Pariah: muzikale origami

Waar viel bij jou de nieuwe Pariah? Bij mij in Hope Valley, een prachtig desolaat natuurgebied ten zuiden van Lake Tahoe, Californië. Toegegeven, dan sta je natuurlijk al met 2–0 voor. De zon was net onder, we sprokkelden wat droog hout uit het nabije bos en staken het in de fik, terwijl de eerste muggen op hun beurt ons staken. Dan heb je een beetje een beeld.

Om die beelden gaat het, want ik heb dit jaar nog weinig albums gehoord met een grotere visuele kracht dan het debuutalbum van de Brit Arthur Cayzer. Of noem hem eigenlijk maar Amsterdammer, want via 3voor12 leerden we dat Pariah sinds kort in Nederland woont. Niet de Brexit maar de liefde bracht hem naar de overkant van Het Kanaal.

Cayzer ging als Pariah zo’n zeven jaar terug een grote toekomst in clubland tegemoet. Er verschenen op R&S Records een paar bejubelde singles die soepel laveerden langs de donkere dubstep van Burial en de soulvolle house van Kenny Dixon Junior. Een debuutalbum en een doorbraak leken een kwestie van tijd.

Maar dat debuutalbum kwam er niet. Pariah raakte verstrikt in zijn eigen grooves, gooide een harddisk vol met nummers in de prullenbak en besloot zich voorlopig te concentreren op toeren met zijn maatje Blawan. Samen zijn ze Karenn, een succesvol live-technoproject dat vooral draait op improvisatie en intuïtie.

Het is vast geen toeval dat zowel Blawan als Pariah deze maand hun debuutalbums uitbrengen. Maar waar de eerste in het technodomein blijft, kiest Cayzer op Here From Where We Are volslagen nieuwe paden. Zonder massieve kickdrums, zonder ratelende percussie, zonder iets wat ook maar in de buurt van de dansvloer komt.

Here From Where We Are draait volledig om sfeer en melodie. Het is ambient die op meerdere niveaus werkt. Juist door de subtiele gelaagdheid van de composities. Prachtige melodieën vouwen in elkaar als complexe origami, ruis krijgt na acht maten ineens structuur en iedere compositie ademt dezelfde ingetogen rust.

Iemand als Huerco S is hier ook heel goed in. En het vroege werk van Oneohtrix Point Never schiet te binnen. Maar je hoort dat Pariah complexe tracks als ‘Drug The Lake’ en ‘Pith’ langer de tijd heeft gegeven om te rijpen.

Sleutelnummer is het zeven minuten durende ‘Linnaea’, waarop het Mark Pritchard-achtige hoofdthema als een trage waterval naar beneden klettert en Cayzer pas na vijf minuten een dwarsfluit het podium opduwt die vervolgens het nummer een compleet nieuwe richting geeft.

Toch duurt het even voordat de schoonheid van Here From Where We Are je grijpt voordat je klaar bent om samen met Pariah de diepte in te duiken. Bij mij gebeurde dat in een verlaten vallei in Californië. Bij jou misschien op een camping bij het Comomeer. Of gewoon op het treinstation van Bijlmer ArenA. Maar geloof me, Pariah heeft met dit album op Houndstooth een van de mooiste langspelers van 2018 gemaakt.