Alexandra Drewchin: Game of Thrones op LSD 

Alexandra Drewchin is dat meisje van school waar je vroeger een beetje bang voor was. Haar gedrag was tegelijkertijd ongrijpbaar en intimiderend. Althans, dat stel ik me zo voor, terwijl ik naar haar fascinerende videoclips kijk. Op ‘Inclined’ zit Drewchin op een paard dat over een verlaten strand rent. Ze draagt een strak leren korset en een heeft een voile in het haar. Terwijl haar imposante stem rare sprongen maakt, zit een drumcomputer in galop een viool achterna.  “I like to customice my style, you can’t buy this”, zingt ze. Game of Thrones op LSD. 

Irisiri is Drewchins derde album als Eartheather. De plaat komt uit op het hippe platenlabel PAN van Bill Kouligas, die de New Yorkse zangeres tekende na de twee cassettes de ze in 2015 uitbracht op Hausu Mountain. 

Haar buigzame stem (Drewchin heeft een bereik van maar liefst drie octaven) is Eartheaters belangrijkste wapen. Ze zingt er impressionistische liedjes mee, vaak zonder kop of staart, waardoor je niet direct grip krijgt opIrisiri. Af en toe floept er een drumcomputer aan, zoals op het samen met Odwalla 1221 geschreven ‘MTTM’ of op het onheilspellende ‘Inhale Me’. Maar evenzo vaak kiest ze voor strijkers, samples of een harp om haar composities kleur te geven.

Vrolijk is de plaat ook al niet. “There is so much stuff coming out of my skirt”, klinkt het op ‘Inhale Me’. Terwijl ze ons even daarvoor heeft laten weten dat ze naakt op de grond ligt. Of neem single ‘C.L.I.T.’ waarin een uitgebeende metalriff haar intense vocalen begeleidt. Een paar nummers verder spelen we op ‘Slyly Child’ verstoppertje tussen de bomen. Terwijl de kinderstemmetjes steeds hoger worden, lijk je langzaam het zicht op de werkelijkheid te verliezen, alsof er iemand iets in je drankje heeft gedaan.

Muzikale referenties? Vroeger waren de zusjes CocoRosie heel goed in dit soort wonderlijke collages van stemmen en elektronica. Maar vergeleken met hun muziek heeft Eartheater toch meer het dna van clubcultuur in zich, al manifesteert de hartslag van de dansvloer zich op Irisiri slechts aan de horizon. Bovenal is dit een feministisch, futuristisch en mysterieus album dat zijn potentie slechts langzaam loslaat.