DJB Report Rewire 2015 Intiem en vaak verrassend

Hij is goedgekeurd hoor, de nieuwe centrale festivallocatie van het Haagse Rewire Festival. Het Korzo Theater bleek intiem, relaxed en gastvrij. En wat zagen we veel goede dingen.

“Neneh Cherry? Huh?! Leeft die nog dan?”. In de gang van het Haagse theater Korzo duwt een twintigermeisje een ranke wijsvinger tegen het opgehangen blokkenschema en spreekt haar verbazing uit. Vooraf leek de boeking van de zwarte zangeres (51) die in de vorige eeuw een paar wereldhits had (‘Buffalo Stance’, ‘7 Seconds’, ‘Manchild’) een merkwaardige keuze voor een festival dat vernieuwing en avontuur met hoofdletters boven de namen in het programmaboekje schrijft. Maar wie de discografie van Cherry een beetje heeft gevolgd, weet dat de in Zweden woonachtige zangeres bepaald niet op haar lauweren is gaan rusten. The Thing, CirKus en (meer recentelijk) haar samenwerking met Four Tet en producersduo RocketNumberNine hebben haar weliswaar geen hits maar wel veel goede recensies gebracht.

Vorig jaar stond Neneh Cherry nog succesvol op North Sea Jazz en Into The Great Wide Open. Op het Rewire Festival is ze de headliner van de zaterdagavond. Ze lost de verwachtingen in. Wat heet, geflankeerd door de gebroeders Page gaat de krullenbol-in-tanktop er gelijk gepassioneerd in. Met loepzuivere zang, scherpe beats en veel charme. Omdat er tegenwoordig blijkbaar geen geld meer is voor meereizende tourmanagers en roadies, vraagt ze haar publiek na twee nummers om een fles water. Om daarna door te pakken met de treffende aankondiging “This next song is called Bullshit”. Dat ze na de intense eerste helft alsnog besluit om ‘Manchild’ te spelen en daarmee de angel abrupt uit haar venijnige set haalt is gek en onnodig. Had La Cherry de rest van het programmaboekje bestudeerd, dan had ze geweten dat het publiek dat vanavond voor haar staat niet voor de hits maar voor het avontuur komt.

Bibberfris
Avontuur is er genoeg op de twee dagen die het Rewire Festival duurt. Verbazing ook. Over de vele ‘onbekende’ namen, over de samenhang (in de sfeervolle maar wederom bibberfrisse Elektriciteitfabriek staan twee dagen lang louter vrouwelijke acts) en over hoe goed alles is georganiseerd. Hoewel, helemaal vlekkeloos gaat de editie van 2015 niet. De populaire dansclub Hoop blijkt namelijk niet over een nachtvergunning te beschikken, waardoor een deel van het programma te elfder ure alsnog naar de hoofdlocatie Korzo verhuist. Zo kan het gebeuren dat Detroit undergroundheld DJ Stingray zaterdagnacht niet in een duister keldertje maar in een goed geoutilleerde theaterzaal staat. Waar zijn razendsnel gemixte vunzige electro booty toch iets minder op zijn plek is.

In Hoop loopt het zaterdagnachtprogramma ondertussen niet op rolletjes. Zo begint Hoek (alias Casimir Geelhoed) een uur te laat aan zijn liveset, die gedomineerd wordt door vijfkantige percussie en mistgrijze strings. Hoek combineert het gestileerde van A Made Up Sound met de verbetenheid van Vessel met als resultaat een verrassend goed optreden. We zetten hem op het lijstje talenten-om-in-de-gaten-te houden, deze 19-jarige Amsterdammer.

‘‘Lorn maakt hiphop in slow motion, met baslijnen die traag over de houten vloer kruipen en ritmes die zelden boven de 80 bpm komen’’

Grotestadswoede
Wie tijdens de twee dagen Rewire zo min mogelijk wil missen, dient over een groot uithoudingsvermogen (of goede dope) te beschikken. Een brede smaak helpt ook. Overdag zijn er allerlei workshops, kun je ook naar een klassiek concert in een katholieke kerk, een optreden van Afrikaanse zangers in een invalidenkar of een interview bijwonen met footworkspecialist RP Boo.

In de vooravond domineren vervolgens psychedelica, krautrock en experimentele muziek (met Grouper, Allessandro Cortini en Jenny Hval & Susanna als enkele hoogtepunten) waarna de nacht voor linksdraaiende dansmuziek is gereserveerd.

Op vrijdag is Lorn het onbetwiste hoogtepunt van het nachtprogramma. Sowieso wint de Amerikaan uit de Brainfeeder-stal het onderdeel ‘beste snor van het festival’ maar ook zijn intense set krijgt vele handen op elkaar. Lorn maakt hiphop in slow motion. Met baslijnen die traag over de houten vloer kruipen en ritmes die zelden boven de 80 bpm komen. Neem alleen al ‘Acid Rain’, met zijn zuigende regenboogmelodie en stampende kick. Ogen dicht en knikkenbollend meewiegen is het devies.

In de kleine zaal van Korzo vouwt Svengalisghost net zijn lippen over de microfoon. Gehuld in een Gherkin-shirt zingt/schreeuwt de zwarte Amerikaanse houseproducer zijn sloganeske teksten over een ruige jakbeat. Zijn muziek verschijnt op cultlabel L.I.E.S. en is in de loop der jaren steeds extremer geworden. Opperhoofd Ron Morelli staat in de coulissen al goedkeurend klaar om het dadelijk over te nemen.

Bashonk
In Hoop is er zaterdagnacht een goedbezochte showcase (met IVVVO en Pearson Sound als belangrijkste troeven) van webwinkel Wichelroede terwijl de grote zaal van Korzo ‘s nachts als bashonk fungeert. Met een loeihard optreden van The Bug, gevolgd door een nogal kleurloze Addison Groove.  Hiphoptalent Blue Daisy blijkt in de grote zaal verreweg de grootste verrassing. De jonge Brit Kwesi Darko heeft dezelfde grotestadswoede als Tricky, met wie hij de liefde voor verwrongen hiphopbeats en een intense performance deelt. “I Used To Give a FK”, spuugt Daisy in zijn microfoon, terwijl hij zijn shirt uitwerpt en met rollende ogen het publiek in springt. Blue Daisy verdient eigenlijk een goede band om zich heen in plaats van gitaren uit een sampler. Hij heeft de attitude van een frontman en genoeg sterke songs.

Het is wellicht nog te vroeg om te beoordelen of de verhuizing van het najaar naar het voorjaar voor Rewire een goede zet is geweest. Maar de keuze om het met een imagoprobleem kampende Paard van Troje te verruilen voor het veel intiemer aanvoelende Korzo Theater blijkt alvast geslaagd. Er hangt twee avonden een vriendelijke vibe en het (gehuurde) geluid klinkt in beide zalen fantastisch. Wel mogen ze voor de editie van volgend jaar nadenken over een nachtelijk eethuisje. Want dansen op een knorrende maag is ook zoiets. Komt vast goed in 2016. Of zoals Neney Cherry zaterdagavond treffend zong: “Good  things comes to those who wait”.