Door samen te werken floreert in Nijmegen de elektronische scene

Dook DJB in april nog in de Zwolse producers- en elektronicascene, ditmaal togen we naar Nijmegen. We spraken met sleutelfiguren uit de oudste stad van Nederland, die niet alleen links progressief is en enorm veel creativiteit huisvest, maar waar ook veel wordt samengewerkt door een groot en gevarieerd aanbod aan artiesten, dj’s, labels, stijlen en events. De scene krijgt alle kansen om volop te bloeien dankzij het vrije klimaat en de verscheidenheid aan locaties.”

De Nijmeegse electronic/producerscene groeit en bloeit. Labels als Wolfskuil Records en Lomechanik timmeren sinds 2003 aan de weg, terwijl ook Shipwrec, ESHU en opkomende labels als Photic Fields voor een constante stroom kwaliteitsreleases zorgen. Of wat te denken van Highland Beats, het technolabel van dj/producer Jan Liefhebber dat sinds 1995 bestaat en het abstracte Korm Plastics, dat in 1984 (!) werd opgericht door Frans de Waard, een van de sleutelfiguren in de elektronische, experimentele muziek.

Aangezien ik zelf uit Noord-Brabantse Boxmeer kom, was het hemelsbreed twintig kilometer verderop gelegen Nijmegen vroeger de ‘grote stad’. Daar kocht ik in de jaren negentig cd’s in Kroese en Waaghals en ging daarna nog even langs coffeeshops De Kronkel of Dakota. Ongeveer gelijktijdig zette ik mijn eerste stappen in poppodium Doornroosje waar ik in 1996 mijn eerste Planet Rose-avond bezocht voor een legendarische Detroit special met technoheld Jeff Mills, die de zaal volledig op zijn kop zette. Zweetdruppels van het plafond, ronddwalende hasj- en wietwalmen, publiek dat op de vingers floot. Dat werk. Maanden later zag ik DJ Aphrodite tijdens Jungle Galaxy en in de loop der jaren volgden nog tientallen Planet Rose-avonden waarbij we meestal tijdens het ochtendgloren huiswaarts reden. Op de terugweg naar Boxmeer stond standaard onze radiopiraat Experience FM aan, die met o.a. house, techno en drum ’n bass een perfecte opmaat en nagalm vormde van de legendarische Planet Rose-avonden.

De relaxte vibe tijdens Planet Rose (de langst lopende clubavond van Nederland) was altijd speciaal. Dat voelde je al in de rij voor het met graffiti versierde pand aan de Groenewoudseweg dat van 1979 tot 2014 dé locatie voor toffe feesten en concerten was. Dit was de sound en sfeer van de underground. Laagdrempelig, open, intiem. Van donkere settings vol blauwgrijze rookwalmen, sicke stroboscopen, dope dj-sets en legaal blowen in de grote en kleine zaal. Maar ook: soepel deurbeleid, zeer acceptabele entree- en drankprijzen én gratis toilet en garderobe. Geen sneu lidmaatschap, arrogant barpersoneel en dat soort bullshit.

‘‘Belangrijk is dat de gemeente culturele initiatieven ruimhartig ondersteunt’’

‘Roosje’ was een magische plek die mensen met elkaar verbond en waar vanaf de kick-off in januari 1995 grote namen als Jeff Mills, Daft Punk, DJ Krush en 4hero binnen hetzelfde concept geprogrammeerd werden. Daarna verschoof de focus richting techno in de breedste zin van het woord met headliners als Dave Clarke, Laurent Garnier, Derrick May, Daniel Bell en Plaid. Hoewel Doornroosje pas echt een internationaal poppodium werd met de punkbeweging en dance in de jaren tachtig (toen het ook een eigen softdrugshuisdealer had), werd de status van de zaal pas écht legendarisch in de 90’s. Planet Rose werd daarmee het fundament van de Nijmeegse dancescene. 

