De Tien Van: Serge

Serge Verschuur zwaait sinds jaar en dag de scepter over zijn fenomenale Clone Records. Het samenstellen van deze top tien was nog niet zo makkelijk, maar uiteindelijk verscheen hij om half twee 's nachts in onze mailbox. Dit zijn Serge's tien favoriete, (early) Detroit techno tracks, "in onwillekeurige volgorde..." en het leest weg als een liefdesbrief aan Motor City. 

Psyche - Element
Als ik me niet vergis de eerste track van Carl Craig die ooit is verschenen. En wel direct op Virgin sublabel 10 Records die het geweldige 'Techno 2 - The Next Generation' uitbracht. Deze plaat is absoluut essentieel, en ik kan niet anders dan minimaal nog één track van hem te noemen. Maar dat komt zo wel. Deze track is zo'n schoonheid. Niet de meeste extravagante of de meeste verfijnde plaat die hij ooit maakte, maar wel heel puur en emotioneel. Moet je voorstellen: een gastje in de rauwe stad Detroit, met al dat geweld in een periode dat er stoere hiphop uit de speakers van de meeste van zijn vrienden kwam. Toen MTV bijna alleen pop of hiphop draaide. Dat zo'n gastje zo'n relaxte, warme track maakt die ook zo fragiel is. Zo puur, gemaakt zonder enige pretenties! Ik vind trouwens al zijn Pscyhe tracks geweldig, en heb zijn 'Crack Down' toentertijd helemaal grijs gedraaid. Die is uit hetzelfde jaar en heb ik toen bij Tinseltown in Rotterdam gekocht. Ale Psyche releases klinken trouwens nog steeds tien keer moderner dan de meeste techno die tegenwoordig uitkomt (dat geeft niks trouwens... is gewoon een constatering!). 

Area10 - Love Takes Me Over
Gelijk een andere track van de Techno 2 LP. Dit is zo'n toffe plaat van Marty Bonds. Hier hoor je dat de roots van techno ook voor een deel in de disco liggen. De vocals hadden zo op een disconummer of in een electro track uit die tijd kunnen zitten. Maar deze combi, met die Model 500-achtige basslines en beats. Ik draai hem nog steeds wel eens en hij blijft stoer. Overigens had ik hier ook KGB - 'Stark' van die LP neer kunnen zetten, met zijn donkere dystopische feel, maar ik moet keuzes maken.

Model 500 - Ocean to Ocean
Er moet in iedere techno top tien minimaal één Model 500 track zitten. Ondanks dat 'No Ufo's 1' en wat andere Metroplex-releases waarschijnlijk de belangrijkste tracks zijn, kies ik zonder twijfel voor 'Ocean To Ocean'. Dat is voor mij volwassen techno, weg van de electro invloeden. Zo verfijnd, heel poëtisch. Muziek die verder gaat dan de functie, los van alle 'normale' associaties die muziek toen had. Geen liefdesdrama, geen party vibes, maar muziek uit de ziel van die gast. Helemaal in zijn belevingswereld en zijn obsessies die in het teken stonden van de toekomst. Los van wat gangbaar was, los van wat er werd gedicteerd door MTV en alle andere media. Een vrije geest die op de piek van zijn kunnen was. Veel verder ontwikkeld dan zijn eerste Model 500 en Cybotron releases. Voor mij is dit wel één van zijn allerbeste platen. Overigens zijn ook de andere nummers op deze 12-inch fenomenaal. Bij 'Infoworld' krijg ik direct bij de eerste tonen kippenvel.

Carl Craig - At Les
Tja, nog een Carl Craig. Hier hoor je hem waarschijnlijk op de piek van zijn creatieve kunnen. Dat was de periode van '93 tot '97. Daarna was het de functie die het overnam van de creativiteit. Toevallig trouwens weer een track die op een compilatie stond, en niet een van zijn eigen releases

Underground Resistance - World 2 World
Amazon, ik heb hem nu opstaan. Waarom is alle moderne techno zo lame denk je dan! Wat is er mis gegaan?? Shit, luister dit dan...Dit is wel heel intens. Emoties en zo,  boosheid, maar met optimisme ('Jupiter Jazz'). Emotie kan niet meer tegenwoordig. Het moet vlak zijn, en als er al emotie is dan moet het vrolijk zijn! We zijn blij! Kom maar op met je Facebook-likes! Dit werkt ook niet met ketamine schijnt. Ik heb eindeloos respect voor Mike Banks en zijn muziek. Ik had hier zonder problemen een hele Underground Resistance top tien kunnen maken. Final Frontier, Waveform, Crime Report, Codebreaker, Electronic Warfare, The Swarm, Condition Red... Een eindeloze lijst van essentiële platen! De meeste UR-releases zijn niet zo happy, en dat terwijl dat blije zo populair is op het moment. Het moet entertaining zijn, en conform de dogma's van de massa. Gelukkig is er een hele grote groep (jonge) mensen die verder kijken dan wat de massa ondergaat.

