DJB Report: Motel Mozaïque

Verjaardagen met een lustrum verlopen meestal net wat feestelijker. Maar de vijftiende verjaardag van Motel Mozaïque kreeg helaas nogal wat afbellers te verwerken. Artiesten die plotseling ziek, zwak of misselijk waren. Een kleine domper die een bijzonder weekend in de Maasstad nauwelijks in de weg stonden. Noem een ander festival dat je binnen een nacht van je diepste angsten afhelpt.

Vingers graag. Wie kent de Baja Beach Club nog? Die naar Pina Colada stinkende neondisco met halfnaakte serveersters en patserpersoneel op een steenworp afstand van Rotterdam Centraal. De Baja ging vijf jaar terug op de fles en is sindsdien een van de vele markante erfenissen van het Rotterdamse nachtleven. Afgelopen weekend was die pijnlijke puist in de stad weer even open, dankzij Motel Mozaïque, galerij Roodkapje en onze collega's van Subbacultcha!

Het indieplatform organiseerde er zaterdag overdag een gratis minifestival. Met recyclekunst, schurende gitaarbandjes en dj’s. En bier met kapsalon natuurlijk. Een festival binnen een festival, altijd +1. Binnen herinnerde overigens niets aan de gelikte patjepeeër-disco. Rauw beton, weggebikte tegels en stalen balken. Meer Aleppo dan Lloret de Mar, zeg maar.

Weval
Dat ongepolijste sfeertje vind je ook bij een andere festivallocatie: Perron. Waar vrijdag- en zaterdagnacht voor de laatste keer de officiële afterparty van Motel Mozaïque wordt gehouden, met klinkende namen als Omar S, Gerd, Palmbomen en Weval. Die laatste maakt op vrijdagnacht de meeste indruk. Wat een groeispurten hebben Harm Coolen en Merijn Scholte Albers het afgelopen jaar getoond. Live worden ze beter en beter.

'Weval wordt live beter en beter' 

Weval opent hun set met de stompende beats uit hun clubhit ‘Gimme Some’, maar laten het vocale haakje aanvankelijk weg. “BAMBAMBAMBAM”, trilt het door de zich snel vullende betonnen ruimte, voordat die zich vult met slepende melancholieke housebeats. Waarop Perron prima meedrijft. Sleepten Coolen en Scholte Albers tot voor kort hun halve studio het podium op, vanavond is hun live set up een stuk compacter en mochten de analoge bakken gewoon thuis blijven. De impact van hun zuigende en zwoele vierkwarts is er niet minder om.

De twee nachten in Perron staan eigenlijk los van de rest van het festival. Althans, zo voelt het. Terwijl veel Motel Mozaïque-concertgangers hun bed opzoeken komen de hippe nachtvlinders te voorschijn, die waarschijnlijk nog nooit gehoord hebben van Villagers, Will Butler of The Notwist.

Skinny
The Notwist is zaterdag een van de headliners van ‘MoMo’. Hoewel de Duitsers nooit een echte hit hadden, waren ze door de jaren heen even strak als consistent. En groeiden hun albums op het elektronische label Morr uit tot de soundtrack van skinny jeans-dragende kids die geen onderscheid zagen tussen postrock, kraut en elektronica.

Ze treffen zaterdag in de grote zaal van de volgepakte Rotterdamse Schouwburg een groep in topvorm, ondersteund door een subtiele lichtshow. Bekende Notwist-nummers als ‘This Room’ en ‘Pick up the Phone’ krijgen intense, strakke uitvoeringen en met het lang uitgesponnen slotnummer ‘Pilot’ schuurt de groep rond de broertjes Acher zowaar tegen techno aan. ‘Allemachtig, wat goed’, twittert een kersverse fan na afloop. ‘Nog nooit zoiets gezien. Gisteren had ik nog nooit van die band gehoord.’

Afzeggers
Het is Motel Mozaïque ten voeten uit; je gaat er vooral naartoe om te ontdekken. Om met eigen ogen te zien of nieuwe namen als Ibeyi, Denai More en Sea Change echt zo bijzonder zijn. Dan is het jammer als twee van de drie in bovenstaand rijtje afzeggen en de derde (Sea Change) op een heel ander tijdstip in het blokkenschema eindigt. In een sfeervolle kerk, dat wel. Daar blijkt dat de vergelijkingen met Fever Ray iets teveel eer zijn voor de Noorse zangeres, maar ook dat haar sobere post-chill wave beslist potentie heeft. Moet de kleine Ellen Sunde wel de verlegenheid een beetje van zich afschudden.

Wie wel overtuigt is Ghostpoet. De Britse beroepsmompelaar heeft hetzelfde nonchalante Londense accent als bijvoorbeeld televisie-agent Luther, met wie hij ook de fascinatie voor zelfdestructie deelt. Op zijn recente album Shedding Skin vervreemde Ghostpoet een hoop fans door het elektronische geluid te vervangen door een heuse band, inclusief gitaar en drums. Die band staat vanavond in Rotterdam ook op het podium, aangevuld met een charmant synthesizermeisje die de gastrollen (Melanie de Biasio, Nadine Shaw en Lucy Rose) van het album invult. Zingen doet Ghostpoet niet echt. Het is meer spoken word a la Tricky, met dezelfde broeierige vibe. ‘You think you know me, you never know me’, klinkt het op Shedding Skin. Juist die geheimzinnigheid maakt Ghostpoet interessant.

'Voor de echte Motel Mozaïque-ervaring pak je ook een theatervoorstelling, een kunstwerk op het festivalplein en een gidsentocht'

Hersenscan
Voor de echte Motel Mozaïque-ervaring pak je ook een theatervoorstelling, een kunstwerk op het festivalplein en een gidsentocht (dit jaar o.a. een brouwerij-safari, een sneakerfetisj-tour en een tijdreistocht) mee. Vaak blijken dat achteraf de hoogtepunten, de dingen die je soms jaren later nog onthoudt. Zoals die acteurs die jou ooit geblinddoekt en in een rolstoel vastgebonden en door de gangen van het theater reden, onderweg naar een bizarre en briljante eenmansvoorstelling. Wie een kaartje voor het slaapproject ‘Verlangst’ wist te bemachtigen, viel dit jaar ook in de prijzen. Al moest je er wel wat nachtrust voor opofferen.

Zo werden de deelnemers ’s middags en ’s nachts onderworpen aan een ondervraging en een medisch onderzoek. Om ze zo van hun angsten af te helpen en die met een revolutionaire therapie te vervangen door verlangens. Dat gaat zo ver dat je om half drie ’s nachts in het King Kong Hostel nog een hersenscan en een grote oplospil kunt krijgen, waarna gemaskerde acteurs in catsuit je de volgende ochtend wakker komen fluisteren.

Jammer dat het verjaardagsfeestje van Motel Mozaïque een beetje versjteerd werd door de vele afzeggers en omleggingen in blokkenschema. Maar de kracht van het festival zat hem ook dit jaar niet zozeer in de line up maar in de gastvrijheid en het randprogramma. Het is daarom te hopen dat het in de verdrukking gekomen theaterdeel in de editie van 2016 weer wat meer aandacht krijgt.