Doornroosjes resident dj (DJ Pure) had nauwe banden met de Berlijnse club Tresor en zodoende boekte het poppodium als eerste Nederlandse locatie dj’s uit Detroit. De stad heeft van oudsher een links progressief karakter en ligt geïsoleerd. Zo kon het dat Nijmegen uitgroeide tot ‘Detroit aan de Waal’, zoals Jeff Mills de stad in 1996 betitelde. Aan het eind van zijn set in het met graffiti versierde krakershol zei de legendarische technopionier:I feel so like home, this is so fucking underground!”

De Nijmeegse studentenpopulatie drukt een grote stempel op de stadscultuur. Tekenend voor Nijmegen is ook dat zij als enige Nederlandse stad een links bestuurscollege heeft. Het publiek is progressief, ruimdenkend en staat open voor innovatie. Dit creëert mogelijkheden voor een programmering die in veel andere steden onmogelijk is. In 2014 verhuisde Doornroosje naar de nieuwe, ruimere locatie naast het centraal station. Geen 600 bezoekers meer, maar ruim het dubbele aantal (1500 verspreid over twee zalen).

Nikes
Een Nijmeegse producer van de oude garde is Nikes (Nikola Krstovic) van hiphoptrio Zo Moeilijk. Ik zocht hem op in zijn nieuwe studio onder de rook van het Goffert Stadion waar de slivovitsj (pruimenbrandewijn) rijkelijk vloeide. Na drie Zo Moeilijk-albums waarvan twee op hiphoplabel TopNotch, werkt de 42-jarige Nikes momenteel aan nieuwe projecten. Nikes gaat lang terug: “Ik ben rond 1990/1991 begonnen met twee cassettedecks; het ene bandje op de andere continu overnemen. Net zolang overdubben tot je zestien keer achter elkaar datzelfde beatloopje had. Heel dom, maar zo deed ik dat toentertijd. Nosa (de mc van Zo Moeilijk red.) ken ik al vanaf midden jaren negentig en ik had ook jongens in mijn buurt die rapten en wel eens bij mij langskwamen om muziek te maken. Iets later was D-Incredible (naast Nikes ook producer op het eerste Zo Moeilijk-album) ook bezig. Hij was er ook al heel vroeg bij en ik ken wel tig jongens die toen ook al bezig waren. Destijds zagen de thuisstudio’s er heel anders uit dan nu.”

Nikes’ nieuwe studio ziet er strak uit met de nodige apparatuur waarvan nog niet alles uitgestald is. JugoBoss (Servische vader, Nederlandse moeder) staat op van zijn stoel en loopt naar het keukentje in de andere ruimte om nog maar eens twee glazen slivovitsj te halen. “Goeie herrie, hè?!,” zegt ie al proostend. “Home made in Servië door een neef van me.” Nikes vertelt dat de muzikale koers van zijn producties in de loop der jaren veranderd zijn. “Mijn Balkan-invloeden hoorde je vooral op Nijmeegse Modo. Daar heb ik mijn Joego-roots naar voren gedouwd. Op die tweede Nieuwe Moves was het meer hiphop en de cultuur van de boys. Een beetje elektronisch en een beetje Sranan (Surinaamse invloeden). Meer het rastasausje en een mengelmoesje van van alles. Het album Duvel X Nikes uit 2012 was meer oldschool funk met rapper Duvel op de mic en U-Gene die op de keys meespeelt en af en toe zingt.” Eind 2016 werd in eigen beheer het Nosa X Nikes-album Novi uitgebracht. “Dat waren een beetje 90’s hiphopproducties, soulvol en af en toe met een frisse twist.” Wat betreft nieuw werk van Zo Moeilijk verwacht Nikes niet dat er ooit nog wat uitkomt. Nikes: “We zijn al een tijdje uit elkaar en dat zal zo blijven. Keuzes.”

Waar eerder op de dag rapper Tenshun en rapster Rosa Ana langskwamen in de studio om een nieuwe track op te nemen, komen anderhalve week later rapper James en producer A.R.T. langs. Qua nieuwe projecten bracht Nikes onlangs de Yung Van Geest EP uit met rapper Lood De Kloot uit het naburige Cuijk. Nikes: “Dat is totaal geen hiphop als in het traditionele werk, maar je moet jezelf af en toe een beetje prikkelen.”

