Romans - Valere Aude *** ½

Bouwen konden ze wel, de Romeinen. Wie door de Italiaanse hoofdstad (of willekeurig welke West-Europese stad) loopt, treft genoeg klassieke constructies die de elementen al tweeduizend jaar weerstaan. Wat dat betreft is de naam Romans goed gekozen. Het is het gezamenlijke project van de New Yorkse technoproducer Gunnar Haslam en de Finse maar in Wenen woonachtige Tin Man (Johannes Auvinen). Die laatste ken je vooral als producer van melancholieke acidhouse terwijl Haslam de laatste jaren naam maakte met hallucinante, schetsmatige techno voor labels als L.I.E.S. en Delsin.

Ze troffen elkaar een paar jaar terug in de New Yorkse technoclub The Bunker. Het klikte, waarna ze besloten om hun machines een keer aan elkaar te koppelen. Dat leverde eerder al twee singles op. En nu dus een album.

Wat Romans zo geslaagd maakt, is de constatering dat de twaalf tracks op Valere Aude weliswaar in het verlengde liggen van hun solowerk maar vaak ook wezenlijk anders klinken. Naast hallucinante triptechno waarop de 303 lustig pruttelt en een droge kickdrum plagerig tegen je enkels schopt, is er ook genoeg ruimte in de gezamenlijke bouwwerken om eens lekker weg te zweven.

Sleutelnummer is wat dat betreft ‘Cyrene’. Een tien minuten durende ambienttrip rond een dromerige ijle melodie die eindeloos herhaald wordt terwijl hij aanzwelt en afzwakt. Het is als een rimpelloze, zilvergrijze plas water vol psilocybine in het oog van een orkaan en als zodanig het hoogtepunt van dit sterke album. Een track die het in zich heeft om uit te groeien tot een klassieker. Hij kan zo in de kast naast Global Communication’s ‘14.31’ en het recente Mark Pritchard-album. Maar oordeel vooral zelf.

''Na dat fabuleuze psychedelische intermezzo floept de drumcomputer weer aan en rollen we voort door het Romeinse landschap''

Na dat fabuleuze psychedelische intermezzo floept de drumcomputer weer aan en rollen we voort door het Romeinse landschap. Waarbij melancholieke synths, nerveuze ritmes en opgewonden Roland-computers ons de weg wijzen. En anders houden titels als ‘Dura Agameia’, ‘Via Agrippa’ en ‘Markouna’ je wel bij de les. Allemaal verwijzingen naar het oude keizerrijk.

Het is knap hoe Haslam en Auvinen gezamenlijk nieuwe grond vonden om hun psychedelische dansmuziek op te bouwen. Het is ook echt een solide album, geen verzameling acidtechnotracks waarop de specie verkruimelt terwijl je van track naar track springt. Solide, zouden de Romeinen zeggen. Acta Fabula Est.