Nadia Struiwigh: nieuwe energie uit Rotterdam

Ineens was de tank leeg. Uitgerekend net nu ze op doorbreken stond. Maar het lek is boven en de Rotterdamse elektronicaproducer Nadia Struiwigh zit weer in de lift. Al ziet ze nog alles dubbel en moest ze haar optreden komende vrijdag in De School te elfder ure afzeggen.

Loop langs Van Steen Apparatenbouw, voorbij computerspecialist RoBoWeb en Containertechniek BV en ga naar binnen bij een grote fabriekshal vol machines, linksaf de trap op en helemaal naar achteren. Daar, naast de directiekamer nota bene, heeft Nadia Struiwigh haar muziekstudio. Op een troosteloos industriegebied in Pijnacker. Onwaarschijnlijker kan haast niet. Komen hier werkelijk die mooie en diepe ambientplaten vandaan? Is this where the magic happens? 

Nadia lacht enigszins beschaamd over de onwaarschijnlijke locatie van haar studio. “Maar voor mij is het een uitkomst. Thuis was ik dag en nacht bezig met muziek maken. Ik ging niet meer uit en zag mijn vrienden nauwelijks nog. Nu moet ik in Rotterdam in de auto stappen en naar Pijnacker rijden als ik muziek wil maken. Dat is voor mij gezonder.”

''Ik moest knallen, zag mijn mailbox vollopen met allerlei toffe opdrachten maar kon alleen maar plat op bed liggen''

Ze kreeg de leegstaande ruimte aangeboden van een klant voor wie ze regelmatig klusjes doet. Hoewel haar muziekcarrière stevig in de lift zit, werkt de Rotterdamse nog twee dagen per week voor een internetbedrijf. “Dat is qua zekerheid ook wel handig”. Zeker nu, zal later tijdens het interview blijken.

Onlangs verscheen haar tweede album WHRRU, nadat ze tekende bij het Berlijnse elektronicalabel en boekingskantoor Denovali. De plaat is een enorme stap vooruit ten opzichte van haar vroegere materiaal, dat ze nu enigszins schertsend omschrijft als ‘typische Beatport-producties’.

Dat haar sound nog volop in ontwikkeling is, blijkt uit de lovende reacties rond WHRRU. Ineens wordt haar muziek vergeleken met sfeermakers als Biosphere, Monolake en Boards of Canada. Wie luistert naar een track als ‘Yoguah’ hoort inderdaad dezelfde melancholieke melodieën en ongewone ritmiek als van de genoemde voorbeelden, al is de toon zachter en vriendelijker. 

“Zelf hoor ik die overeenkomst ook wel”, geeft ze toe. “Maar ik ben niet echt door ze geïnspireerd, om eerlijk te zijn.” Om vervolgens een onwaarschijnlijke naam te noemen: Enya. De Ierse mezzosopraan die wereldwijd 75 miljoen platen verkocht en desondanks evenveel haters als liefhebbers lijkt te hebben. “Mijn moeder was fan. Ik luisterde het altijd als ik moest blokken voor school. Er zitten bepaalde ritmes in die je terug hoort in mijn muziek. Daar komt ook mijn liefde voor de reverb vandaan, denk ik. Pas later heb ik Boards of Canada, Kraftwerk en Aphex Twin ontdekt. Toen kwam alles wel samen.” 

Ze besluit negen jaar terug muziek te gaan maken nadat ze techno-dj Estroe (Esther Roozendaal) in Roermond heeft horen draaien. Zelf woont ze dan in Eindhoven. Ze spreken af, waarna Nadia leert mixen en produceren. Destijds studeerde ze in Utrecht, maar ze spijbelde steeds vaker om in Rotterdam bij Estroe te kunnen schaven aan haar nieuwe passie. 

Ook thuis duikt ze diep in de groove. “Zat ik ‘s avonds op bed met mijn laptop opengeklapt op Reason aan tracks te werken”. Nadat ze haar eerste nummer (‘Moisture’) op Soundcloud heeft gezet, komt er al snel een reactie uit Australië dat ze het graag willen uitbrengen. “Met allerlei vragen. Wie mijn boekingen deed, of ik al draaide, of ik naar Bologna wilde. Dat was best wel een kickstart.”

Na een aantal MP3-releases op het Rotterdamse label Cinematique verschijnt in de zomer van 2017 Nadia’s debuutalbum Lenticular. Maar dan gaat het mis. Een mysterieuze ziekte velt haar, waardoor ze allerlei klussen moet afzeggen en haar plaat nauwelijks kan promoten. “Superonhandig natuurlijk. Ik moest knallen, zag mijn mailbox vollopen met allerlei toffe opdrachten maar kon alleen maar plat op bed liggen. Ik had nergens nog energie voor.”