''Nijmegen heeft een van de weinige toegewijde italo-feesten van Nederland''

Beathemel
In de andere kamer van de nieuwe studio is Beatheaven Music Academy gevestigd. Het bedrijf dat Nikes samen met Joost Aalbers en Tim van Stein Callenfels runt. Hier worden workshops, dj- en producerlessen gegeven, waarbij alles in het teken staat van elektronische dancemuziek. Nikes: “Dit is mijn fulltime job. Met Beatheaven hebben we een music academy, een dj-school en doen we van alles. Workshops, een dj-team dat we kunnen verhuren als iemand een feest heeft. Ik ben er nu mee bezig om hier mijn werk van te maken. In de studio moeten nog dingen opgehangen worden met nieuwe bekabeling, alles moet nog een plekje krijgen. Ik wil alles netjes in rekken hebben, alles bij de hand, pats boem! De akoestiek is wel helemaal te gek hier. Daar ben ik echt blij mee. Alles wat je hier ziet is absorptie. Alles is steenwol. Ik heb verschillende persingen erin zitten en het hele plafond ligt vol. Allemaal om het geluid te dempen voor de akoestiek. Dat het geluid rechter en neutraler wordt. Dat je meer je speakers hoort in plaats van je ruimte. Hoe beter je ruimte is ingericht en behandeld qua akoestiek, des te eerlijker je speakers klinken.” 

Tegen het eind van het interview komt ook Wouter van Ophuizen (Nimbuz) langs om de nieuwe studio van Nikes te inspecteren, een Nijmeegse technoproducer die voorheen verschillende 12-inches dropte met bijvoorbeeld Jan Liefhebber en vroeger wekelijks op Planet Rose te vinden was. Hij is momenteel niet meer heel actief. ‘‘Er zijn hier al zoveel jongens bezig’’, bekent hij terwijl hij een slok van zijn biertje neemt.

Nieuwe house-/discowind
Jonatan Brand is sinds 2013 programmeur bij Doornroosje en het kleinere Merleyn. Ook is hij een van de karrentrekkers van Nieuwe Electronische Waar. Het platform voor producers van elektronische muziek uit Oost-Nederland dat voorheen Nijmeegse Electronische Waar heette. Volgens Jonatan zijn de grote spelers in Nijmegen momenteel Drift, Planet Rose en Subcultuur, maar ook labels als Shipwrec, Lomechanik en Wolfskuil. Hij is vol lof over Photic Fields en sublabel First Notions. “Photic Fields is een sick label,” zegt Jonatan. “Het is wat kleiner, maar heel consistent in kwaliteit. Het wordt gerund door Micha Venderbos a.k.a. Merites, die ook weer met twee maten (o.a. Emilio Bestevez) als Deep Motions feesten geeft in Merleyn. Een mooi voorbeeld van hoe altijd wel iedereen z’n eigen ding doet, maar het toch allemaal kan samenkomen hier. Interessant is dat daarnaast veel nieuwe kleine clubjes opstaan, zoals COUTURE maar ook Blauwdruk. Het leuke is dat ik naast Planet Rose daar heel veel toffe dingen mee kan doen in o.a. Merleyn en Valkhof.’’

‘‘Er waait een house- en discowind in Nijmegen tegenwoordig. Minimal is ook ineens weer terug. Er waren altijd al wat grotere dj’s uit Nijmegen in die sound (Roger Gerressen, Alex Jansen, sommige jongens van ESHU), maar sinds een jaar is er ook een avond hiervoor in de Brebl bij de oude Honigfabriek, genaamd ‘The Tribe’. Een klein, maar toegewijd groepje. Zij organiseren ook veel illegale feesten en afters. Als je Nikes noemt dan kun je eigenlijk ook niet om OUTTATOWN heen. Hij (Tobias Dekker) maakt beats voor jonge hiphopguys als Lil Yachty, Nessly, Bokoesam en Yung Nnelg. Die jongen is net zeventien.’’ 

