Brieven uit Tisno: Acido Inna Jungle

                                                                                                                      

Tisno, zaterdag 3 september
Lieve mama,

Afro rock, afro funk, afro disco. Toen jij zelf nog met papa op de dansvloer stond, draaide Beppe Loda al platen. Signor Beppe Loda. Italiaan, dj’s dj en de man die het patent op de muziekterm ‘afro’ heeft. Beppe staat al een half mensenleven lang achter de draaitafels. Op dag twee van Dekmantel Selectors krijgt hij niet alleen de handen op elkaar, maar ook de kelen open. 'Il veliero va!'    

Gister vertelde ik je al over dj’s die volledige controle hebben. Die zich niet beperken tot één stijl, maar zonder blikken of blozen donkere jaren tachtig wave in een Braziliaanse sambajam mikken. Beppe Loda laat zien wat je daarvoor moet kunnen of, beter gezegd, weten. Van iedere afzonderlijke plaat, leer je de groeven uit je kop. Zodat je weet waar de break zit. Weet hoelang die break duurt. En wéét wanneer de break eindigt. Beppe speelt luchtviool als er strings huilen, timmert in een break met vlakke hand boven zijn hoofd, tekent met zijn twee wijsvingers een denkbeeldige cirkel in de lucht zodra de kick er terug in knalt. Retestrakke mixen zijn ’t en dat is geen sinecure; het gros van zijn muziek werd in het pre-digitale tijdperk geproduceerd. Niet door computers, maar door bands die nooit helemaal precies strak op de tel spelen. In de vingers van Beppe verworden ze tot was.   

De term afro bedacht hij niet om één stijl te beschrijven. Het is een begrip dat de rode draad in zijn platencollectie vormt. In elke track die hij oplegt zit Afrikaanse percussie. In de italo-disco bas van D.D. Sound (‘She’s Not A Disco Lady’) bijvoorbeeld, dat uit volle borst wordt meegezongen als Beppe precies op het juiste moment de muziek wegdraait. ‘‘She’s not a disco lady but she’s allright, allright!’’ Euforie.

Op Facebook heeft-ie een officiële fanclub, waarvan er op vrijdag een delegatie naar Tisno is afgereisd. De dansvloer wordt, net tegen het einde van de middag, zon strak aan de hemel, zwemmers met flessen rosé in het water, overheerst door een groep Italianen. Je weet hoe het werkt als je danst, mam. Dan maak je vrienden voor het leven. Ik schreeuw luidkeels mijn bewondering richting Beppe, op mijn schouder voel ik een hand. ‘‘You like?, you like?,’’ tettert een Italiaan in mijn oor. ‘‘Yes, I like, en wat de fuck is dit?’’ Hij graait mijn telefoon uit mijn handen typt: Lucio Battisti - ‘Il Veleiro’. ‘‘En check vooral het album wat dat is fantastico.’’ Gaan we doen, amico.

De sfeer die bij het Italiaanse fenomeen op de dansvloer hangt is er een van liefde voor elkaar, maar vooral ook voor de muziek. Zo’n minifestival maakt dat je telkens dezelfde koppen vooraan de dj-booth ziet staan. Muziekconnaisseurs die weten waar ze voor komen. Meisjes in Public Possession T-shirt waar je moeilijk anders dan instant verliefd op kan worden. Mannen die luidkeels meeschreeuwen als Jon K op de Voodoo stage een nieuwe track inmixt.  

De track waar volwassen mannen van gaan schreeuwen? DJ Sotofett. Zoek op: Acido-Inna-Jungle-Mix. Tien minuten non-stop madness. Jon K laat ‘m op de Voodoo stage helemaal uit lopen. De Sotofett chaos vat de set van de Engelsman mooi samen. Die schiet alle kanten op, maar blijft onmiskenbaar Brits. Het zijn geen expliciete jungle- of drum ’n bass-platen, maar dat metaalharde zweemt er altijd door. Een vierkwartsmaat draait-ie zelden, polyritmes spugen energie uit de speakers.

De boeking van Jon K(raus) is exemplarisch voor Dekmantel Selectors. In zijn thuisstad Manchester is hij als onderdeel van de Eyes Down, Hoya:Hoya (rip) en Friends & Family crew een absolute don, buiten de lansgrenzen staat zijn naam in kleine letters op de flyer. Als ik ‘m even later aanspreek straalt hij uit al zijn poriën. ‘‘Waaaah! Dat was zo tof, man. Weet je, vaak slaat de zaal dood als ik te moeilijk draai, maar hier wordt alles geaccepteerd. Hoe vreemder de tracks, hoe uitbundiger de reacties. Genieten.’’

Op het geïmproviseerde restaurantpodiumpje is de sfeer dankzij de selectie van Eagleman ook ’s avonds tropisch. Typisch: Jorge Bens ‘Taj Mahal’ uit 1972 draaien, je herkent er papa’s lievelingsplaat van Rod Stewart in. Echt mam, het origineel is zoveel beter. 

Misschien mam, moet je volgend jaar gewoon mee? Je hoort op Selectors immers ook de beste muziek uit jouw tijd. Afro disco magnifico. Maar morgen zal ik je eerst schrijven over Red Light Radio’s bootfeest. Il veliero va!

Liefs,
Eelco

DJBroadcast is op vakantie in Kroatië en schrijft brieven aan het thuisfront. Deel I lees je hier