Een flink vitamine B12-gebrek blijkt na talloze onderzoeken de boosdoener. Sindsdien krabbelt Nadia langzaam weer op. Met de nadruk op langzaam. “Je bent er niet met een paar injecties”, verzucht ze. Zo ben ik nog snel moe en zie alles dubbel. “Het is net als een plant die te lang geen water heeft gehad. Die staat ook niet direct weer overeind.” 

Het afgelopen jaar las Nadia alles over het onderwerp wat ze kon vinden. “Ondertussen ben ik een halve voedingsdeskundige geworden”, grijnst ze. Op haar Instagram probeert ze collega-dj’s bewust te maken van de roofbouw die het nachtwerk pleegt op hun lichaam.

Soms stapt ze bewust over haar grenzen heen, zoals afgelopen voorjaar toen ze haar live-set presenteerde op het Haagse Rewire Festival en daar diepe indruk maakte. “Dat was een droomboeking”, blikt ze terug. “Maar van zo’n optreden moet ik wel een paar dagen bijkomen.” Een week na het interview maakt Nadia via Facebook bekend dat ze haar optreden in De School komende vrijdag noodgedwongen en "met veel verdriet" moet afzeggen.  

Dat ze hier op een industriegebied tegenover een journalist over haar gezondheid vertelt, is niet vanzelfsprekend. Zodra het over gevoelens gaat, spreekt ze liever via de muziek. “Voor mij is het een proces van verwerking. Zo gaat WHRRU over allerlei onverwerkte zaken toen ik opgroeide. Wat dat betreft kunt je het een soort muzikaal dagboek noemen ja. Daarom werk ik ook heel snel. Meestal maak ik een track binnen een dag af. Wat een dag later voelt alles weer heel anders. Aanvankelijk had ik niet eens door dat het voor mij zo werkt. Ik was gewoon aan het onderzoeken.” 

Voor haar nieuwe materiaal is ze geleidelijk overgestapt van software naar hardware. “Ik merkte dat ik in Ableton steeds meer ‘off grid’ ging werken. Dat was wel een eye opener. Want waarom wilde ik zo graag aan die hokjes van het programma ontsnappen? 

Langzamerhand begon ik geluiden te stapelen en kocht ik meer apparatuur. Ik vind het veel prettiger werken. Je kunt meer op je gevoel afgaan en bent minder bezig met het technische verhaal. Dat komt pas later. Vaak begin ik met een toon en die gaat vervolgens ergens heen. Naar mijn hart, of naar mijn herinneringen. Dat wil ik dan gaan onderzoeken. Want als het mij raakt, werkt het waarschijnlijk voor anderen ook zo.” 

Ook maakt ze op haar nieuwe album meer gebruik van akoestische instrumenten. In een kastje naast de deur staat een duimpiano, in de hoek leunt een Spaanse gitaar. Ze legt hem op haar schoot en slaat wat akkoorden aan. “Niet dat ik gitaar speel, maar ik weet wel welke noten ik zoek. Die neem ik vervolgens op met mijn iPhone.”

''Zoals ik hier nu tegenover je zit kan ik me heel makkelijk voorstellen dat we in het bos zijn''

Trots toont ze haar nieuwste aanwinsten: twee Electribes van Korg, die tijdens liveoptredens fungeren als bruggenhoofden tussen tracks. Even later vult een volvet FM-geluid de studioruimte. “Het zijn hele intuïtieve apparaten. Precies zoals ik nu wil werken. Ik voel dat ik het op dit moment enorme stappen maak. Dat ik telkens dieper kan. Dat is echt heel fijn om mee te maken.”

Onlangs was ze even op vakantie in Griekenland. “Heerlijk, maar als ik een week geen muziek maak, word ik onrustig. Dan krop ik dingen op. Die emoties moeten toch naar buiten.” Vandaar ook dat het Nadia niet uitmaakt waar ze zit met haar instrumenten, ook niet als dat in een achterkamer van een industriegebied is. “Ik zit altijd heel erg in mijn gedachtes, in mijn fantasie. Zoals ik hier nu tegenover je zit kan ik me heel makkelijk voorstellen dat we in het bos zijn. Zodra ik achter mijn machines kruip, ben ik weg. Dan vergeet ik alles om me heen. Ook met optredens. Dan is mijn set afgelopen is en kijk ik verbaasd om me heen. Oh ja, ik was hier.”