The Lost Future: dubdiamant duikt weer op

Verwar Dub Surgeon niet met het project waarmee de Brit Tony Child al jaren het gewapend beton van nachtclubs test. We hebben het hier over de trans-Atlantische variant, geesteskind van de Amerikaanse nomade Jay Haze. Behalve Dub Surgeon noemt hij zichzelf ook wel eens Fuckpony en The Architect. Enige constante in zijn veelzijdige producties op labels als BPitch Control, Get Physical en zijn eigen Tuning Spork is de baslijn. Die is altijd dik in orde.

Met dit album is iets bijzonders aan de hand. De opnames vonden pakweg twintig jaar geleden plaats bij de Amsterdamse Filmacademie, waarna Ricardo Villalobos de mastering deed en daarbij niet kinderachtig te werk ging. Zo gebruikte hij onder meer een twee inch multi-track taperecorder en joeg de opnames door allerlei antieke mixers. Maar nog voordat de master op vinyl kon worden geperst, brak er tijdens een storm brand in de studio uit die de enige opname verwoeste.

Vijftien jaar later kreeg Haze post. “Luister hier eens naar”, stond er op de demo. Verder niks. Het bleek het verloren gewaande album, dat nu alsnog uitkomt op een platenlabel met de toepasselijke naam Ark To Ashes (dat trouwens kantoor houdt in de Verenigde Arabische Emiraten).

Behalve een goed verhaal is The Lost Future gelukkig ook een goed album. Met lang uitgerekte, galmende technodub die net zoveel gemeen heeft met het vroege werk van Duitse basmeesters als Maurizio en Jan Jellinek, als met de dieptebommen van jongens als Burial en Jay Glass Dubs. 

Nummers dragen geen titels maar zijn simpelweg gerangschikt van ‘Untitled Dub 1’ tot en met ‘Untitled Dub 13’. Kraak en ruis zijn in Dub Surgeons studio geen onkruid maar nuttige ingrediënten in een traag klotsende soep. 

Vaak heeft het album veel weg van een hoorspel ergens in een futuristisch Jamaica. Zo klinkt er in opener ‘Untitled Dub 1’ niet alleen een skankend gitaarakkoord, maar hoor je ook zuigende en trillende fabrieksgeluiden tussen de knisperende wolken. In ‘Untitled Dub 5’ duiken we onder water, om af en toe boven te komen voor wat zuurstof en een hijs aan een kruidensigaret. 

Het is bijna crimineel dat de plaat slechts in een oplage van 500 exemplaren verschijnt. Na al die tijd zouden meer mensen dit album moeten kunnen horen. Hopelijk duikt ‘ie binnenkort op Bandcamp op.