Nieuwe club Shelter: ‘‘Onafhankelijkheid is heel belangrijk”

In de vorige eeuw was The Shelter een roemruchte houseclub in New York. Binnenkort opent aan de oevers van het IJ een Amsterdamse club met dezelfde naam. In de weken voor het Amsterdam Dance Event wordt voor het eerst proefgedraaid. Wij namen alvast een kijkje en snoven bouwgruis en ambities op.

“En dan komt hier de ingang”, zegt Kolja Verhage terwijl hij triomfantelijk naar een stel stoeptegels wijst. Wie zijn ogen uitwrijft en beter kijkt, ziet een vierkante sleuf in het trottoir. Waaronder een verborgen luik zit dat straks tijdens de avondschemering hydraulisch omhoog komt en de toegang zal vormen voor de nieuwe Amsterdamse club Shelter. “Via een behoorlijk steile trap kom je vervolgens bij ons binnen.”

“We willen rustig kunnen bouwen aan de clubnachten en een eigen publiek, zonder de hete adem van de bazen in onze nek te voelen”

Shelter maakt deel uit van de A’DAM Toren aan de noordoever van het IJ. Het voormalige, bijna honderd meter hoge Shell-gebouw is de afgelopen twee jaar compleet gestript en daarna gerenoveerd. In mei werd het markante gebouw heropend. Je vindt er bedrijfsruimtes voor jonge ondernemers,  een hotel, een ronddraaiend restaurant, een dakterras en een skybar.

Eigenaar van A’Dam Toren is een trio uit de dance: ex-ID&T-tyconen Duncan Stutterheim en Sander Groet (Club Air) en Hans Brouwer van het internationale muziekagentschap Massive Music.

Wie met die informatie in het achterhoofd Shelter direct verwerpt als een potentieel commerciële kelderdisco, kent Kolja Verhage en Merijn van den Heuvel nog niet. Het Amsterdamse tandem heeft cart blanche afgedwongen én gekregen bij de broodheren hogerop in de toren.

“Die onafhankelijkheid is voor ons heel belangrijk”, benadrukt Verhage. Hij duwt een zware branddeur open en gaat me voor in een relatief hoge en diepe vierkante ruimte, die straks de hoofdzaal moet vormen. “We willen rustig kunnen bouwen aan de clubnachten en een eigen publiek, zonder de hete adem van de bazen in onze nek te voelen.”

Feng shui
Wie nu door de stoffige betonnen ruimtes dwaalt, moet flink zijn fantasie gebruiken om er al een volgepakte zweterige nachtclub in te zien. Een paar werktafels, wat plastic stoelen en planken zijn het enige stille decor. Nou ja, dat en een paar meter isolatiemateriaal dat tegen de achterwand staat opgestapeld. Toch is Verhage de rust zelve. “Ik heb dit eerder meegemaakt toen ik programmeur bij Transport en Annabel was in Rotterdam. Die clubs zijn eveneens binnen no time uit de grond gestampt. Als de bouwvakkers straks terug van vakantie zijn, gaat het hard. Dat beloof ik je."

Waarna hij een stel antracietgrijze stenen tegels pakt die de vestibule straks een stoere en toch warme uitstraling moeten geven. “Hier komen diffusers waarmee we straks met licht de illusie kunnen geven dat het plafond beweegt”, wijst hij naar boven. “En daar willen we een doorkijkje met glas-in-lood”, knikt hij naar twee ramen die nu op de troosteloze parkeergarage uitkijken. Strijklicht is straks een terugkerend thema in Shelter. Dat begint al met het licht dat straks door het geopende luik de club in schijnt. Maar ook door sleuven her en der in de muren. Zelfs de unisekstoiletten krijgen straks streeplicht.

De langwerpige rookruimte-in-wording is nu nog een donkere doodlopende gang. “Dat is natuurlijk niet feng shui”, zegt Verhage bloedserieus. “Daarom hebben we een lichtkunstwerk laten ontwerpen dat gedurende de avond continu verandert. Iedere keer als je hier straks komt paffen, ziet de ruimte er iets anders uit.”

