Mr. Fingers: deep house architect

Wat is dat toch met lange albums? Vorige week kondigde Kamasi Washington een nieuwe vierdubbelaar aan. Elektronicaduo Autechre verplettert de fans binnenkort met een twaalf platen tellend album en de nieuwe Efdemin duurt (inclusief gemixte versie) meer dan vier uur.

Dan heeft Larry Heard zich nog ingehouden voor Cerebral Hemispheres. Dat album (op drie plakken vinyl en uitgebracht via het Rotterdamse Clone Records) duurt ‘slechts’ een kleine twee uur. Terwijl het toch zijn eerste album als Mr. Fingers in 24 jaar is. Laat dat even inzinken: V I E R E N T W I N T I G jaar. Heards muzikale carrière gaat nog verder terug en omspant meer dan drie decennia.

Voor veel danceliefhebbers heeft de inmiddels 57-jarige, in Memphis neergestreken Larry Heard een goddelijke status bereikt. Toen hij nog in Chicago woonde vond hij samen met mannen als Jesse Saunders en Marshall Jefferson het genre house zo’n beetje eigenhandig uit. Met blauwdrukplaten als ‘Mystery of Love’ en ‘Can You Feel It’. 

De bewuste singles stammen uit respectievelijk 1985 en 1986 maar zitten nog in tienduizenden platentassen van dj’s overal ter wereld. Ze behoren tot de canon van de hedendaagse dansmuziek. Later zou hij met singles als ‘The Sun Can’t Compare’ (2006) en ‘Missing You’ (2010) een nieuwe generatie nachtdieren aan zich binden. Zelfs Kanye West is fan. 

Dus als heer Larry met iets nieuws komt, gaan we allemaal rechtop zitten.

Twee gezichten
Cerebral Hemispheres is behalve een lang album ook eentje met twee gezichten. Het eerste deel etaleert Heard’s zachte kant, met warme keyboardvegen, trage baslijnen en zijn kenmerkende zalvende zang. Na het titelnummer halverwege de plaat, schroeft de Amerikaan zijn drumcomputer op en komt de dansvloer in zicht. Al blijft het tempo beheerst. Bij Larry Heard heb je altijd het gevoel dat hij alles naar -6 pitcht. 

Dat eerste deel wringt af en toe behoorlijk. Enerzijds is de warmte op tracks als ‘Urbane Sunset’ en ‘Sao Paolo’ behaaglijk. Vakkundige en muzikale deephouse zoals je het verwacht op zijn eigen label Alleviated. Maar ongewild doemen in de verte toch ook beelden van cocktailbars op de 60e verdieping en hotelkamers met hoogpolig beige tapijt op. Heard perfectioneerde deze signature sound jaren terug al op fantastische albums als Love’s Arrival (2001) en Where Life Begins (2003). Het hoge niveau van die bewuste platen haalt Heard op zijn nieuwe langspeler slechts af en toe. En een mierzoete misser als ‘Crying Over You’ had dit album eigenlijk niet mogen halen.

Tikiman 
Ook de tweede helft van Cerebral Hemispheres is niet zonder zakkers. Zo is ‘Spy’ -een dubnummer waarop een melodica een hoofdrol speelt-  een anomalie tussen alle houtvuurhouse. Een track later duikt reggaezanger Paul St. Hilaire (voorheen Tikiman) uit de coulissen. Die hoorden we ook al eens beter in vorm. 

Heard’s twee jaar terug verschenen EP Outer Acid haalde integraal dit album. Het titelnummer kreeg een spiegelbeeld en staat nu ook als Inner Acid op de plaat. Het is de meest clubgerichte track van het album: kaal, donker, intens. Het is verleidelijk om te fantaseren hoe Cerebral Hemispheres had uitgepakt als Heard die sobere route door het schemerduister wat consequenter had gevolgd.  

Nu is het album vaak net iets te behaaglijk om je werkelijk te raken zoals klassiekers als 'Déjà Vu' en ‘Missing You’ dat destijds deden. Dat zijn platen die je gerust op mijn begrafenis mag draaien. Echt. 

Evengoed weten de beste nummers van van Cerebral Hemispheres je op het juiste moment beslist te ontroeren. Want het blijft wel Larry Heard hè.