Reckless Ron - Reckless Techno (A2)
Een van de meest obscure technoreleases, maar zo stoer. Vier tracks in Model 500 stijl, maar iets speelser. Ik heb deze lang geleden voor het eerst in Bologna gehoord. Dat was toen er nog guldens waren. Het was een nacht waarop ik draaide met Jeff Mills en Keith Tucker. Waarschijnlijk mijn eerste Italiaanse gig. Keith draaide deze, en ik werd gek. Dit had ik nog nooit gehoord en ik dacht dat ik toch best veel kende. Dit was voor YouTube en Discogs, dus ik ben gelijk naar hem toe gegaan en hij vertelde dat het een unreleased Interface-promo (het sublabel van Metroplex) was. Dat bleek achteraf niet te kloppen, want het bleek er een van Express Records. Ik vroeg of hij hem verkocht, en hij vertelde dat hij erg zeldzaam was en dat hij dat niet kon doen. Later draaide ik de 'The Voice of Q' en kwam hij naar me toe gerend om te vragen wat het was. Tien minuten later had ik de promo van Reckless Ron in mijn tas, en Keith mijn 'The Voice Of Q'. Muzikaal gezien had Keith de beste deal waarschijnlijk, maar als platenverzamelaar trok ik aan het langste eind.

Reese - Bassline
Misschien wel de meest brute techno track ooit gemaakt. Of was dat Funky Funk Funk (de andere kant van de 12")? Alden Tyrell en ik heb hier altijd een discussie over, welke van deze twee tracks is de beste technoplaat ooit gemaakt? Onzin natuurlijk, maar dit hoort wel in de top tien denk ik. Eigenlijk is 'Just Want Another Chance' mijn favoriete nummer van Reese.

Robert Hood - One Touch
Ik wist eigenlijk de titel van deze track niet tot ik hem voor deze lijst moest opzoeken. 'One Touch'! Dit Minimal Nation album is een grote favoriet, samen met de andere releases uit deze periode op Axis en M-Plant. Die platen zijn zo gestript, maar funken zo hard. Het is echt super effectief en fascinerend. Het was op dat moment de laatste stap in de ontwikkeling van techno. De doorontwikkelde vorm van de hardere varianten en acid, tot iets zo super functioneel, minimaal en sexy!

Blake Baxter - When A Thought Becomes You
Ruig en geil.. niet normaal deze track. Eigenlijk was Blake Baxter wel de stoerste van allemaal. Oh nee, dat is Drexciya!

Drexciya - Living On The Edge
Ja, je beperken tot tien nummers is kut natuurlijk. Geen Derrick May (toch wel een muzikale held), geen Cybotron, geen Ectomorph, geen Shake (schande!), geen Jeff Mills, geen DBX, geen Kenny Larkin. Maar Drexciya moet er natuurlijk gewoon in! De lijst van favoriete Drexciya tracks is eindeloos, en dan helemaal als we alle gerelateerde projecten erbij nemen. Maar ik pik er nu even 'Living On The Edge' uit.

Drexciya is natuurlijk een uniek mengsel van de tijdsgeest, technologie en de persoonlijke omstandigheden en het karakter van deze gasten. Achteraf heeft Mike Banks deze jongens toch wat ingedamd en bepaald wat er uit kwam en wat voor idee we van ze hebben. Releases als Glass Domain en Clarence G zijn een voorbeeld van wat ze in eigen beheer uitbrachten, en die zijn aardig ziek! Drexciya is misschien wel voor techno wat Salvador Dali is voor de schilderkunst: absurdistisch, vol vervreemdende beelden en rare obsessies in een eigen droomwereld zoals niemand dat eerder heeft gedaan. Dit is het tegenovergestelde van alle conceptuele kunst en functionele muziek (zoals Richie Hawtin zijn muziek helemaal heeft geconceptualiseerd en uitgemolken). Heel fysiek en direct. Pure energie van jonge gasten die op de rand leefden, en hun pad in het leven moesten vinden en met een bepaalde vrees naar de toekomst keken. Dat hoor je in hun muziek.

Deze track is dreigend en daarmee zegt de titel achteraf gezien genoeg. "No hope, no friends, living on the edge, no love, no wife, living on the edge." Precies wat de bedreiging is voor de gangbare norm! Vul maar in wie er op het randje leven en wie er op dit moment de grootste bedreiging vormen. Diegenen die niks te verliezen hebben. En dat heeft in de meeste gevallen niks met religie te maken.