Pasiphae: Grieks-Haagse furie op Artificial Dance

Er zijn dj’s bij wie ik graag wekelijks over de schouder zou willen loeren wanneer de platentas wordt ingepakt. Doe je dat bij Olf van Elden alias Interstellar Funk, zie je een lading obscure EBM, post-punk en minimal wave waarvan je het bestaan niet kon vermoeden. Het hoofd gaat het liefst zo diep mogelijk in de platenbak en zijn label is al net zo eigenzinnig en fris. Artificial Dance is toe aan release nummer drie.

Om met dat laatste te beginnen: de Siphax ep van Pasiphae is het sterke solodebuut van een Griekse producer die neerstreek in Den Haag, haar huidige woonplaats. Fotini Kappa (echte naam) gaf in 2016 voor het eerst blijk van haar talent op het Rotterdamse label Bio Rhythm van Paul du Lac. Was die plaat nog een coproductie met een van de allerbeste dj’s van ons land (Intergalactic Gary), op Artificial Dance stapt ze overtuigend uit diens schaduw.    

Zes tracks staan er op Siphax, die op verschillende tempi het midden tussen EBM, industrial en wave bewandelen. Op de A-kant hoor je dat Kappa niet alleen in de hofstad woont, maar ook op artistiek gebied schatplichtig aan Den Haag is. ‘Tachyons’ en ‘Siphax’ hebben die penetrante West Coast geur, muziek waar een Haagse held als I-F patent op heeft, ongepolijste acid arpeggio’s en kickdrums zo stug als staal. ‘Vertical Rotation’ doet in tempo een stapje terug, maar de acid is nog net zo prettig zuur; denk Tolouse Low Trax met een TB-303.

De echte pareltjes staan op de flip. ‘Quelque Chose De Mauvais’ is een melodieuze electro track in de geest van Heinrich Mueller die na een dikke minuut met behulp van een polyfone synth ontploft, ‘Hedera’ een beatloze exercitie die nochtans apocalyptisch aandoet, een compositie die je zo onder een duistere Kubrick-scene kan schuiven. ‘Quelque Chose De Mal’ is met drie minuut 33 het kortste nummer op de plaat en brengt de uitgeklede synth-pop van Phillippe Laurent in herinnering, inclusief ijzingwikkende Franse vocalen (‘‘écouter! Attention!’’) en doffe drumcomputers. De track, wat mij betreft de beste van al, is een nummer als een schip, traag en majestueus golft ze uit je speakers.

Artificial Dance lanceerde ook al het debuut van talent Job Sifre (Worries, de ep is overal stijf uitverkocht), Pasiphae geeft het stokje nu terug aan Hanjo Erkamp. De Nederlander, een levende legende voor iedereen die minimal wave een warm hart toedraagt, was als Dr. C. Stein verantwoordelijk voor de tweede Artificial Dance release. Als King Ende Shneafliet, een ander alias van Erkamp (‘King’ is een saluut aan dubkeizer King Tubby), maakte hij tussen 1981 en 2000 o.a. minimal wave voor Trumpett, een experimenteel cassettelabel uit het Noord-Hollandse Heiloo. Van Elden mocht een duik in de rijke discografie van Erkamp nemen, het resultaat ligt als Dimension Mix 01 binnenkort in de winkel.

Artificial Dance doet met Job Sifre, Pasiphae en Hanjo Erkamp precies dat waar Interstellar Funk zich als dj mee onderscheidt: onbekende, karaktervolle muziek een welverdiend podium geven.