‘‘Ook noemenswaardig is dat Nijmegen een van de weinige super toegewijde italo-feesten van Nederland heeft. Het heet Tutti en werkelijk alle italo-artiesten die er toe doen staan in een klein keldertje van De Plak. Verder werken we in Nijmegen graag samen. We hebben als Via Electronica tijdens de Zomerfeesten een evenement gedaan met de drie ‘grote partijen’: Drift, Subcultuur en Planet Rose. Een avond op zes locaties met alleen locals. Dat was vet. Daarnaast heb je nog Dosis Decibel. Zij doen feestjes in de drum ’n bass-, acid- en teknohoek in Brebl en de Onderbroek. De hebben ook weer overlap met die gasten achter De Gemene Deler. En verder natuurlijk bekendere namen als Reza Athar, Darko Esser en Satori, en ook Davy Brandts mag wel eens genoemd worden, oprecht een van de beste dj’s uit de stad.”

Lange traditie
Naast Planet Rose en labels als Korm Plastics kent ‘Nimma’ een lange traditie op het gebied van elektronische muziek. Zo werden er in 1993 house- en raveparty’s gehouden in het Kolpinghuis, het neogotische verenigingsgebouw vlakbij Nijmegen CS. Ook waren er gabberparty’s in L’Ambassadeur en Triavium en feesten in de duistere nachtclub De Revolutie (1995-2001) tegenover het Kronenburgpark. Voor hapklare trance, electro, techhouse en classics moest je in The Matrixx (2001-2014) in stadsdeel Dukenburg zijn, een discotheek voor 2500 man en tegenwoordig een bedrijf dat alleen nog actief is als organisator van o.a. Emporium festival. Ook culturele studentenvereniging Diogenes was een tijd lang (2003-2009) een toffe alternatieve spot voor (after)party’s in het elektronische segment. En terwijl jongerencentrum Staddijk tussen 2000 en 2012 een obscuur broeinest was voor hardcore, dubstep, breakbeat, breakcore en tekno, kon je in Extrapool (2002-2015) terecht voor ambient, electro en breakcore.

Inmiddels hebben Planet Rose en Subcultuur met hun rijke geschiedenis in het organiseren van house- en technofeesten de handen ineen geslagen voor een nieuw festival. Op 2 september vond de eerste editie van Het Nest plaats, een nazomerfestival met house en techno op vier stages in het Goffertpark. Op de line-up stonden o.a. DJ Hell, Octave One en Roman Flügel naast lokale helden. Over ambities gesproken. Ook Drift, dat op 30 september en 1 oktober tijdens twee clubavonden in Doornroosje zijn 15-jarig bestaan viert, pakt uit met o.a. Derrick May, San Soda, Agents Of Time, Drift-oprichter Brent Roozendaal, Delta Funktionen en Darko Esser (tevens labelbaas van Wolfskuil en Balans). Daarnaast is er nog elektronicalabel Knopje, dat regelmatig events organiseert (Dominik Eulberg, Gidge, Luke Abbott) en op 6 oktober haar zesde verjaardag viert met een avond in jongerencentrum Waalhalla waar de Duitse Marc Romboy headliner is.

Vreemde eenden
Korm Plastics is qua Nijmeegse labels met Lomechanik de vreemde eend in de bijt. Het label bracht van 1984 tot 1992 cassettes en gelimiteerd vinyl uit, daarna werd onderdak gevonden bij het Amsterdamse platenlabel Staalplaat dat zich vooral focust op sound art. Hier werden cd’s en gelimiteerd vinyl op uitgebracht. Sinds 2003 staat Korm Plastics op eigen benen en worden er nog steeds met enige regelmaat releases uitgebracht. Founder Frans de Waard daarover op de site van het oudste label van Nijmegen: “Er is geen schema, geen plan. Alleen ideeën en verlangens. Ik werk alleen met mensen die ik persoonlijk ken en van wiens werk ik hou. Daarnaast release ik de muziek waarvan ik hou. Zo simpel is het.”

