DJB Weekly: Amsterdam, bakfietsparadijs, clubhemel

Perspectief. Je zal maar nachtuil zijn en in Londen wonen. Grootstad van absurde tegenstellingen. Londen, metropool die zich met recht zo mag noemen, broeierige smeltkroes van culturen, rangen en standen. Maar de clubs vallen er als dominostenen. Fabric is het meest recente slachtoffer en symbool voor het anti-danssentiment dat de Engelse hoofdstad verlamt. Amsterdam, dorp, bekrompen bakfietsparadijs voor blondblanke tweeverdieners, maar met een clubleven waar menig Brits wereldburger jaloers op is.

Zo af en toe is het goed om stil te staan bij wat je hebt. In de week waarin de autoriteiten in Londen de belangrijkste nachttempel van het land het zwijgen oplegden, werden er in Amsterdam twee nieuwe clubs aangekondigd. Het 24-uursbeleid begint zijn vruchten af te werpen en is nog volop in ontwikkeling - zowel qua inhoud als omvang. De hoofdstedelijke nachtburgemeester vliegt de wereld over om potentiele collega’s te vertellen hoe het óók kan. Een van ’s werelds allerbeste festivals vindt jaarlijks plaats in het Amsterdamse Bos. Platenzaken als Rush Hour en Red Light Records zijn ieder op hun eigen manier volkomen uniek en een katalysator voor de scene. Een deurtje verderop brengt Red Light Radio de nationale en internationale underground samen. Stuk voor stuk plekken waar de liefde voor muziek met dikke klodders van het plafond druipt. Geld verdienen kan altijd nog. Weten we bij DJBroadcast alles van. Wil je advies? We hebben nog wel een businessplannetje liggen. Mag je zo van me hebben. Engelstalige muziekmagazines schijnen heel groot te gaan worden.

''Hier hebben clubadepten louter luxeproblemen''

Perspectief. Je zal maar nachtuil zijn en in Berlijn wonen. DJBroadcast beproefde haar geluk ruim tweeënhalf jaar lang in de Duitse hoofdstad. We probeerden DJB International van de grond te tillen. Missie gefaald. Dat hebben we in de eerste plaats aan onszelf te danken. Te naïef, te slecht voorbereid, te ambitieus, te weinig draagvlak. Nu keren we definitief terug naar Amsterdam, en zullen we in afgeslankte vorm blijven vechten voor ons bestaan.

Maar nog even over Berlijn. Over wereldsteden gesproken. Het is met pijn in het hart dat ik de stad Berlijn auf wiedersehen moet zeggen. Het clubleven ga ik minder missen. Toen ik drieënhalf jaar geleden de kans kreeg om me in de Duitse hoofdstad te vestigen, wist ik niet hoe snel ik Amsterdam moest ontvluchten. Berlijn is de clubhemel. Dacht ik. Natuurlijk, wie z’n techno wekelijks duister, bloedserieus en ohne ende belieft, kan zijn lol op. Maar na een jaar Berghain beginnen je zwarte T-shirts slijtplekken te vertonen. Hoe langer ik er woonde, hoe meer de muzikale diversiteit van Amsterdam me begon op te vallen. En dat pluriforme aanbod is de laatste jaren alleen maar groter geworden.

Een perspectief dus, dat alles bij elkaar retepositief uitvalt voor Amsterdam. Prima plek voor nachtuilen. Maar laat dit pianissimo borstgeklop zijn. Een ultrazacht, nauwelijks hoorbaar tromgeroffel. Er valt in het Amsterdamse clubleven nog genoeg te winnen. Waar ‘we’ naar mijn idee voor moeten waken? Dat de Amsterdamse veryuppisering niet nog verder in de clubs doordringt. Een missie die op de hoofdstedelijke festivals jammerlijk is gefaald. Die zijn er, zo werd afgelopen zomer pijnlijk duidelijk, voor hippe, blanke, bovenmodaal verdienende Marqtpsychonauten.

Wat er te wensen valt? Misschien kunnen we er samen voor waken dat er naast gelikte, perfect uitgedachte clubconcepten ook ruimte blijft voor experiment, spontaniteit, twijfel en lef? En hopen dat er weer een programmeur opstaat die de vernislaag van het zogenaamde undergroundbehang durft te krabben? Een programmeur die je blindelings vertrouwt, ondanks dat je niet precies weet wat er op de flyer staat? Dat een pretentieloze bier-uit-fles plek als OT301 er één of twee soortgenoten bij krijgt? Nachtstekken met een parkeerverbod voor bakfietsen. Ik ben voor.

Maar Amsterdammers: wees blij dat je niet in Londen of Berlijn woont. Hier hebben clubadepten louter luxeproblemen. Kunnen verwende muziekjournalisten stukjes tikken over futiliteiten. Maar het verhaal van Shelter klinkt veelbelovend, en Kutmah, LeFtO en Gilles Peterson verraden goede en een originele smaak. Shelter en Claire: succes. Met een businessplan kan ik jullie niet helpen. Maar jullie onbekend talent plaats ik met liefde in een zo breed mogelijk perspectief. Opdat Amsterdam een nóg betere plek voor nachtuilen mag worden. Dood aan de bakfietsen!