Antwerpse talentenfabriek draait op volle toeren

Literair gezien is het maken van een voetbalanalogie voor een muziekrecensent een slap stijlmiddel, maar wat hebben we deze zomer veel redenen om met gelijke delen jaloezie en bewondering naar onze Zuiderburen te loeren. Niet alleen de Belgische voetbalploeg barst op mondiaal niveau van het talent, hetzelfde kan gezegd van hun verse spruiten op muzikaal terrein.

Milan Warmoeskerken is de Eden Hazard van de Belgische clubcultuur. Een ietwat ongrijpbaar en bescheiden genie, die vanaf de linkerflank niet met grote passen over het gras harkt, maar lichtvoetig over de ambientvelden dartelt. Voor ons mag-ie een relatief nieuw gezicht zijn, in België heeft hij zijn sporen verdiend bij o.a. Mittland Och Leo (samen met Joke Leonare van het het fijne Jj Funhouse) en als lid van de Morricone lovin' band Condor Gruppe.

Als Milan W. brengt hij zijn debuutalbum Envelope uit bij Ekster, de talentenfabriek uit Antwerpen waar louter opwindende muziek van de band rolt. Roman Hiele en Victor Robyn cureren sinds 2013 het label dat wat mij betreft op dit moment verreweg het spannendste van de Benelux is. Niet alleen weten ze telkens weer een imposante lijst nieuw Belgisch talent te verenigen (zie de EXO-verzamelaars!), altijd nemen hun muzikale keuzes een scherpe en onverwachte bocht naar links of rechts, bestemming ongewis.

Zo kon het afgelopen jaar de cinematografische pianomuziek van Han Swolf (Hantrax) bestaan naast de experimentele ambient van Ssaliva en het virtuoze elektrische gitaarspel van Elko Blijweert. Bovendien zit, zoals ook nu weer het geval met Envelope, de muziek altijd verpakt in schitterend artwork, inclusief beeldtaal die voor iedere individuele release op maat is gesneden.

Elke track op Envelope maakt in de handen Warmoeskerken een ontwikkeling door, eindigt steevast op een ander punt dan waar het begon. Zijn percussie klinkt op nummers als ‘Slope’, ‘Orchestral’ en ‘Glaasjes’ als een fles bruiswater die uit het bovenste voorraadkastje op de keukenvloer is gelazerd en meteen wordt opengedraaid: knallende digitale koolzuurbubbels die gutsen van energie.

Platenboeren plakken er een ambient-label op, maar daar doe je Envelope mee tekort. Warsmoeskerken schildert inderdaad ingenieuze academische computermuziek à la Laurie Spiegel, zijn ritmische wapenbroers zijn eerder de Huerco S.’en en Oneohtrix Point Nevers van deze wereld, terwijl opbouw en abstractie de geniale Pierre Bastien in herinnering brengen.

Het is jammer dat we in Nederland niet wat vaker van Ekster-artiesten kunnen genieten. De keren dat een internationaal gerenommeerd artiest als Hiele bij ons op een podium stond, zijn op één hand te tellen. Hantrax en Milan W. speelden bij mijn weten nooit eerder in een Nederlandse club of op een festival.

Hopelijk komt daar snel verandering in. Tot het zover is staat Envelope op repeat.