Lomechanik richt zich sinds 2003 op de meer experimentele (lo-fi) elektronica, dubstep, glitch, (hiphop)beats, abstracte techno en filmische ambient en avant-garde. Het eigenzinnige label bracht verschillende verzamelaars en releases uit van o.a. TokTek, Jorg, Maersk, Terugklap en Sam A La Bamalot. De laatste releases waren de single Smooth Revolution van Apzolut in juni 2017 en een jaar eerder de bloedstollende EP Values van The Void dat gezamenlijk werd gereleased op Shipwrec, Lomechanik en esc.rec. Een prachtige symbiose van drones, live electronics, ambient en post-rock.

Labelbaas Jorg de Man bracht onder de naam Jorg zelf ook releases op Lomechanik uit. Over de huidige staat van het label zegt hij: “Lomechanik sukkelt soms in slaap. We dromen over wat moet komen. Dit najaar hebben we een prachtige release van Tapage: Chrome Fragments. In de jaren negentig nam hij op een cassettesporenrecorder feedbackloops op die hij opnieuw heeft geïnterpreteerd. De grijzigheid van het bronmateriaal enerzijds en de strakke productie anderzijds schuurt en stuwt. Erg spannend. Het is organische muziek die je dwingt aandachtig te luisteren. Ik hou van die tegenstellingen, niet alleen in de muziek maar ook in vormgeving. De release moest natuurlijk op tape uitkomen, daarmee is de cirkel rond. In het artwork zit een stukje van de feedbackloop verwerkt, ieder exemplaar krijgt een stukje mee. Naast de cassette zal de release ook digitaal verkrijgbaar zijn. De eerste taperelease op Lomechanik.”
Produceert Jorg zelf nog muziek onder die naam? “Er ligt aardig wat materiaal op de plank. Ook loop ik rond met nieuwe ideeën. Het komt vanzelf uit, als de tijd rijp is. Ik zoek nog naar de juiste vorm. Ik ben net verhuisd en kan niet wachten tot mijn nieuwe muziekkamer klaar is en ik weer aan de slag kan. Wordt vervolgd.”

Lomechanik’s sound was net na de millenniumwisseling verfrissend omdat het anders en eigenzinniger klonk dan de rest. Zo bakte de moeder van muzikant en instrumentenbouwer TokTek (Tom Verbruggen) tijdens de performance Moederkoek een cake waarbij hij de geluiden live samplede en de cake aan het publiek geserveerd werd. Ook was TokTek flink in de weer met joysticks, zelfgemaakte sequencers en modules en art & sound design. Is experiment en eigenzinnigheid altijd de leidraad van Lomechanik geweest? Jorg: “Zeker. Lomechanik heeft zich nooit wat aangetrokken van wat toevallig een hype was of is. De fascinatie voor geluid, techniek, sfeer en contrasten werkt en daar kan Lomechanik nog lang mee vooruit. Een wat naïef aandoenlijk akoestisch liedje komt anders aan na een gelaagde soundscape die associaties van een desolaat landschap oproept. Het is het Lomechanik-gevoel. Het kan alle kanten opgaan, maar als ik iets hoor weet ik vaak meteen of het past of niet. Verschillende kleuren maken het schilderij.”

Is Berlijn aan de Waal zoals sommigen de stad noemen volgens Jorg een goede omschrijving? “De associatie met Berlijn heb ik nooit begrepen. Nijmegen is een heel fijne stad: vriendelijk, mensen gunnen elkaar het beste. Toch vind ik Nijmegen soms ook gezapig. Er is voor ieder subgenre een heel select publiek en het blijft vaak ook wat op zichzelf. NEW (Nieuwe Electronische Waar) heeft altijd geprobeerd bruggen te slaan en dat heeft vaker goed gewerkt. Misschien dat onderling, los van een dergelijk initiatief meer de samenwerking opgezocht kan worden. Ik zelf werk graag samen met esc.rec. en Shipwrec. De avonden van Het Elektrisch Kafe en de release met The Void Pointers zijn daar voorbeelden van. Internet is allesbepalend, afstanden doen er niet meer toe. Dat heeft voor- en nadelen, ook voor het klimaat in Nijmegen.”  

