Deze Nederlandse compilatie is even hoopvol als briljant

Wie veel naar elektronische muziek luistert, herkent vroeg of laat dat alles een variatie van bestaande structuren is. Maar een goede nieuwe versie van iets geniaals, blijft iets geniaals, zeker wanneer de muziek door onbekende, aanstormende producers is gefabriceerd. Vers bloed is essentieel voor een gezonde scene. Wie moet anders de toekomst uitvinden? Nous’klaer, Rotterdams label met Zeeuwse wortels, brengt op Paerels een hele troep van dat soort nieuwe, Nederlandse talenten samen.   

Bij het horen van ‘Garrol' van Melatonin Man dwaalden mijn gedachten af naar Alden Tyrell. De track is een van de talrijke hoogtepunten op Paerels, dat voorlopig alleen op vinyl uitkomt. Times Like These (1999-2000), de italo-discoverzamelaar van de Rotterdamse meesterproducer, behoort tot de dag van vandaag tot het beste wat het genre te bieden heeft. ‘Garrol’ doet in al zijn euforische synthpracht denken aan ‘Hills Of Honolulu’. Het heeft diezelfde, hyperaanstekelijke arpeggio baslijnen en ook zo’n majestueuze synth drop. Muziek waarop je met gebalde vuist in het luchtledige wil rammen. Niet van agressie, maar van plezier. Nous’klaer brengt binnenkort meer materiaal van Melatonin Man uit, ‘‘een jonge Amsterdamse producer die onder verschillende aliassen opereert.’’    

Ook het fantastische ‘Hubris And The Systematic II (Trance Mix)’ van The Invariants roept een klassieker in herinnering. Hoe uitgemolken ook, mijn discohart maakt nog altijd een sprong zodra de Linn Drum op Charlie’s ‘Spacer Woman’ (1983) erin klapt. Spijts van wat het meervoud ons wil laten geloven, is The Invariants een alias van de meest getalenteerde ‘nieuwe’ resident van De School: Tammo Hesselink. De overeenkomst tussen Charlie en Tammo zit ‘m niet in beider briljante melodielijnen, maar in het ritme van de ingehouden, haast afgestompte kickdrum. Boom-tsjak, boom-boom-tsjak. ‘Hubris’ is een instant klassieker, een stijlvolle, ingenieuze nieuwerwetse italo-hit. Eigenlijk blijft er alleen nog een vocal version à la ‘Spacer Woman’ te wensen over. Idee voor de remix EP misschien?  

Maar Paerels is meer dan een verzameling moderne italo-hits. Nog zo’n nieuwe ster aan het Nous’klaer-firnament is upsammy. Met haar mix voor Nous’klaer Audio gaf ze als dj al blijk van goede smaak (Fett Burger, Pearson Sound, Luca Lozano); als producer debuteert ze op Paerels in tweevoud. Het beatloze ‘Wish I Could Still..’ had zo onder een David Lynch film gekund, en op ‘A Picture Of You’ zwellen diezelfde Badalamentiaanse synths onder een breakbeat en Kettel-achtige, speelse melodievariaties.  

Ook een future classic maar dan in de categorie experimenteel is het prettig schizofrene ‘Prisma’ van SBC. Spectral Balance Control is een alias van ene S. Hoffmann, die eerder een EP op het Berlijnse LACKRec. uitbracht. ‘Prisma’ is een tour de force van dik tien minuten waarin de schaduwen van Kraftwerk, Autechre en Boards of Canada voorbijrazen.

''Nous’klaer deelt in de missie van Nederlandse collega’s als Safe Trip, Pinkman en SoHaSo''

Niet alles op Paerels klinkt thuis even spannend, maar op de dansvloer zijn de clichés van VtotheD (‘Okay (livecut)’) en de zes minuten durende, pompeuze herhalingsoefening van Arif (‘Gegenzauber’) ongetwijfeld effectief. Van Morlais Signals’ ‘No Orbit’ zou ik als ik het kon een edit maken: dat vlakke, bijna klinische eerste deel uitgummen om alleen het briljante tweede bedrijf over te houden. Na pak ‘m beet drie minuten klinkt Morlais Signals (een alias van Welshman en Border Community producer Wesley Matsell) als Carl Craig in zijn beste dagen: eindeloos aanzwellende, over elkaar heen buitelende melodielijnen. Maar waarom toch die oerdegelijke Ableton microhouse clicks eronder? Hoe moeilijk is het om een spannende kickdrum te produceren die níet met de precisie van een Zwitsers uurwerk kaarsrecht op de tel is gemonteerd? Kijk die kunst anders af bij Oceanic en zijn vlijmscherpe variaties op 'Drums (instrumental)'.  

In het bijbehorende persbericht verhaalt labelbaas Sjoerd Oberman over zijn protégés: een vriendengroep die al jaren clublief en -leed met elkaar deelt. ‘‘Bringing back to life memories of a beautiful past, with songs we have danced to on so many nights and mornings.’’ Allemaal draaien en produceren ze in meer of mindere mate. Allemaal delen ze een voorliefde voor het soort muziek waar Nous’klaer in Nederland uniek in is: gesofisticeerde MDMA-anthems in de traditie van Giegling en James Holden, van Perlon en het Kompakt van tien jaar terug.

Nous’klaer deelt in de missie van Nederlandse collega’s als Safe Trip, Pinkman en SoHaSo. Stuk voor stuk labels die zich hard maken voor aanstormend talent van eigen bodem. De tracks op Paerels worden met iedere luisterbeurt beter, een cliché waar Nous’klaer patent op lijkt te hebben, want hetzelfde geldt voor het eerdere werk van Mattheis en Paul Twin, twee Nous’klaer-veteranen die ook op Paerels ieder een track leveren. Maar deze compilatie is vooral een feest vanwege die nieuwe, frisse namen. Dat er nog maar vele nights maar vooral mornings mogen volgen. Proost. Op de toekomst.