DJB Report: TodaysArt 2017

Dansen op een uitgestrekte theatervloer, dat kon afgelopen weekend op het Haagse festival TodaysArt. De 13e editie gaat niet de boeken in als de meest memorabele, maar er was genoeg moois te halen op het nog immer ontregelende festival.

Bij de Amerikaanse ambassade zullen ze de wenkbrauwen ongetwijfeld gefronst hebben, afgelopen weekend. De normaal zo brave buren aan de overkant van de straat draaien ineens tot diep in de nacht snerpende acidhouse en bonkende techno. Ze hebben zelfs speakers op de stoep gezet. Met toestemming van de gemeente Den Haag, no less.

‘Ze’ is in dit geval de Koninklijke Schouwburg, het statige gebouw uit de 18e eeuw. Waar de geur van jarenlange cultuursubsidie tot in het futuristische trappenhuis te ruiken is. Waar normaliter Pierre Bokma en Gijs Scholten van Asschat kind aan huis zijn en de echo van Shakespeare en Hamlet bijkans in de stenen is getrokken. Vanavond dwalen hip geklede jongeren door de barokke gangen van het Haagse theater. Ze ploffen in de pluchen stoelen of springen met glazen bier op de houten podiumvloer terwijl Clone-baas en dj Serge nog maar eens een loeiharde electroplaat opzet. In een donker hoekje op het balkon heeft een genderdiffuus stelletje zich met stoute plannen teruggetrokken.

Dat contrast tussen de gevestigde kunst en de culturele ontregelaars van TodaysArt is het hele weekend goed voor verbazing en verwondering. Maar het zorgt ook voor spanning en twijfel. Is de Schouwburg niet te groot voor de niches waaruit TodaysArt tapt? Doordat het aantal nachtelijke bezoekers zowel vrijdag als zaterdag achterblijft bij de verwachting, wordt het dancegedeelte in de drie zalen van het grote pand vrijwel nergens echt extatisch. Ondanks toffe namen als Inga Mauer, Laurel Halo en Ron Morelli (die te elfder ure ziek moest afzeggen) op de poster.

Nomaden
De verhuizing naar de Schouwburg is het jongste hoofdstuk voor een nomadisch festival dat de afgelopen jaren door de stad zwierf. Van het Haagse Spuiplein via het voormalige ministerie van Justitie (een van de spannender edities, in 2013) naar de Scheveningse haven (2014) en pier (2015, 2016). Om dit jaar weer terug te keren in het Theater aan het Spui en dus de Koninklijke Schouwburg.

Navigeren tussen die twee festivallocaties is trouwens nog een flinke tippel, als je geen fiets hebt. Dat doe je geen twee keer op een avond. Gelukkig zijn de meeste theater- en muziekvoorstellingen ‘dubbel’ uitgevoerd. Zo kun je zowel op vrijdag als zaterdag naar de Japanse virtuele zangsensatie Hatsune Miku. Een hologram dat alleen al in thuisland Japan miljoenen fans heeft.

Gezien de blauwe pruiken en schattige manga-pakjes tussen het publiek heeft Miku (een creatie van een Japans softwarebedrijf) ook Nederlandse bewonderaars. Toch mopperen juist die na afloop, want de show ‘Still Be Here” blijkt niet zozeer een concert als wel een kruising tussen een documentaire, kunstvideo en een curieuze performance. En biedt als zodanig een inkijkje in de krankzinnige Japanse popcultuur. Maar ook niet meer dan dat. De muziek voor “Still Be Here” werd deels geschreven door Laurel Halo, die achterin de volgepakte zaal anoniem en tevreden toekijkt.

Eerder op de avond staat de Amerikaanse producer met haar eigen album ‘Dust’ live in de Schouwburg, waar de bezoekers het zich op de houten parketvloer per nummer gemakkelijker maken. Door te gaan liggen en de ogen te sluiten terwijl Halo zachte, wonderlijk duetten met zichzelf zingt, daarbij geholpen door allerhande stemsoftware en lome elektronische percussie. Haar optreden op zaterdagavond is een van de hoogtepunten van TodaysArt 2017.

Bokstenue
 
Ook de Finse Aleksi Perälä en de Haagse Legowelt maken zaterdag indruk. Die laatste speelt natuurlijk een thuiswedstrijd, maar gaat er desondanks vol in met soepele, melodierijke techno. Waarin de ene keer een prachtige disco-handclap alle aandacht opeist om een nummer later de focus te leggen op een pulserend acidlijntje.

In de bovenzaal breekt een branievolle Canadese ondertussen door trommelvliezen en rigide vierkwartspatronen heen. “I’m Marie Davidson from Montreal and I’ve got a story to tell”, roept ze terwijl ze de rolende kale kickdrums nog een tandje bijschakelt en tien seconden later haar bokstenue aan de volle zaal toont.

Op vrijdag pakt de dance veel wisselvalliger uit. Zo blijken de prachtige ambientwolken die Sky H1 (foto, onder) rond middernacht de Schouwburg-bovenzaal inblaast een te grote overgang na de soepele deephouse van Christian Löffler. Alsof je een ballon die net op spanning is gekomen langzaam laat leeglopen. Een nog grotere domper is het afblazen van het dubbeloptreden dat de Noren Boska en Charlotte Bendiks er ‘s nachts zouden geven. Onoverkomelijke technische problemen. Een nog nasmeulende monitor is de stille getuige ervan. Beneden blijkt de theaterzaal een maatje te groot voor de Mexicaanse underground van het NAAFI-collectief (tweede foto hieronder).

Balancerend bankstel
Maar naar TodaysArt ga je niet alleen voor de beats en de baslijnen. Hoewel er qua clubcultuur genoeg te halen valt. Overdag kun je naar een drukbezochte dj-workshop voor vrouwen of een lezing en een film over de ‘dancecultuur als levend organisme’. In de zijkamers van de Koninklijke schouwburg en twee naburige galeries vind je allerlei ontregelende video’s en kunstinstallaties. Zo balanceert er het hele weekend een antiek bankstel op één poot, slechts overeind gehouden door corrigerende robotica. Ook bijzonder: de dansvoorstelling Dissence (hoofdbeeld), waar alle bezoekers een vibrerend en lichtgevend hart op hun borst krijgen alvorens de lampen doven. Waarna we in unisono mee-ademen met de tengere Koreaanse danseres Miri Lee.

"Zo balanceert er het hele weekend een antiek bankstel op één poot, slechts overeind gehouden door corrigerende robotica." 

Logisch dat TodaysArt een jong en artistiek publiek trekt. We durven te wedden dat de halve kunstacademie afgelopen weekend op het festival was. Allemaal jongeren die waarschijnlijk nog nooit van hun leven een voet de Koninklijke Schouwburg hadden gezet, ook al zijn ze zowat buren van de Koninklijke Academie die om de hoek ligt.

Wat dat betreft was deze 13e editie van het Haagse kunst- en muziekfestival een succes. Wel moet de organisatie volgend jaar harder aan de bak om het clubpubliek binnen te krijgen. Dat liet het op deze editie een beetje afweten, hoe vet de line up ook was.