‘‘Veel promotors starten in Merleyn en groeien vanaf daar door’’

COUTURE
Twan Ronnes, Fred Gerrits en Pim Burgers zijn de initiatiefnemers van het opkomende COUTURE dat regelmatig feesten organiseert in de stad. Twan verduidelijkt: “Ons eerste feest was in mei 2014. We richten ons op house met wat uitstapjes naar andere genres. Hoewel de muziek centraal staat, hebben we ook aandacht voor de aankleding en oog voor detail in alle vormen, waarmee we proberen een open setting te creëren waarin iedereen zich welkom voelt. We hebben met Merleyn op dit moment een vaste thuisbasis en verder hebben we met een aantal hostings (de after van Herfstdrift bijvoorbeeld), samenwerkingen en eigen producties op andere locaties uiteindelijk jaarlijks een mooi gevarieerd programma.”

Over het feit dat Nijmegen door sommige inwoners ook wel ‘Berlijn aan de Waal’ wordt genoemd, zegt Twan: “Het Nijmeegse nachtleven bloeit en is de afgelopen jaren met de opkomst van een nieuwe generatie promotors flink verbreed. Van oorsprong was het vooral techno, maar de laatste jaren hoor je meer disco en house, een geluid dat onder andere vanuit ons gepusht wordt. Daarnaast moeten we ook zeker de hiphop (o.a. Chocolade in Doornroosje), dubstep en drum ‘n bass niet vergeten (o.a. WTF en Give it Dub). Het is een ontzettend gevarieerd aanbod waarbij zowel de purist als iemand die ‘gewoon een avondje wil dansen’ aan zijn trekken komt. Het is goed dat er in de stad een instituut als Merleyn is waar men op een laagdrempelige manier kennis kan maken met het nachtleven. Dit werkt ook aan de kant van de promotors zo: veel promotors starten in Merleyn en groeien vanaf daar door.’’

‘‘Het grote aanbod maakt het soms moeilijk om een avond succesvol te maken, omdat iedereen (helemaal in deze genres) uit dezelfde relatief kleine poel vist. Het publiek heeft een luxepositie. Wat Nijmegen bijzonder maakt, is het collectief dat alle promotors samen vormen. Er is het besef dat we het samen moeten doen en dat we - ondanks dat er natuurlijk een gezonde concurrentie is - elkaar ook nodig hebben. Dit uit zich jaarlijks in wisselende samenwerkingen en natuurlijk de Vierdaagsefeesten, waar iedereen de koppen bij elkaar steekt om er een topweek van te maken.’’

Korte lijntjes
Medio augustus toog DJB nogmaals naar Nijmegen, ditmaal om de sfeer te proeven van de tweede editie van ZomerCOUTURE bij De Dock Steigercafé op het oude Honigcomplex. Een denderend feest waar de zomer gevierd wordt op een sfeervol buitenterrein. Lokale dj’s Davy Brandts, The Love Doctor, Emilio Bestevez en Txoria draaien house en disco terwijl de aankleding bij de dj-booth met veel bamboehout, oranje tent- en legerzeil en hangmatten in het stukje strandzand voor een intiem sfeertje zorgen. De dansvloer is vol, de vlees- en vegahapjes in het foodkraampje gaan lekker en het speciaalbier en de cocktails vloeien rijkelijk. De drie organisatoren zien het tevreden lachend aan. “Het streven is om op elk feest minstens één lokale dj te laten draaien,” zeggen ze. “We hebben een grote groep Nijmeegse dj’s om ons heen waarvan we er op elk feest minimaal één een plek proberen te geven. Nijmegen herbergt veel dj-talent, dus we vinden het belangrijk om deze dj’s een platform te bieden en ze te pushen. Daarnaast moeten we uiteraard rekening houden met het feit dat je (soms helaas) kaarten verkoopt op een grote naam. Hiervoor binden we ons dus niet specifiek aan de regio, dit kan alle kanten opgaan. Zo hebben we de afgelopen drie jaar onder anderen Gilb’R, Mattheis, Jan Schulte, Antal, Young Marco, Lauer en Pender Street Steppers mogen ontvangen. We zijn met COUTURE begonnen in Gas 19 en zijn na een tussenstop in de Brebl in Merleyn terechtgekomen. Door een aantal geslaagde avonden daar kwamen we vervolgens in beeld bij Doornroosje, waar afgelopen maart een hele mooie samenwerking uit ontstaan is die voor herhaling vatbaar is. De groeicurve die we hebben ingezet tekent de mogelijkheden die Nijmegen biedt. De scene is relatief klein en de lijntjes daarom kort.”


