DJB Report: Nachtiville 2015

De parel van de Duitse festivals is onder Nederlanders zó populair dat de organisatie van Nachtdigital besloot het festival maar naar hier te brengen. De eerste editie van Nachtiville werd een heerlijk feest in een mistroostige omgeving. 

In tegenstelling tot grote broer Nachtdigital vindt Nachtiville plaats in een ietwat defaitistisch bungalowpark. Dat ligt in Center Parcs de Eemhof niet aan de Oost-Duitse architectuur (hoewel het gros van de huisjes er wel iets van wegheeft), maar aan het dramatische novemberweer in de Flevopolder. 

Voor een klein festival als Nachtdigital, wier organisatie voor groot een deel bestaat uit vrijwilligers, lijkt het een risico om een Nederlandse dependance te stichten, maar de aanhang is zo trouw dat ze het wel aandurfden. Dat vertrouwen wordt terugbetaald. Hoewel Nachtiville niet uitverkocht is zijn er ontzettend veel Duitsers meegereisd naar Zeewolde. 

Het moet een lange trip zijn geweest. Vanuit Utrecht duurt het twee uur om de veertig kilometer naar het park met het openbaar vervoer te overbruggen. Het is al avond wanneer ik arriveer, en na het claimen van een bungalow is het tijd voor Xosar, die in een vrijwel lege zaal begint aan haar live-set. Laat onverlet dat ze na een kort ambientavontuur al gauw een keiharde kickdrum op het groepje mensen loslaat en stukje bij beetje steeds meer publiek de seminar-ruimte-meets-clubzaal in weet te lokken. 

Een uur later begint I-F de opgewarmde zaal vakkundig ondersteboven te draaien met italo, electro en de onvermijdelijke Abba-hit. Iets verderop, in een tot zaal gepromoveerd fietsenhok, doet JP Enfant hetzelfde met een platentas vol diepe techno.

‘‘Het nieuws uit Parijs wordt met het halfuur naargeestiger en hangt als een donkere sluier over de feestelijkheden’’

Parijs
Ondertussen sijpelen er steeds meer berichten binnen over de terreur die Parijs in zijn greep houdt. Het nieuws wordt met het halfuur naargeestiger en hangt als een donkere sluier over de feestelijkheden. Dat er vier uur verderop in een soortgelijke setting nietsvermoedende mensen zoiets afgrijselijks wordt aangedaan voelt beklemmend, en legt de relativiteit van het leven pijnlijk bloot. 

Dit soort overpeinzingen daargelaten begint Gesloten Cirkel tegen tweeën aan een huzarenstuk van formaat. De Rus pakt na I-F’s laatste plaat de decks over van de Hagenees en speelt een uur lang de zaal plat met zijn haast obsceen harde acid. Zijn live-set is intens en sterk, en trekt de vol gestroomde zaal met gemak uit elkaar.

Een uur later vinden we in het omgebouwde fietsenrek Steffen Bennemann, een van de oprichters van het festival, die de nacht vakkundig tot een einde brengt. Het moet wat zijn, je kindje exporteren naar een ander land en zien dat het nog een succes is ook. Benneman draait alsof zijn leven er vanaf hangt en brengt een set vol harde house, dikke synths en bassen die de houten wanden doen schudden. Diep, onvoorspelbaar en ijzersterk. Om vijf uur maakt de officiële programmering plaats voor de beruchte bungalow-afters, die de stilte van het park tot in de middag onderbreken met muziek en gejuich. 

Zaterdag
Ik word zaterdagmiddag wakker met onweer in mijn hoofd. Gelukkig doen een echt bed, een warme douche en een stevig ontbijt wonderen en is er tegen vieren zelfs weer wat energie om de bungalow te verlaten. 

Wie aan zijn kater is ontsnapt doet er goed aan zich in de richting van Aqua Mundo (waar Manamana een zeven uur durende set aflevert) of de Jägermeister-bungalow te begeven. Gezien die laatste vier huisjes op onze route liggen is de keuze snel gemaakt, en dat valt geen moment tegen. Discosets van Mikey Biemans, Pieter Jansen, JP Enfant en Tim Hoeben passeren de revue en de kleine bungalow springt bij tijd en wijle uit zijn voegen, bijvoorbeeld wanneer Jansen Daft Punks 'One More Time' erop legt of Hoeben 'Visitors' van Koto draait. Tegen tienen, als hij zijn set afsluit, staat het huisje op ploffen. Na drie minuten vol 'one more track' geschreeuw komt ook Hoeben met Moroders ‘The Chase’ en is de vreugde compleet. 

‘‘De Duitsers hebben de sfeer van Olganitz, het houwtje-touwtje-decor en de onvoorwaardelijke focus op muziek mee weten te nemen naar Flevoland’’

De nieuwe nacht wordt aangeslingerd door DJ Dustin en de Giegling-crew die van begin tot eind The Center voor hun rekening nemen. Twee sterke, diepe sets van Dustin en Kettenkarussell verder staat Neerlands trots Martyn tegen enen klaar voor een live-set in de grote zaal, The Hall, waar hij in rap tempo zijn fenomenale discografie etaleert. De Eindhovenaar maakt om één uur plaats voor Shed a.k.a. Head High die aan de hand van ratelende drums de tent vakkundig afsluit. Terug in The Center zorgen Vril en Voiski (samen Vrilski) voor een wat eentonig slotsalvo. 

Hoewel zondag, helaas, wordt overgeslagen vanwege verplichtingen van de verslaggever te velde geven de veertig uur op Nachtiville een beeld van een sterk festival met veel potentie. De Duitsers hebben de sfeer van Olganitz, het houtje-touwtje decor en de onvoorwaardelijke focus op muziek mee weten te nemen naar Flevoland, en dat is een prestatie die smaakt naar meer.