DJB Signaleert: MIAUX

Vlaamse krant De Morgen noemde haar muziek ‘het mooiste verdriet van België’, maar de muziek van MIAUX (spreek uit als mio, niet als het geluid dat een kat maakt) is meer dan melancholie: de Vlaamse componiste is populair onder filmmakers en treedt over de hele wereld op. Tijd dat Nederland kennismaakt met Mia en haar keyboard.

Wie, wat, waar?
Mia Prce, oorspronkelijk uit Joegoslavië, woont in Antwerpen en bracht afgelopen maand haar achtste (!) release uit. Haar muziek wordt vergeleken met die van John Carpenter, Hans-Jochem Roedelius en Jodorowsky.

Waarom interessant?
Al het werk van MIAUX is met twee handen gemaakt op een Casio keyboard. Ze maakte verschillende soundtracks en reist voor optredens van Helsinki tot New York en Australië. In Nederland stond ze al op Incubate Festival.

Klinkt als?
Melancholische filmmuziek, hypnotiserend, donker en dromerig.

Gefeliciteerd met je laatste plaat, Above the High Rays
Dankjewel, ik ben er heel blij mee! In eerste instantie was het een twaalf minuten durende soundtrack bij de stomme sciencefiction film Paris Qui Dort (1924). Medewerkers van Feeding Tube Records hadden mij in New York zien optreden en mailden daarna dat ze heel graag iets van mij wilden uitbrengen. Toen heb ik die soundtrack gestuurd en ze waren meteen enthousiast.

Je eerdere platen kwamen uit bij het label Ultra Eczema. Hoe was het om nu met een ander label te werken?
Ultra Eczema is het label van Dennis Tyfus, een goede vriend van mij die ook in Antwerpen woont. Hij organiseerde mijn eerste live show en bood daarna aan een 7” inch uit te brengen. Bij Ultra Eczema verliep alles heel snel, waardoor ik een vertekend beeld van de realiteit kreeg: ik dacht dat een plaat uitbrengen hooguit twee maanden duurde. Bij Feeding Tube duurde dat langer, maar het contact verliep wel heel positief en respectvol. Ik kreeg goede feedback en het resultaat klinkt en ziet er exact uit zoals ik hoopte, met op de B-kant een ets van Dennis Tyfus.

‘‘Verdriet is niet mijn drijfveer”

Je muziek wordt vaak minimal en melancholisch genoemd. Hoe zou jijzelf de sound van MIAUX omschrijven?
Melancholisch inderdaad, maar sommige dingen zijn bijna… heroïsch. Het heeft iets weg van kraut en barok, met zowel donkere als dromerige nummers. Het is niet mijn bedoeling iets melancholisch te maken, al blijkt het toch vaak zo over te komen. Op een festival in Denemarken stonden kinderen op mijn muziek te dansen, op podia om twee uur ’s nachts tussen dronken volwassenen. Ik hou van dat veelzijdige aspect, het universele. Men omschrijft het ook vaak als filmisch, dat klopt wel.

De Morgen beschreef je muziek als ‘het mooiste verdriet van België’
Het is een heel mooie omschrijving die vaak wordt opgepikt, al is verdriet niet mijn drijfveer. Muziek maken is juist energetisch, zuiver en positief. Op zowel de artworks die Dennis maakte voor mijn releases op Ultra Eczema als op mijn plaat bij Feeding Tube staan wel steeds tranen: een vrouwengezicht of grote ogen met dikke tranen.

“Als ik muziek maak dat lijkt op iets dat ik al ken, moet ik stoppen: dan is het niet meer zuiver”

Wat inspireert je?
Als kind luisterde ik veel verschillende genres, mijn vader was een grote muziekliefhebber. Ik ben deels opgegroeid met krautrock. Ik herinner me ‘Hallogallo’ van NEU! nog heel goed. Toen ik een jaar of elf was luisterde ik veel naar ‘Tubular Bells’ van Mike Oldfield, het pastoraalachtige van de B-kant vond ik fantastisch. Mijn leeftijdsgenoten waren er niet zo enthousiast over, haha. Ik luister ook naar muziek uit voormalig Joegoslavië. Een som van al die dingen zal ongetwijfeld inspirerend zijn, maar niet bewust. Het zit ergens in mijn onderbewustzijn. Als ik muziek maak en het doet me denken aan iets dat ik al ken, moet ik ook stoppen: dan is het niet meer zuiver. Mensen vragen me weleens of ik iets in hun favoriete stijl wil maken, dat kan niet. Mijn nummers ontstaan al spelend, ’s nachts op mijn keyboard.

Hoe vind je het om live te spelen?
Dat is fantastisch als alles klopt: de setting, de organisatie, het publiek, het geluid. Zulke plekken zijn magisch en helaas zeldzaam. Ik heb weleens op podia gestaan en gedacht: ‘Waarom sta ik hier? Waarom hebben die mensen mij geboekt?’ Maar als ik op het goede podium sta, is het geweldig om te zien hoe mensen uit zoveel verschillende landen op mijn muziek reageren. Hoewel ik tijdens optredens weinig contact maak met publiek, houd ik heel erg van die reacties en de nabijheid.

Wat doe je naast muziek maken?
Ik werk, heb een man, een dochter van bijna vijf en ik probeer veel te reizen. Laatst speelde ik in Australië en gingen mijn man en dochter mee, het waren kleine shows met de juiste sfeer, dat was fantastisch. Binnenkort speel ik op het Festival of Endless Gratitude in Kopenhagen, dus mocht je daar in de buurt zijn: kom langs! Verder tour ik niet, na een optreden ga ik meestal gelijk terug, ik vind het belangrijk om alles in balans te houden. Ik zou niet snel twee weken weggaan – tenzij het een ongelooflijke kans is, maar niet voor kleine optredens.

Wat zijn je toekomstplannen met MIAUX?
Die ontstaan eigenlijk vanzelf. Ik heb voor iemand die afstudeert filmmuziek gemaakt, er komen wat kleine samenwerkingsprojecten met bevriende muzikanten aan en verschillende concerten, en ik werk aan een nieuwe LP. Het blijft dus zeker in beweging.

Mocht je toevallig in Kopenhagen zijn dit weekend, dan kun je MIAUX hier live zien. Anders kun je haar EP bestellen of haar muziek online beluisteren