Photic Fields
Ook Micha Venderbos, labelbaas van het opkomende Photic Fields en een van de organisatoren van de Deep Motions-events, erkent dat er in Nijmegen veel wordt samengewerkt en er een onderlinge gunfactor is. Micha: “Nijmegen is een jonge en compacte (universiteits)stad, dat zal sowieso meespelen. Er is een betrokken scene waarbij de verschillende organisaties elkaar iets gunnen en er ook veel wordt samengewerkt. Doornroosje heeft verder een belangrijke rol als aanjager. Ook wel belangrijk is dat de gemeente culturele initiatieven ruimhartig ondersteunt.’’

Sinds 2012 verschenen er veertien releases op Photic Fields. Voornamelijk op vinyl en allemaal in de hoek van de techno, house, IDM, electro en ambient. De laatste release is van CCO in juli 2017. Staan er verder dingen op stapel? Micha: “Er staat een release gepland van HOLOVR, een nieuwe ontdekking. Hij heeft vorig jaar een hele mooie plaat op Further Records uitgebracht, een van m’n favorieten dat jaar. Zijn muziek past naar mijn idee heel goed bij het profiel van Photic Fields. Daarna een release van VC-118a waar ik al een tijd naar uitkijk. Donkere, sfeervolle electro (tip: zijn in 2016 uitgebrachte LP Shift Register). Met Photic Fields focus ik een beetje op een introspectieve stemming in de muziek en probeer daarbij buiten de kaders te kijken. Ik voel geen drang om veel releases uit te brengen, ik doe dat pas als ik iets echt de moeite waard vind.”

Naast Photic Fields is er het sublabel First Notions dat zich meer op ambient, minimalistische soundscapes en drones toelegt. Hier kwam vorig jaar een release van de Noorse producer Mind Over MIDI op uit. Kunnen we in de toekomst meer op dat label verwachten? Micha: “Ja! Maar ook allemaal in een rustig tempo. Er wordt een splitrelease voorbereid van Cyspe (Robin Koek van Artefakt) en 2030 (a.k.a. Kaelan) en een album van mijn mastering engineer, Anders Peterson (Skyscaper), met remixen van onder meer Multicast Dynamics en Crotaphytus. Verder een ambient LP van Lerosa, die eerder ook muziek op Photic Fields uitbracht.”

Over de Deep Motions-feesten die Micha met Emilio Bestevez en Wouter Brok in Merleyn en Doornroosje organiseert, zegt hij: “Dat is sinds 2011 een avond die in het teken staat van diepe, maar dansbare elektronische muziek. De sfeer is fijn en de focus ligt echt op de muziek, behoorlijk no-nonsense eigenlijk. We hebben hele toffe edities gehad met bijvoorbeeld Convextion, Conforce en Dorisburg. Of ik naast Photic Fields, First Notions, Lomechanik, Wolfskuil, Balans, Shipwrec en Deep Sound Channel nog meer Nijmeegse labels ken die elektronische muziek uitbrengen? ESHU is een sterk label, voor trippy (dub)technomuziek. Roger Gerressen runt OGUN Records en brengt daarop ook mooie technoreleases uit. Er zijn nog wat meer experimentele labels, zoals Korm Plastics, gerund door Frans de Waard. Het loont wel om de catalogus van dat label - gestart in 1984 - eens door te spitten. Verder is Guus van Bentum onlangs een origineel cassette mixtape-labeltje gestart, Three Bridges genaamd. Muziek wordt er niet op uitgebracht, wel mixen van Nijmeegse dj’s en creatief artwork met Nijmeegse frituurtenten op de hoesjes.”

