere Ruhe

Hoe vaak viel je voor een plaat, enkel vanwege het uiterlijk? Kocht je vinyl voordat je ook maar een snippet had gehoord? Ik zag een ep in een doorschijnende plastic hoes, daarin een oud stuk Duitse krant geschoven. Gotische letters op flinterdun papier gezeefdrukt. Artiest: Steffi Grafs Innere Ruhe.  

Van een producer die zichzelf Steffi Grafs Innere Ruhe noemt, oftewel de innerlijke rust van Steffi Graf, oftewel de innerlijke rust van de meest succesvolle tennisster van de jaren negentig (ze won liefst 22 grandslamtitels), zou je vermoeden dat hij of zij net als Graf uit Duitsland komt. Zeker weten doen we het niet, want de eerste release van het al net zo mysterieuze nieuwe label The News Cycle, doet geheimzinnig over maker en afkomst.

Drie tracks staan er op de plaat die enkel analoog wordt uitgebracht. In de groeven staat op beide kanten ‘‘45 rpm’’ gekrast, maar dat las ik pas nadat ik de A-kant, ‘Gute Freizeit’, consequent en al een keer of tien op 33 toeren had afgespeeld. 

Dus eigenlijk koop je met Steffi Grafs Innere Ruhe niet drie, maar zes tracks. Je kan ze allemaal op zowel 33 als 45 rpm afspelen, en telkens klinkt het net zo sick. ‘Gute Freizeit’ is op 33 toeren de perfecte soundtrack voor een hallucinante acid-trip, Boards of Canada meets 'Plastic Dreams' van Jaydee, op een tempo zo traag als de producties van Tolouse Low Trax. Maar speel ‘m op 45 toeren en je staat opeens op een digital ragga meets jungle meets tekno-feest. Bwwwaf!  

Zelfde verhaal voor de twee tracks op de B-kant, 'Prima Freizeit’ en ‘Freizeit Special’. Op 45 toeren valt het tempo nauwelijks bij te houden (zo’n 170 beats per minuut), op halve snelheid zweef je loom door digitale zwarte gaten, met fluorescerende glowsticks als bewegwijzering.

 

Net als de naam van de artiest verwijst ook het briljante artwork naar onze oosterburen. Er lijken lukraak pagina’s uit Duitse kwaliteitskranten te zijn gescheurd. Mijn exemplaar bevat een flard uit het economiekatern van de Frankfurter Allgemeine Zeitung, andere hebben een sportpagina, een strip of pasfoto’s van leden van het Duitse kabinet als cover. De krantenpagina’s zijn in plastic hoezen geschoven, op de bladzijden is in klassiek gotisch lettertype à la The New York Times de titel van het label gedrukt.

Resident Advisor speculeert over de mogelijke identiteit van de producer. Volgens RA zou Steffi Grafs Innere Ruhe een schuilnaam van TNC6 kunnen zijn omdat 1. Dat alias een afkorting van The News Company is en 2. Sekundenschlaf van TNC6 op het label Blackest Ever Black doet denken aan de muziek van Steffi. TNC6 ontkent dat overigens op nogal hilarische wijze op zijn (of haar) Facebook-pagina.‘‘Ok many peoples asks the same questions STOP. Here answers for all: 1. Are you Burial? NO 2. Are you Apex Twin? NO 3. Are you Banksy? NO 4. Are you Steffi Grafs Innere Ruhe? NO.’’ 

Toch is de redenatie van RA niet zo gek. Net als op de plaat van TNC6 heeft ook Steffi Grafs Innere Ruhe nachtrust (of het ontbreken ervan) als thema. "Wichtig ist’’, staat er op de sticker in het midden van het vinyl geschreven, ‘‘wie fühlst du dich, wenn du abends ins Bett gehst?" Belangrijk is: hoe voel je je, wanneer je ’s avonds naar bed gaat?

Geestverruimende spacemuziek en toch subtiel geproduceerd: Steffi Grafs Innere Ruhe is muzikaal een parel. Maar los daarvan laat The New Cycle zien hoe je een label óók kan inaugureren. Daar zijn namelijk geen regels voor. Heb je ambities als labeleigenaar en wil je net als The News Cycle het onlogische aantal van 199 exemplaren laten persen? Kan. Wil je het alleen op vinyl en niet digitaal uitbrengen? Kan. Wil je een verscheurde kwaliteitskrant als artwork gebruiken en voor je logo het lettertype van een gerenommeerd instituut als The New York Times rippen? Kan ook. Lange leve artistieke vrijheid. Kom maar door met TNC #2.