Met gevoel voor drama noemt Verhage de Shelter “een toevluchtsoord voor de grillen van het dagelijks leven.'' Het huiskamergevoel dat van clubs als Studio 80 en Trouw zo’n succes maakte, moet ook in Shelter voelbaar zijn. “Als je hier ‘s nachts een langere periode bent, moet het prettig voelen. Vandaar dat we veel zitjes hebben om je te nestelen en de klimaatcontrole en akoestiek goed op orde zijn.”

24 uur
Verhage verdiende zijn sporen de afgelopen jaren bij feestorganisatie LET, als artist handler in Trouw en in Rotterdam bij het eerder genoemde Transport. Door managing director Merijn van den Heuvel (ex-Air) werd Verhage na een informeel sollicitatiegesprek in de rij bij de toiletten van nachtclub De School aangetrokken als programmeur. Maar zijn takenpakket blijkt tijdens de rondleiding veel verder te reiken. Ook over het geluid wil hij wel het een en ander vertellen. “Voor de openingsmaand inclusief het ADE zetten we een tijdelijk Function One-systeem neer. Begin volgend jaar willen we een aantal weken experimenteren met apparatuur van andere geluidsbedrijven zoals Martin, Kirsch en Sonic Lab voordat we een definitieve keuze maken.”

Hoewel Shelter, met een capaciteit voor circa 700 bezoekers, net als Radion en De School een 24-uursvergunning heeft, gaat de club vanaf begin oktober de eerste maanden alleen op vrijdag- en zaterdagnacht open. “We willen rustig beginnen met een aantal lokale helden, zonder big bang”. Al is de programmering tijdens het ADE wel erg dik.

Ook is er contact met organisaties als Zeezout, Cartel en Fade Blank voor potentiële samenwerkingen. Dat is sowieso een sleutelwoord in het vocabulaire van Verhage. “Er is nu een hele gezonde clubscene in Amsterdam. Ik zie clubs als De School en een organisatie als Dekmantel eerder als zielsverwanten dan als concurrentie. Door de handen ineen te slaan kunnen we het nachtleven in Amsterdam verder versterken.”

“Af en toe zal ik als programmeur over mijn eigen schaduw moeten stappen”

Leftfield Club?
Nog even terug naar de muzikale koers van Shelter en de banden met ID&T. Want Verhage loopt op dun ijs, realiseert hij zich. De beoogde doelgroep zal de wenkbrauwen wellicht fronsen bij een underground club die met Sensation-kapitaal is neergezet. Tegelijkertijd leeft (of beter gezegd: leefde) hogerop in de toren de angst dat de twee jongen honden een ‘leftfield club’ van Shelter maken.

Voorlopig heeft Verhage van alle partijen het vertrouwen. In de kelder van de A’DAM Toren wil hij straks Nederlandse dj’s als William Kouam Djoko, Mirella Kroes en San Proper ruim baan geven. Ook bij buitenlandse boekingen en labelavonden zal er altijd een ‘local’ op de poster staan. “Daar maak ik me echt hard voor”, zegt Verhage fel.  Het steekt me dat veel geld in de dance-industrie naar buitenlandse artiesten gaat. Die centen kun je beter in je eigen dancecultuur pompen.”

Verder wil Shelter ruimte bieden voor de vele varianten van techno (“dat laat Amsterdam sinds de sluiting van Trouw een beetje liggen”) en noemt hij expliciet de minimal opleving met namen als Raresh, Margaret Dygas en Eli Verveine. “Die artiesten staan nu bijna nooit in Nederland. Maar ze staan wel op alle internationale festivals. Dat is natuurlijk een gemiste kans want er gebeuren hele interessante dingen binnen dat genre.”

Ach, het moet het allemaal nog op zijn plek vallen, realiseert Verhage zich, staande tussen de houten steigers en het stoffige beton. Eerst maar eens kijken wat er werkt en wat niet. “Af en toe zal ik als programmeur over mijn eigen schaduw moeten stappen”, grijnst hij. “Dat is niet erg. Shelter zie ik als een levend organisme waarin de bezoekers veel invloed hebben over hoe de club zijn definitieve vorm krijgt.”