‘‘Echte concurrentie komt zelden voor’’

Subcultuur
Subcultuur is een van de grotere spelers in Nijmegen. Volgens Stijn Oosterhoff en Ruud Bos van Subcultuur zijn ze inmiddels ruim vier jaar bezig. “Nijmegen miste een bepaalde sound, die we toen vooral nog moesten zoeken in Amsterdam. Zo zijn we ook in contact gekomen met Deep House Amsterdam en daar hebben we in het begin wat events mee op touw gezet. Dat werd al snel opgepakt door Doornroosje, waar we vlak voor de closing nog een hosting hebben gedaan. Sinds de opening van het nieuwe pand organiseren we daar in februari, met Koningsnacht en vaak nog een keer ergens tussen september en nieuwjaarsnacht onze eigen clubnachten.’’

‘‘Daarnaast organiseren we tijdens NYE en de Zomerfeesten in totaal vier clubnachten in theatercomplex De Lindenberg. We hebben er inmiddels ook al heel wat festivalhostings opzitten en vonden het wel tijd voor een eigen festival. Met ‘Roosje’ als vaste partner grepen we onze kans toen er een vergunning vrijkwam en zo ontstond Het Nest waarvan de eerste editie op 2 september was. Na een lange zomer vol verre vakanties en festivals in andere steden keert iedereen huiswaarts, terug op het nest. Intimiteit en saamhorigheid voeren dan de boventoon. Psyched, maar ook de Via Electronica en Nimma Danst Door zijn allemaal voorbeelden van wat Nijmegen op het gebied van elektronische muziek zo bijzonder maakt. Tijdens Psyched verwelkomen we alle nieuwe studenten en laten we ze in Doornroosje zien wat Nijmegen allemaal te bieden heeft qua elektronische muziek. De scene hier krijgt alle kansen om volop te bloeien dankzij het vrije klimaat en de verscheidenheid aan diverse locaties. Echte concurrentie komt zelden voor. Alles wordt soepel langs elkaar heen gepland en als er concepten samenvallen dan is er vrijwel altijd genoeg animo voor beide.”

Détaché
Aangezien er zo ontzettend veel labels en artiesten actief zijn in de Nijmeegse producers- en elektronicascene is het onmogelijk om iedereen in deze longread te noemen. Ook zijn er veel producers die niet of nauwelijks meer actief zijn, inmiddels verhuisd zijn (de Brabantse hiphopproducer Christov), of na omzwervingen weer terug in de stad zijn, zoals techno-/electroproducer Jelle Groen. Hij is in de scene actief onder de naam Détaché en Modular Scapes. Groen draait sinds 2005, maar brengt anno 2011 releases uit op o.a. Frole Records en Deep Sound Channel, het sublabel van Shipwrec dat als moederlabel nog een poosje zijn eigen Shipwrec Store had in platenzaak de Waaghals. Groen is vol lof over Nijmegen. “De elektronische scene hier is altijd interessant geweest voor dj’s en producers en blijft zich bovendien erg goed ontwikkelen, wat voor het zuiden van Nederland heel belangrijk is. Nijmegen is qua scene echt geweldig. Grote steden als Amsterdam en Rotterdam hebben zeker toplabels, maar Nijmegen draait daarin absoluut mee.”

Is het volgens Groen gelukt om de underground sfeer en bezieling van het oude Doornroosje te vertalen naar de nieuwe locatie? “Ik vind persoonlijk dat de vibe in het nieuwe Roosje anders is, maar vergeet niet dat we zijn opgegroeid met het oude pand dat een speciale plek had voor veel mensen. Ik heb er mijn eerste Planet Rose gedraaid en veel magische avonden gehad. Ik mis het oude Doornroosje wel, maar dat was een ander tijdperk. Ik heb een aantal avonden in het nieuwe gebouw meegemaakt (o.a. Boiler Room x Planet Rose) en vond het zeker gezellig. Of het minder die underground- en krakersvibe van weleer heeft? Ja, dat denk ik wel, maar het oude gebouw was natuurlijk veel kleiner en daardoor ook intiemer. Dat zorgde voor magische momenten. Nu is het groot en anders opgezet. Dus ja, het is anders. Maar de sfeer blijft ‘Roosje’.”